Lahat ng Kabanata ng คนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม: Kabanata 21 - Kabanata 30

ตอนที่ 22 ก่อนวันที่เจ็ดเสียงพัดลมระบายอากาศเก่าหมุนครางอยู่เหนือห้องเก็บหลักฐานใต้สถานีตำรวจร้าง กลิ่นฝุ่น กระดาษชื้น และน้ำมันเครื่องเกาะอยู่ในอากาศ ไฟสำรองส่องแสงสีเหลืองกระพริบเป็นระยะ ขณะที่ทุกคนยืนล้อมโต๊ะไม้ซึ่งเต็มไปด้วยแผนที่ เอกสารจากสถาบันอรุณ ภาพถ่ายดาวเทียม และอุปกรณ์สื่อสารหลายชนิด กฤตภาสเพิ่งถอดรหัสข้อความลับซึ่งถูกส่งมาจากเครื่องของดร.ภาคิน ข้อความมีเพียงสามบรรทัด แต่ทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งจนไม่มีใครกล้าหายใจแรง มาลินีกับพิมพ์ชนกถูกหน่วยของศาสตราจารย์อคินจับตัวไปแล้ว ทั้งสองถูกนำไปยังศูนย์ควบคุมใต้เมืองหลวง ซึ่งเป็นสถานที่เดียวกับที่กำลังเตรียมเปิดประตูอรุณอีกครั้ง เวลาที่ระบุในข้อมูลคือเที่ยงคืนของวันที่เจ็ดนับจากคืนที่คนทั้งโลกเห็นนิมิต และจากเวลาบนหน้าจอ ตอนนี้เหลืออีกเพียงหนึ่งวันกับสิบหกชั่วโมง กฤตภาสเลื่อนภาพแปลนอาคารขึ้นกลางโต๊ะ ศูนย์ควบคุมตั้งอยู่ใต้หอประชุมแห่งสหประชาชาติภูมิภาคซึ่งรัฐบาลใช้เป็นสถานที่จัดการประชุมฉุกเฉินเรื่องศัตรูของมนุษยชาติ พื้นที่เหนือดินเต็มไปด้วยทหาร สื่อมวลชน และตัวแทนจากหลายประเทศ ส่วนใต้ดินเป็นฐานทดลองเก่าที่ไม่มีชื่ออยู่ในแผนที่

ตอนที่ 24 วันที่เจ็ดเสียงระฆังจากหอนาฬิกากลางเมืองดังขึ้นเจ็ดครั้งในเวลาเจ็ดโมงเช้า วันที่เจ็ดเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางท้องฟ้าสีเทาและเสียงประกาศฉุกเฉินซึ่งกระจายไปทั่วเมืองหลวง ถนนทุกสายถูกปิดด้วยแนวกั้น รถทหารเคลื่อนผ่านย่านพักอาศัยอย่างต่อเนื่อง ผู้คนได้รับคำสั่งให้อยู่ภายในบ้าน โรงเรียนถูกสั่งปิดชั่วคราว และระบบสื่อสารสาธารณะฉายภาพใบหน้าของธันวาซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมคำเตือนว่าเขาอาจปรากฏตัวในเขตศูนย์กลางก่อนเที่ยงคืน ไม่มีใครรู้ว่าในเวลานี้เด็กหนุ่มซึ่งทั้งโลกเรียกว่าปีศาจกำลังยืนอยู่ในอุโมงค์รถไฟร้างใต้เมือง มือข้างหนึ่งกำเชือกที่ข้าวฟ่างผูกไว้ อีกข้างแตะผนังคอนกรีตซึ่งสั่นตามแรงเครื่องจักรจากศูนย์ควบคุมเบื้องล่าง เส้นสีดำใต้ผิวหนังลามขึ้นถึงต้นคอแล้ว ทุกครั้งที่เสียงประกาศจากเมืองดังผ่านระบบลำโพงเก่า พลังในร่างจะตอบสนองราวกับมีคนกำลังเรียกชื่อจากทุกทิศ ธันวาหายใจช้า พยายามกดเสียงกระซิบในหัวซึ่งดังชัดกว่าทุกวันที่ผ่านมา"วันนี้คือวันของเจ้า"ธันวาลืมตา"วันนี้คือวันที่ผมจะพาแม่กลับ"เสียงนั้นหัวเราะ"เจ้าจะพานางกลับ หรือพาโลกลงไปพร้อมกัน"ด้านหน้า เมธากำลังคุกเข่าอยู่ข้างแผงควบคุมประตู

ตอนที่ 26 จุดเริ่มต้นของผู้หลบหนีฝนตกหนักตลอดทั้งคืน เสียงหยดน้ำกระแทกหลังคารถบรรทุกเก่าดังรัวไม่ต่างจากกระสุน รถคันนั้นแล่นออกจากเขตเมืองหลวงโดยไม่มีไฟหน้า ใช้เพียงแสงสลัวจากถนนและสายฟ้าที่แลบเป็นครั้งคราวนำทาง เมธาจับพวงมาลัยแน่น ขณะที่กฤตภาสนั่งกดบาดแผลบริเวณสีข้าง เลือดซึมผ่านผ้าพันแผลซึ่งเปลี่ยนใหม่ไปแล้วสองครั้ง พิมพ์ชนกนั่งอยู่ด้านหลัง ใบหน้าซีดขาวจากการใช้พลังมองอนาคตมากเกินขีดจำกัด ส่วนธันวานั่งพิงผนังรถโดยไม่พูดอะไร ดวงตาจับจ้องไปยังความมืดนอกหน้าต่าง เขาไม่ได้ยินเสียงฝนอย่างแท้จริง ไม่ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ หรือแม้แต่เสียงประกาศจากวิทยุ สิ่งเดียวที่ดังอยู่ในหัวคือภาพมาลีถูกลากหายไปหลังประตูเหล็ก และประโยคประกาศซึ่งถูกส่งไปทั่วโลก"ธันวา วัฒนเมธา คือภัยคุกคามระดับโลกหมายเลขหนึ่ง"ประโยคนั้นถูกประกาศซ้ำทุกสถานี ใบหน้าของเขาปรากฏบนจอทุกเมือง ค่าหัวหนึ่งพันล้านบาทถูกส่งต่อไปยังฐานข้อมูลของตำรวจ ทหาร หน่วยข่าวกรอง และนักล่าค่าหัว ไม่มีประเทศใดได้รับอนุญาตให้มอบที่พักพิง ไม่มีชายแดนใดเปิดรับ และไม่มีสถานที่ใดถูกเรียกว่าปลอดภัยสำหรับเขาอีกต่อไป โลกไม่ได้เพียงต้องการจับเขา แต่มันก

ตอนที่ 28 เสียงในแก่นอนันต์เส้นทางขึ้นสู่เขตภูเขาแคบลงเรื่อย ๆ จนแทบไม่อาจเรียกว่าทางเดินได้ ต้นสนสูงเบียดกันแน่นจนแสงอาทิตย์ลอดลงมาเพียงริ้วบาง หมอกสีขาวเกาะตามพื้นและกิ่งไม้ ความชื้นซึมเข้าเสื้อผ้าจนทุกคนหนาวสั่น แม้จะเดินต่อเนื่องมาหลายชั่วโมงแล้วก็ตาม กฤตภาสนำขบวนโดยอาศัยความทรงจำจากภารกิจเก่า เขายังเดินไม่มั่นคงเพราะบาดแผลบริเวณสีข้าง แต่ไม่ยอมลดความเร็ว เมธาเดินตามพร้อมอุปกรณ์ตรวจสัญญาณ พิมพ์ชนกอยู่ตรงกลาง ส่วนธันวาปิดท้าย คอยใช้เงากลบรอยเท้าและปิดกิ่งไม้ที่ถูกหักจากการเคลื่อนผ่าน ทุกอย่างเป็นไปตามแผนจนกระทั่งเสียงในหัวของธันวาดังขึ้นอีกครั้ง"พวกมันกำลังตามมา"ธันวาหยุดฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว เขาหันกลับไปมองป่าด้านหลัง หมอกหนาจนเห็นได้เพียงเงาต้นไม้ ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีเสียงเครื่องยนต์ และไม่มีสัญญาณของผู้ไล่ล่า แต่ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นผ่านต้นคอ ราวกับมีสายตาจำนวนมากจ้องมาจากความมืดพิมพ์ชนกหันมาถาม"เป็นอะไร"ธันวาตอบ"ผมได้ยินอะไรบางอย่าง"กฤตภาสหยุดขบวนทันที มือขยับไปแตะปืน"เสียงจากทิศไหน"ธันวามองไปรอบตัว"ไม่ได้มาจากป่า"เมธาถาม"จากเครื่องสื่อสารหรือ""จากในหัว"คำตอบนั้

ตอนที่ 30 ตัวทดลองหมายเลขศูนย์เสียงระเบิดจากด้านหลังดังสะเทือนอุโมงค์จนฝุ่นและเศษปูนร่วงลงมาจากเพดาน ธันวายกแขนป้องศีรษะ ขณะที่เมธากอดเครื่องเก็บข้อมูลไว้แน่นและพิมพ์ชนกพยายามรักษาสมดุลบนพื้นช่องระบายน้ำซึ่งเต็มไปด้วยตะไคร่ลื่น แสงสีแดงจากระบบฉุกเฉินกะพริบเป็นจังหวะ ทำให้เงาของทั้งสามยืดยาวไปตามผนังเหมือนมีสิ่งอื่นกำลังวิ่งตามอยู่เบื้องหลัง เสียงฝีเท้าของเจ้าหน้าที่สถาบันดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ พร้อมเสียงประกาศให้หมายเลขศูนย์หยุดต่อต้านและกลับเข้าสู่การควบคุม ธันวาไม่ได้หันกลับไปมอง เขาปล่อยเงาแผ่ไปตามพื้นเพื่อคลุมเซ็นเซอร์และทำให้กล้องในอุโมงค์ดับทีละตัว แต่พลังตอบสนองช้ากว่าปกติ ความเจ็บแล่นจากกลางอกขึ้นสู่ศีรษะทุกครั้งที่เขาใช้มัน หลังจากเปิดห้องนิรภัยและรับภาพความทรงจำจำนวนมากเข้ามา แก่นอนันต์ภายในตัวเหมือนตื่นเต็มที่กว่าเดิม มันส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ อยู่หลังความคิด และทุกครั้งที่มีเสียงปืนดัง มันจะกระซิบคำเดิมซ้ำอย่างอดทน"ปล่อยให้ข้าฆ่าพวกมัน"ธันวากัดฟันและวิ่งต่อ เมธามองแผนผังฉุกเฉินบนอุปกรณ์ในมือ ก่อนชี้ไปยังทางแยกด้านหน้า"เลี้ยวขวา อีกประมาณสามร้อยเมตรจะออกสู่ร่องน้ำด้านนอก"