LOGINตอนที่ 61 หน่วยเก็บกู้หมายเลขเจ็ด
ประตูเหล็กของนครไร้ธงปิดลงด้านหลังด้วยเสียงหนักอึ้ง แรงสั่นสะเทือนแล่นผ่านพื้นอุโมงค์มาถึงฝ่าเท้าของทุกคน พร้อมตัดแสงอุ่นจากเมืองออกไปจนเหลือเพียงความมืดกับแสงจากอุปกรณ์พกพา ธันวายืนอยู่กลางทางเดินแคบ สูดกลิ่นชื้นปนคาวซึ่งลอยมาจากส่วนลึก วงแหวนควบคุมพลังรอบคอมีแสงสีแดงกะพริบช้า ๆ แกนระเบิดที่เพิ่งถูกติดตั้งยังแนบอยู่กับก้านคอ ทุกครั้งที่เขากลืนน้ำลาย โลหะด้านในจะกดผิวจนเกิดความเจ็บแหลมเล็กน้อย ราวกับเตือนว่าชีวิตของเขาไม่ได้อยู่ในมือของตนเองอีกต่อไป กฤตภาสตรวจหน้าจอควบคุมอยู่ด้านหน้า ค่าพลังของธันวาสูงกว่าปกติเล็กน้อย แต่ยังไม่ถึงระดับอันตราย เมษากำลังใช้เครื่องตรวจเสียงสแกนโพรงโดยรอบ ส่วนสมาชิกคนอื่นจัดแถวเตรียมเคลื่อนที่ตามแผนที่ซึ่งฝ่ายช่างส่งมา
เดิมทีดารินทร์อนุมัติหน่วยรักษาการณ์หกคนให้เข้าร่วมภารกิจ แต่ก่อนประตูจะเปิด ฝ่ายอากาศพบว่าความเสียหายของระบบกรองรุนแรงกว่าที่คาด พวกเขาจำเป็นต้องมีช่างเทคนิคเฉพาะทางเข้าไปตรวจผลึกและคำนวณปริมาณพลังด้วย หน่วยจึงถูกปรับโครงสร้างใหม่อย่างเร่งด่วน คนที่มีภารกิจป้องกันเมืองถูกเรียกกลับไปประจำแนวชั้นใน เหลือกำลังหลักสำหรับเดินทางเข้าส่วนลึกเพียงกลุ่มเดียว กฤตภาสตั้งชื่อหน่วยนี้ตามรหัสเส้นทางที่ต้องใช้
หน่วยเก็บกู้หมายเลขเจ็ด
ผู้ร่วมภารกิจประกอบด้วยกฤตภาส ธันวา เมษา ภาคย์ และชายร่างใหญ่ชื่อขุนเขา มาลีถูกสั่งให้อยู่หลังประตูชั้นในเพื่อควบคุมวงแหวนจากระยะไกล ส่วนพิมพ์ชนกอยู่ในห้องข้อมูล คอยเชื่อมสัญญาณนิมิตกับแผนที่อุโมงค์ ทุกคนสวมเครื่องสื่อสารแบบปิดซึ่งส่งสัญญาณผ่านสายโลหะฝังใต้พื้น ป้องกันไม่ให้คลื่นรั่วออกไปสู่โลกภายนอก
ขุนเขาเดินอยู่ด้านหน้าร่วมกับกฤตภาส เขามีรูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้างจนแทบชนผนังทั้งสองข้าง ผิวบริเวณแขนมีรอยแตกลายคล้ายหิน และทุกครั้งที่กำหมัด เศษแร่จากพื้นจะสั่นตอบสนอง เขาเป็นหนึ่งในผู้มีพลังรุ่นแรกของนครไร้ธง เคยทำงานในเหมืองก่อนถูกบริษัทแจ้งจับเพราะร่างกายเปลี่ยนสภาพหลังสัมผัสแหล่งพลังผิดกฎหมาย พลังของเขาสามารถดึงแร่กับหินมาสร้างเกราะหุ้มร่าง ทำให้ทนแรงกระแทกได้มากกว่าคนทั่วไปหลายเท่า แต่มีข้อเสียคือยิ่งใช้พลังนาน ร่างกายจะยิ่งหนักและเคลื่อนไหวช้าลง
เมษาเดินตามหลังขุนเขา เธอสวมอุปกรณ์ครอบหูสีดำและถือกระบอกโลหะทรงยาว พลังของเธอไม่ใช่การสร้างเสียงโดยตรง แต่ควบคุมเสียงสะท้อนที่มีอยู่แล้ว เธอสามารถรับเสียงฝีเท้าจากระยะไกล เปลี่ยนทิศทางเสียงหลอกศัตรู หรือรวมเสียงเล็กหลายชั้นให้กลายเป็นแรงกระแทกได้ ในพื้นที่อุโมงค์แคบ พลังของเมษามีประโยชน์อย่างมาก เพราะทุกการเคลื่อนไหวจะทิ้งเสียงสะท้อนให้ติดตาม
ภาคย์เป็นเพียงคนธรรมดา ไม่มีแก่นพลัง ไม่มีร่างกายกลายพันธุ์ และไม่มีความสามารถพิเศษ เขาอายุราวสามสิบปี รูปร่างผอม สวมแว่นตาเลนส์หนา แบกกระเป๋าเครื่องมือขนาดใหญ่จนหลังงอเล็กน้อย แต่ในบรรดาทุกคน เขาเป็นผู้เดียวที่อ่านโครงสร้างระบบกรองอากาศรุ่นเก่าได้ ภาคย์เกิดในนครไร้ธง พ่อแม่เป็นช่างซ่อมเครื่องจักร และเขาใช้เวลาครึ่งชีวิตอยู่กับท่อ วาล์ว แกนพลัง และเครื่องยนต์ซึ่งคนอื่นไม่เข้าใจ
ธันวาหันมองภาคย์ซึ่งกำลังตรวจเครื่องวัดผลึก
"เจ้าไม่กลัวหรือ"
ภาคย์ไม่เงยหน้า
"กลัว"
"แต่ยังมา"
"ถ้าข้าไม่มา พวกเจ้าอาจขนก้อนหินเรืองแสงกลับไปแล้วพบว่าใช้ไม่ได้"
เขาปิดฝาเครื่องมือ
"และถ้าระบบอากาศหยุด ลูกสาวข้าจะเป็นคนแรก ๆ ที่หายใจไม่ออก เพราะนางปอดไม่แข็งแรง"
ธันวาพยักหน้า
"ถ้ามีอันตราย อยู่ข้างหลังข้า"
ภาคย์เงยหน้ามองวงแหวนรอบคอเขา
"คนที่มีระเบิดติดคอพูดเหมือนตัวเองปลอดภัยที่สุดในกลุ่ม"
ธันวายิ้มบาง
"อย่างน้อยข้าทนถูกกัดได้มากกว่าเจ้า"
ขุนเขาหันกลับมา
"ไม่ต้องพยายามทำตัวสนิทกับทุกคน"
ธันวาเลิกคิ้ว
"ข้าเพียงเตือนเขา"
"คำเตือนจากเจ้าทำให้ใครสบายใจไม่ได้"
กฤตภาสพูดแทรก
"เก็บแรงไว้เดิน พวกเรายังไม่ถึงเขตที่มีผลึก"
ขุนเขาหันกลับไปโดยไม่ตอบ ธันวารู้ดีว่าชายร่างใหญ่ไม่ไว้ใจตน ตั้งแต่ก่อนออกเดินทาง ขุนเขาเป็นหนึ่งในคนที่เสนอให้เพิ่มสารกดพลังในวงแหวน และต้องการให้กฤตภาสถือปุ่มระเบิดไว้ตลอดเวลา เขาไม่ปิดบังความคิดว่าธันวาอาจใช้ภารกิจนี้เป็นโอกาสหลบหนี หรือดูดกลืนผลึกเพื่อเพิ่มพลังให้ตนเอง
หน่วยเคลื่อนผ่านอุโมงค์ชั้นแรกอย่างระมัดระวัง ผนังเต็มไปด้วยเส้นเมือกสีดำซึ่งทอดยาวเหมือนรากไม้ ผลึกสีฟ้าขนาดเท่าเล็บงอกออกจากรอยแตก ส่งแสงอ่อนให้เห็นรอยเท้าสัตว์จำนวนมากบนพื้น บางรอยมีสามนิ้ว บางรอยมีหกนิ้ว และบางรอยเหมือนสิ่งมีชีวิตคลานด้วยกระดูกซี่โครงแทนขา เมษายกมือส่งสัญญาณให้หยุด ก่อนหลับตาและแตะนิ้วกับผนัง
"มีเสียงเคลื่อนไหวด้านหน้า"
กฤตภาสถาม
"จำนวน"
เมษาขมวดคิ้ว
"ยังไม่ชัด เสียงสะท้อนซ้อนกันมากเกินไป"
ภาคย์มองแผนที่
"อีกสองร้อยเมตรจะมีทางแยกสามทาง เส้นกลางนำไปยังแกนผลึกเร็วที่สุด แต่เพดานต่ำและมีโพรงด้านบน"
ขุนเขาพูด
"ใช้เส้นกลาง เราไม่มีเวลาอ้อม"
กฤตภาสหันมองธันวา
"เจ้ารู้สึกอะไรหรือไม่"
ธันวาหลับตา ปล่อยให้แก่นอนันต์รับสัมผัสเพียงเล็กน้อย วงแหวนตอบสนองทันที แสงแดงกระพริบเร็วขึ้น เขารู้สึกถึงพลังอ่อนหลายจุดเคลื่อนตามผนัง แต่สิ่งที่ทำให้เขาไม่สบายใจไม่ใช่จำนวน มันคือรูปแบบการเคลื่อนที่ สิ่งเหล่านั้นไม่ได้เดินอย่างไร้ทิศทาง หากกำลังขนาบพวกเขาจากทั้งสองด้าน
"พวกมันรู้ว่าเรามา"
ธันวาพูด
เมษาลืมตา
"ข้าก็คิดเช่นนั้น"
ขุนเขาหันมองรอบตัว
"ถ้ารู้ ก็ให้มันเข้ามา"
ภาคย์พึมพำ
"คนมีเกราะหินพูดง่าย"
หน่วยเดินต่อจนถึงทางแยก อุโมงค์กลางแคบกว่าตัวเลขบนแผนที่ ผนังทั้งสองฝั่งมีรอยข่วนใหม่ และเพดานเต็มไปด้วยโพรงเล็กจำนวนมาก เมษาใช้เสียงสะท้อนตรวจสอบ แต่เสียงที่ส่งออกไปเหมือนถูกบางอย่างดูดหาย
"มีวัสดุชนิดหนึ่งอยู่บนผนัง มันกลืนเสียง"
เธอกล่าว
กฤตภาสยกอาวุธขึ้น
"รักษาระยะห่าง อย่าแตะผนัง"
ธันวาเดินเป็นคนสุดท้ายเพื่อคอยป้องกันภาคย์ กลิ่นคาวเข้มขึ้นเรื่อย ๆ และมีเสียงหยดน้ำดังจากเบื้องบน ทันใดนั้นหยดหนึ่งตกลงบนบ่าของขุนเขา มันไม่ใช่น้ำ แต่เป็นเมือกใสซึ่งขยับได้เอง
ขุนเขาเงยหน้าขึ้น
เพดานทั้งผืนเหมือนเปิดตา
สัตว์ใต้ดินหลายสิบตัวเกาะซ้อนกันอยู่เหนือศีรษะ พวกมันมีรูปร่างคล้ายกิ้งก่าแต่ยาวกว่ามนุษย์ ผิวหนังบางจนเห็นกระดูก ดวงตาไม่มีเปลือก และลิ้นยาวเต็มไปด้วยหนาม เมื่อถูกพบ พวกมันส่งเสียงแหลมพร้อมกันก่อนทิ้งตัวลงมา
"ตั้งแนว"
กฤตภาสตะโกน
ขุนเขากระแทกเท้าลงพื้น หินจากผนังพุ่งเข้าห่อหุ้มแขน หน้าอก และแผ่นหลังของเขา กลายเป็นเกราะหนาสีดำ เขายกแขนรับสัตว์ตัวแรกซึ่งกระโจนลงมา แรงชนทำให้พื้นสั่น แต่กรงเล็บไม่สามารถทะลุเกราะได้ เขาเหวี่ยงหมัดกระแทกสัตว์กระเด็นชนผนังจนกระดูกหัก
เมษาปล่อยเสียงสะท้อนจากกระบอกโลหะ คลื่นเสียงหมุนวนไปตามอุโมงค์ ก่อนอัดรวมเป็นแรงกระแทกใส่สัตว์อีกกลุ่ม ร่างพวกมันเสียสมดุลและตกลงสู่พื้น กฤตภาสยิงอาวุธพลังใส่จุดอ่อนใต้คางอย่างแม่นยำ ส่วนภาคย์หมอบอยู่หลังโล่พกพา พยายามคุ้มครองกระเป๋าเครื่องมือไม่ให้เสียหาย
ธันวาถูกสัตว์สองตัวพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน เขาหลบตัวแรกแล้วใช้ท่อนเหล็กฟาดขาหลังของอีกตัว วงแหวนกดพลังไว้ทำให้เขาเคลื่อนไหวช้ากว่าปกติ บาดแผลที่ไหล่จากคืนก่อนฉีกออก เลือดซึมผ่านเสื้อ แต่เขายังฝืนยืนขวางหน้าภาคย์
สัตว์ตัวหนึ่งอ้าปากกัดแขนเขา ธันวาใช้ท่อนเหล็กขวางฟันแล้วเตะใต้ท้อง มันถอยเพียงเล็กน้อยก่อนใช้หางฟาดเข้าหน้าอก เขากระแทกพื้นและไอออกมาเป็นเลือด
เสียงมาลีดังผ่านเครื่องสื่อสาร
"ระดับพลังเพิ่มขึ้น อย่าเรียกแก่น"
ธันวากัดฟันลุกขึ้น
"ข้ารู้"
พิมพ์ชนกพูดแทรกจากห้องข้อมูล
"ระวังด้านขวา"
ธันวาหันตามคำเตือน เห็นสัตว์อีกตัวพุ่งออกจากโพรง เขาก้มหลบได้ทัน กรงเล็บเฉี่ยววงแหวนจนเกิดประกายไฟ ระบบเตือนส่งเสียงยาว กฤตภาสเหลือบมองอุปกรณ์ควบคุมทันที
"วงแหวนเสียหายหรือไม่"
มาลีตอบ
"ยังทำงาน แต่ห้ามให้ถูกกระแทกซ้ำ"
ขุนเขากำลังรับสัตว์สามตัวพร้อมกัน เกราะหินของเขาหนาแน่นขึ้นทุกวินาที แต่ยิ่งหนาก็ยิ่งทำให้ร่างเคลื่อนไหวช้า สัตว์ตัวหนึ่งกระโจนเกาะหลังแล้วใช้ลิ้นหนามแทรกเข้าไปตามรอยต่อเกราะ ขุนเขาคำรามและพยายามดึงมันออก แต่อีกสองตัวกัดขาทั้งสองข้างจนเขาเสียหลัก
เมษาตะโกน
"ขุนเขา ถอยออกมา"
ขุนเขาตอบ
"ข้าขยับไม่ได้"
หินจากเพดานเริ่มแตกเพราะแรงสั่นจากการต่อสู้ ก้อนใหญ่หล่นลงมาปิดทางระหว่างขุนเขากับคนอื่น สัตว์อีกฝูงคลานออกจากโพรงด้านบนและพุ่งเข้าหาเขาเพียงคนเดียว
กฤตภาสมองรอยร้าวบนเพดาน
"ถ้ายิงแรงเกินไป อุโมงค์ถล่ม"
เมษาพยายามเปลี่ยนทิศเสียง แต่ผนังกลืนคลื่นมากเกินไป
"ข้าดึงพวกมันออกไม่ได้"
ธันวาเห็นขุนเขาถูกกดจนคุกเข่า เกราะหินเริ่มแตกร้าวตามไหล่ หากปล่อยไว้ไม่กี่วินาที ลิ้นหนามของสัตว์จะเจาะถึงเนื้อ เขาจึงวิ่งตรงเข้าไปทันที
กฤตภาสตะโกน
"ธันวา หยุด"
ธันวาไม่ฟัง เขากระโดดข้ามก้อนหินและใช้ท่อนเหล็กแทงปากสัตว์ตัวหนึ่ง มันหันมากัดแขนเขาแทน กรงเล็บอีกตัวฉีกสีข้างจนเลือดสาด วงแหวนส่งคลื่นเจ็บปวดเข้าเส้นประสาท เพราะแก่นอนันต์เริ่มตอบสนองต่ออันตราย
ขุนเขามองเขาด้วยความตกใจ
"เจ้ามาทำไม"
ธันวาดึงสัตว์ออกจากหลังอีกฝ่าย
"มาช่วย"
"ข้าไม่ต้องการ"
"แต่เจ้ากำลังจะตาย"
สัตว์ตัวหนึ่งใช้หางพันคอธันวาและยกเขาขึ้นจากพื้น อากาศถูกบีบออกจากปอด เขาพยายามใช้มือแกะ แต่แรงไม่พอ หากเรียกพลัง วงแหวนอาจทำงานรุนแรงจนสลบ อย่างไรก็ตาม เขาเห็นสัตว์อีกสองตัวกำลังเจาะรอยต่อเกราะของขุนเขา จึงตัดสินใจเปิดแก่นเพียงชั่วขณะ
เส้นสีดำแล่นขึ้นมาตามลำคอ
แสงวงแหวนเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม
เสียงเตือนดังในเครื่องควบคุมของกฤตภาส
"ธันวา ปิดพลัง"
กฤตภาสตะโกน
ธันวาใช้แก่นดูดแรงจากสัตว์ที่พันคอเพียงเสี้ยวหนึ่ง กล้ามเนื้อของมันอ่อนลงทันที เขากระชากหางออกแล้วจับลำตัวเหวี่ยงใส่สัตว์บนหลังขุนเขา ทั้งสองกระเด็นกระแทกผนัง จากนั้นธันวาทิ้งตัวลงข้างชายร่างใหญ่และใช้ไหล่ดันเขาขึ้น
"ลดเกราะบางส่วน ไม่เช่นนั้นเจ้าขยับไม่ได้"
ขุนเขาหอบหายใจ
"ถ้าลด พวกมันจะกัดทะลุ"
"ข้าจะกันให้"
ขุนเขาจ้องเขา
"เจ้าอาจกำลังแสดงละคร"
ธันวาหัวเราะทั้งที่เลือดเต็มปาก
"ถ้าข้าจะซื้อใจเจ้า ข้าคงเลือกวิธีที่ไม่เจ็บขนาดนี้"
สัตว์ฝูงใหม่พุ่งเข้ามา ธันวายืนขวาง ใช้ท่อนเหล็กกับร่างกายรับการโจมตี ขุนเขาจึงยอมลดเกราะช่วงขา หินหลายชั้นหลุดลงพื้น ทำให้เขาขยับได้อีกครั้ง เขายกมือกระแทกผนัง เกราะหินส่วนแขนขยายเป็นค้อนขนาดใหญ่และกวาดใส่สัตว์ทั้งหมดตรงหน้า แรงปะทะส่งพวกมันกระเด็นกลับเข้ารัง
เมษาเห็นจังหวะจึงรวมเสียงกระแทกซ้ำ เสียงคำรามของสัตว์ถูกย้อนกลับใส่พวกมันเอง คลื่นสะท้อนรุนแรงจนดวงตาหลายคู่แตกและร่างพวกมันชัก กฤตภาสยิงตะขอพลังข้ามก้อนหิน ดึงธันวากับขุนเขากลับมายังแนวหลัก
"ภาคย์ เปิดแสงความถี่สูง"
กฤตภาสตะโกน
ภาคย์รีบหยิบอุปกรณ์ทรงกลมออกจากกระเป๋าแล้วหมุนแกน แสงสีขาวจัดพุ่งทั่วอุโมงค์ สัตว์ใต้ดินส่งเสียงกรีดร้อง เพราะดวงตาของพวกมันไวต่อแสง เมษาใช้เสียงสะท้อนสร้างภาพลวงให้เสียงฝีเท้าของหน่วยดังไปอีกทาง ฝูงสัตว์จึงไล่ตามเสียงผิดทิศ กฤตภาสสั่งถอนตัวผ่านช่องทางด้านซ้ายก่อนเพดานส่วนกลางจะถล่มลงมาปิดทาง
ทุกคนวิ่งจนถึงห้องพักเก่าของคนงานเหมืองจึงหยุด ภาคย์รีบตรวจจำนวนสมาชิก เมษามีแผลที่แขน ขุนเขาเกราะแตกหลายจุด ส่วนธันวาบาดเจ็บหนักที่สุด เสื้อด้านข้างฉีกจนเห็นรอยกรงเล็บลึก เลือดไหลจากแขนและมุมปาก วงแหวนรอบคอมีรอยขีด แต่ระบบยังทำงาน
มาลีส่งเสียงผ่านเครื่องสื่อสาร
"นั่งลงเดี๋ยวนี้ ข้าจะลดระดับกดพลังชั่วคราว"
ธันวาพิงผนังและทรุดลงช้า ๆ
"ข้ายังไหว"
"ถ้าเจ้าพูดอีกคำ ข้าจะเพิ่มระดับจนเจ้าหลับ"
ธันวาจึงเงียบ ภาคย์นำชุดรักษาฉุกเฉินออกมาห้ามเลือด ส่วนขุนเขายืนมองอยู่ห่าง ๆ เกราะหินบนร่างค่อย ๆ สลายกลับเป็นเศษแร่
เมษาหันไปถามเขา
"เป็นอย่างไรบ้าง"
ขุนเขาตอบ
"ไม่ตาย"
จากนั้นเขามองธันวา
"ข้าก็ยังไม่ตาย"
ธันวาเงยหน้า
"ดี"
ขุนเขาเดินเข้ามาใกล้
"เจ้าช่วยข้าทำไม"
"คำถามนี้ข้าได้ยินบ่อยช่วงหลัง"
"ตอบมา"
ธันวาถอนหายใจ
"เพราะเราอยู่ทีมเดียวกัน"
ขุนเขาหัวเราะในลำคอ
"หรือเพราะเจ้ารู้ว่าทุกคนกำลังดู"
ธันวาเงียบไปชั่วครู่ ภาคย์หยุดพันแผลและหันมอง ส่วนเมษาขมวดคิ้ว
ขุนเขาพูดต่อ
"เจ้ารู้ว่ากล้องบนชุดบันทึกทุกอย่าง รู้ว่าดารินทร์กับคนในเมืองจะเห็นว่าเจ้าช่วยข้า ถ้ากลับไปได้ ผู้คนอาจยอมให้เจ้าอยู่ต่อ"
กฤตภาสก้าวเข้ามา
"พอแล้ว เขาเพิ่งช่วยชีวิตเจ้า"
ขุนเขาหันไปมอง
"นั่นไม่ได้พิสูจน์ว่าเขาไม่มีเจตนาอื่น"
ธันวายกมือห้ามกฤตภาส
"ปล่อยเขาพูด"
เขามองขุนเขาตรง ๆ
"เจ้าไม่ต้องเชื่อข้า"
"ข้าจะไม่เชื่อ"
"ก็ดี"
ธันวาตอบ
"แต่ครั้งหน้าถ้าเจ้ากำลังจะตาย ข้าก็จะช่วยอีก"
ขุนเขากำหมัด
"แม้ข้ายังสงสัยเจ้า"
"ใช่"
"แม้ข้าจะเป็นคนเสนอให้ติดระเบิดบนคอเจ้า"
"ใช่"
ขุนเขาจ้องเขาอย่างต้องการค้นหาคำโกหก
"เพราะอะไร"
ธันวาพิงศีรษะกับผนัง
"เพราะถ้าข้าเลือกช่วยเฉพาะคนที่เชื่อใจข้า ข้าคงไม่ต่างจากโลกที่เลือกเห็นมนุษย์เฉพาะคนที่มันยอมรับ"
ไม่มีใครพูดอยู่ครู่หนึ่ง ขุนเขาหันหน้าหนี เขาไม่ได้ขอบคุณ และไม่ได้เปลี่ยนท่าทีทันที แต่แววตาแข็งกร้าวลดลงเล็กน้อย
ภาคย์ตรวจแผนที่อีกครั้ง
"เราถูกบังคับให้อ้อม เส้นทางนี้นำไปยังเขตพักของคนงานเก่า จากนั้นเชื่อมกับโพรงผลึก"
เมษาหลับตาฟังเสียงสะท้อน
"ไม่มีฝูงตามมาในระยะใกล้"
กฤตภาสถาม
"พักได้กี่นาที"
ภาคย์ตอบ
"สิบห้านาที หากนานกว่านั้น ระบบอากาศจะสูญเสียพลังเพิ่ม"
ขณะทุกคนเริ่มรักษาบาดแผล ธันวากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาได้ยินเสียงหายใจเบา ๆ จากมุมห้อง ไม่ใช่เสียงของสมาชิกหน่วย และไม่ใช่เสียงสัตว์ มันถี่ สั่น และพยายามกลั้นไว้
ธันวาหันมองกองลังเก่าด้านหลัง
"ออกมา"
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
กฤตภาสยกอาวุธ
"ใครอยู่ตรงนั้น"
เมษาใช้เสียงสะท้อนตรวจสอบ สีหน้าเธอเปลี่ยนทันที
"มนุษย์ ตัวเล็ก"
ขุนเขาเดินไปดึงลังออก เด็กชายคนหนึ่งนั่งขดตัวอยู่ในช่องเก็บอุปกรณ์ เขาสวมเสื้อสีเทา มีผ้าพันแขนและถือมีดสั้น มือทั้งสองสั่นแต่ยังพยายามทำสีหน้าแข็งกร้าว
ธันวาจ้องเขาอย่างไม่เชื่อ
"ต้นกล้า"
เด็กชายเงยหน้า
"ข้าไม่ได้ตั้งใจให้พวกเจ้าพบเร็วขนาดนี้"
กฤตภาสกดมือลงบนหน้าผาก
"เจ้ามาได้อย่างไร"
"ข้าแอบอยู่ในรถขนอุปกรณ์ก่อนปิดประตู"
เมษาถาม
"แล้วผ่านห้องกักอากาศมาได้อย่างไร"
"ข้าซ่อนใต้กล่องเครื่องมือของภาคย์"
ภาคย์หันมองกระเป๋าใบใหญ่ของตน
"เพราะอย่างนี้มันถึงหนักกว่าปกติ"
ธันวาพยายามลุก แต่บาดแผลทำให้ต้องนั่งต่อ
"เจ้ารู้หรือไม่ว่าที่นี่อันตรายแค่ไหน"
ต้นกล้ากำมีดแน่น
"รู้"
"รู้แล้วตามมาทำไม"
เด็กชายมองวงแหวนรอบคอธันวา
"ข้าต้องการเห็นว่าเจ้าจะทำอะไรเมื่อไม่มีคนในเมืองอยู่ใกล้"
ธันวาขมวดคิ้ว
"หมายความว่าอย่างไร"
"ข้าจะพิสูจน์ว่าเจ้าเป็นปีศาจ"
เมษาถอนหายใจ
"เด็กคนนี้เสียสติหรือ"
ต้นกล้าตะโกน
"ข้าไม่ได้เสียสติ ทุกคนเริ่มเชื่อเขาเพียงเพราะเขาซ่อมท่อ ช่วยคน และทำเหมือนตัวเองเป็นคนดี แต่ข้ารู้ว่าเขาต้องซ่อนอะไรไว้"
ขุนเขามองธันวา
"ดูเหมือนเจ้าไม่ได้ถูกสงสัยจากผู้ใหญ่เท่านั้น"
ธันวาไม่สนใจคำพูดนั้น เขามองขาของต้นกล้าซึ่งยังพันผ้าจากเหตุเมื่อคืน
"เจ้าบาดเจ็บอยู่"
"เดินได้"
"เจ้าจะกลับทันที"
กฤตภาสส่ายหน้า
"กลับไม่ได้ อุโมงค์ด้านหลังถูกฝูงสัตว์ยึด และทางส่วนหนึ่งถล่ม"
ภาคย์ตรวจแผนที่แล้วพยักหน้า
"ต้องเดินหน้าต่อจนถึงสถานีเชื่อม จากตรงนั้นมีเส้นทางสำรองกลับเมือง"
ธันวากำมือแน่น
"เขาไม่ควรอยู่ที่นี่"
กฤตภาสตอบ
"ไม่มีใครคิดว่าเขาควรอยู่ แต่ตอนนี้เราต้องปกป้องเขา"
ต้นกล้าเชิดหน้า
"ข้าปกป้องตัวเองได้"
เมษามองมีดสั้นในมือเด็ก
"ด้วยสิ่งนั้นหรือ"
"ข้าเคยรอดจากรอยแยก"
คำพูดนั้นทำให้ทุกคนเงียบลง ต้นกล้าไม่ได้พูดด้วยความโอ้อวด แต่พูดเหมือนต้องย้ำให้ตัวเองเชื่อว่าเคยรอดมาแล้ว จึงสามารถรอดได้อีก
ธันวาถอนหายใจ
"อยู่ใกล้ภาคย์ ห้ามออกจากแถว ห้ามแตะผลึก และถ้าข้าบอกให้วิ่ง เจ้าต้องวิ่ง"
ต้นกล้าจ้องเขา
"เจ้าไม่ใช่คนสั่งข้า"
"ถ้าอยากรอด ก็ทำตาม"
เด็กชายไม่ตอบ แต่ลดมีดลงเล็กน้อย
หลังพักครบเวลา หน่วยเก็บกู้หมายเลขเจ็ดจึงออกเดินทางอีกครั้งพร้อมสมาชิกที่ไม่มีใครต้องการเพิ่ม เส้นทางใหม่ลาดลงสู่ส่วนลึก อากาศเย็นลงอย่างรวดเร็วและมีกลิ่นเหมือนฝนก่อนพายุ ผลึกตามผนังมีขนาดใหญ่ขึ้น จากเท่านิ้วกลายเป็นเท่าแขน แสงสีฟ้าส่องใบหน้าทุกคนจนดูซีดคล้ายคนตาย เสียงฝีเท้าดังสะท้อนยาวเกินจริง แม้เมษาพยายามควบคุมเสียง แต่มีเสียงบางชั้นที่ไม่ยอมอยู่ภายใต้พลังของเธอ
พิมพ์ชนกส่งเสียงผ่านเครื่องสื่อสาร
"ระวังข้างหน้า ข้าเห็นภาพไม่ชัด"
กฤตภาสถาม
"เห็นอะไร"
"ประตูหิน กับเงาคนยืนหลังประตู"
ภาคย์มองแผนที่
"บริเวณนี้ไม่มีประตู"
เมษาหยุดเดินทันที
"เงียบ"
ทุกคนหยุด เสียงหายใจและเสียงเครื่องมือดับลง เหลือเพียงเสียงหยดน้ำจากส่วนลึก
จากนั้นมีเสียงหนึ่งดังขึ้น
เบามากในตอนแรก คล้ายเสียงลมลอดรอยแตก แต่ค่อย ๆ ชัดขึ้นทีละน้อย
"ธันวา"
วงแหวนรอบคอเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที
กฤตภาสยกอาวุธ
"ใครพูด"
เมษาส่ายหน้า สีหน้าเธอซีดลง
"ไม่ใช่เสียงสะท้อนจากพวกเรา"
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ลึกกว่าเดิมและใกล้กว่าเดิม ทั้งที่ทางเดินข้างหน้ายังว่างเปล่า
"ธันวา"
ต้นกล้าขยับเข้าใกล้ภาคย์โดยไม่รู้ตัว
ขุนเขาสร้างเกราะหินคลุมแขน
ธันวายืนนิ่ง แก่นอนันต์ในร่างเต้นแรงราวกับหัวใจอีกดวง เพราะเขาจำเสียงนั้นได้ แม้ไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต แต่บางส่วนของพลังกลับรู้จักมัน
เสียงจากส่วนลึกหัวเราะเบา ๆ ก่อนกล่าวคำสุดท้ายซึ่งทำให้เลือดในกายธันวาเย็นเฉียบ
"
ตอนที่ 122 ห้องที่ไม่มีอยู่ในแผนผังแรงสั่นสะเทือนจากส่วนลึกของเกาะอรุณรุนแรงขึ้นทันทีหลังเสียงจากอีกมิติถามว่าธันวาจะยังเลือกเป็นมนุษย์ได้หรือไม่ หลอดไฟทั่วห้องทดลองดับลงพร้อมกัน ก่อนแสงฉุกเฉินสีแดงจะสว่างขึ้นแทน เสียงเตือนดังซ้ำอย่างต่อเนื่อง ประตูทางออกทุกบานเลื่อนปิด ระบบสื่อสารถูกตัดขาด และแคปซูลซึ่งเคยเก็บตัวทดลองรุ่นก่อนเริ่มทำงานขึ้นมาเอง ของเหลวสีดำไหลวนอยู่ภายในทั้งที่หลายแคปซูลว่างเปล่ามานานหลายสิบปี ราวกับพลังจากอีกมิติกำลังพยายามปลุกบางสิ่งซึ่งหลับใหลอยู่ในสถานที่แห่งนี้ ธันวารู้สึกเจ็บแปลบกลางหน้าอก ความร้อนแผ่จากแก่นอนันต์ไปทั่วร่าง เส้นพลังสีดำปรากฏใต้ผิวหนังตั้งแต่ข้อมือจนถึงลำคอ เขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง มือกดพื้นเอาไว้แน่น ขณะที่เสียงนับไม่ถ้วนแทรกเข้ามาในศีรษะ เสียงเหล่านั้นไม่ได้ตะโกนหรือข่มขู่ แต่กระซิบด้วยถ้อยคำซ้ำเดิมอย่างช้า ๆ"เปิดประตู"ธันวากัดฟัน เขาพยายามลุกขึ้น แต่ทันทีที่ขยับ ความทรงจำบางอย่างในหัวกลับเลือนหาย เขาเห็นภาพท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยนิมิต เห็นผู้คนจำนวนมากมองเขาด้วยความหวาดกลัว แต่ไม่สามารถนึกออกได้ว่าภาพนั้นเกิดขึ้นเมื่อใด เขาพยายามนึกถึงวันที่ได้พ
ตอนที่ 121 มนุษย์ที่กลายเป็นประตูหลังจากบันทึกของศาสตราจารย์อธิปจบลง ห้องทดลองใต้เกาะอรุณก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ไม่มีใครพูดอะไร เพราะสิ่งที่พวกเขาได้รับรู้ไม่ใช่เพียงความลับของโครงการภาชนะเทวะ แต่มันคือความจริงเกี่ยวกับการมีอยู่ของธันวาเองเขาไม่ได้เป็นอาวุธเขาไม่ได้เป็นสิ่งทดลองที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อทำลายแต่เขาคือผลลัพธ์ของความพยายามครั้งสุดท้ายของมนุษย์ในการสร้างสิ่งที่สามารถเชื่อมต่อกับพลังจากอีกมิติพลังที่มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถรับได้พลังที่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริงและพลังที่กำลังทำให้รอยแยกบนท้องฟ้าเปิดออกมากขึ้นทุกขณะ
ตอนที่ 120 ศาสตราจารย์อธิปภายในห้องลึกที่สุดของเกาะอรุณ ความเงียบปกคลุมทุกสิ่งหลังจากประตูภาชนะเปิดออก ไม่มีใครพูดอะไรออกมา เพราะสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าหนักเกินกว่าจะยอมรับได้ ภายในห้องขนาดมหึมานั้นเต็มไปด้วยแคปซูลทดลองจำนวนมาก บางแคปซูลว่างเปล่า บางแคปซูลมีร่องรอยความเสียหาย และบางแคปซูลยังคงมีสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นมนุษย์หลับใหลอยู่ภายในธันวายืนอยู่ตรงกลางห้อง มองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาที่สั่นไหว เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นเพียงคนที่ได้รับพลังพิเศษจากการทดลอง แต่ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า ความจริงอาจลึกกว่านั้นเขาไม่ได้ถูกมอบพลังเขาถูกสร้างขึ้นเพื่อรองรับมันคำว่า ภาชนะ ที่สิ่งมีชีวิตจากอีกมิติเรียกเขา ไม่ใช่คำดูถูก
ตอนที่ 119 ประตูภาชนะภายในส่วนลึกที่สุดของเกาะอรุณ ความเงียบกลับกลายเป็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงเตือนภัยที่ดังขึ้นทั่วทั้งฐาน หลังจากระบบของสถาบันอรุณตรวจพบการมาถึงของธันวา ประตูและทางเดินจำนวนมากที่ถูกปิดตายมานานหลายสิบปีเริ่มเปิดออกทีละส่วน ราวกับสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันคนภายนอกเข้ามา แต่ถูกสร้างขึ้นเพื่อรอวันที่ใครบางคนจะกลับมาและคนคนนั้นคือธันวาทีมของเขาเดินลึกเข้าไปในฐานใต้ดินของเกาะอรุณ ภายในเต็มไปด้วยห้องทดลองเก่า เครื่องจักรที่ไม่มีใครเคยเห็น และข้อมูลจำนวนมหาศาลที่ถูกเก็บไว้โดยไม่มีใครบนโลกเคยรับรู้ ที่นี่ไม่เหมือนสถานที่วิจัยทั่วไป มันเหมือนวิหารที่สร้างขึ้นเพื่อบูชาบางสิ่งบางสิ่งที่มนุษย์ไม่ควรสร้างขึ้นผนังหลายแห่งมีสัญลักษณ์เดียวกันปรากฏอยู่สัญลักษณ์ของภาชนะพิมพ์ชนกเดินผ่านทางเดินพร้อมตรวจสอบพลังงานรอบตัว เธอสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังที่เหมือนกับแก่นอนันต์ของธันวา แต่ในสถานที่แห่งนี้ ความเข้มข้นของมันสูงกว่าหลายเท่า"ที่นี่มีพลังของแก่นอนันต์อยู่ทุกที่"เธอพูดธันวาหยุดเดิน"หมายความว่าอะไร"พิมพ์ชนกมองไปยังผนังที่เต็มไปด้วยวงจรพลังงาน"หมายความว่า
ตอนที่ 118 เกาะอรุณหลังจากข้อมูลจากรอยแยกเปิดเผยความจริงที่น่าตกใจว่า พลังในแก่นอนันต์ของธันวาเป็นพลังเดียวกับสิ่งมีชีวิตจากอีกมิติ ทุกฝ่ายทั่วโลกต่างเริ่มเข้าใจว่า สงครามครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงการต่อสู้เพื่อป้องกันโลกจากศัตรูภายนอก แต่มันเกี่ยวข้องกับความลับที่ถูกซ่อนไว้มานานหลายสิบปี ความลับที่อาจเปลี่ยนความเข้าใจทั้งหมดเกี่ยวกับการกำเนิดของธันวา และเหตุผลที่เขาถูกสร้างขึ้นมาจุดหมายต่อไปของทีมธันวาคือ เกาะอรุณสถานที่ที่เป็นหัวใจของสถาบันอรุณสถานที่ที่เก็บข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับโครงการภาชนะเทวะและอาจเป็นสถานที่เดียวที่สามารถตอบคำถามว่า ธันวาคืออะไรเรือขนาดใหญ่แล่นผ่านมหาสมุทรที่เต็มไปด
ตอนที่ 117 ข้อมูลจากอนาคตหลังจากรอยแยกบนท้องฟ้าเริ่มขยายตัว โลกทั้งใบเข้าสู่ช่วงเวลาที่ไม่มีใครเคยคาดคิดมาก่อน มนุษย์ไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับสงครามระหว่างประเทศ ไม่ได้ต่อสู้กับผู้มีพลังพิเศษ หรือความขัดแย้งภายในอีกต่อไป แต่กำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจของมนุษย์ สิ่งมีชีวิตจากอีกมิติที่กำลังพยายามเข้าสู่โลก และสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ มันไม่ได้มองโลกเป็นเป้าหมายแรก มันกำลังมองหาบางสิ่งที่อยู่ภายในตัวธันวาภายในห้องวิจัยของเมืองไร้ธง พิมพ์ชนกกำลังทำงานโดยแทบไม่ได้พักตั้งแต่วันที่รอยแยกปรากฏขึ้น เธอใช้พลังของตัวเองเชื่อมต่อกับข้อมูลจากสนามพลังงานที่อยู่รอบรอยแยก พยายามวิเคราะห์ว่าพลังที่กำลังไหลเข้ามาจากอีกมิติคืออะไร และเหตุใดมันจึงตอบสนองกับแก่นอนันต์ของธันวาบนหน้าจอเต็มไปด้วยข้อมูลจำนวนมหาศาล เส้นพลังงานหลายรูปแบบกำลังถูกเปรียบเทียบกันอย่างต่อเนื่อง แต่ยิ่งวิเคราะห์มากขึ้น สีหน้าของพิมพ์ชนกก็ยิ่งเปลี่ยนไปเธอไม่ได้พบคำตอบที่ทำให้ทุกคนสบายใจเธอพบความจริงที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิมธันวาเดินเข้ามาในห้อง เขายังคงมีสีหน้าเคร่งเครียดหลังจากรู้ความจริงเกี่ยวกับต้นกำเนิดขอ







