ตอนที่ 64 ผู้ไร้ชื่อ

ตอนที่ 64 ผู้ไร้ชื่อ

เสียงของร่างทดลองดังขึ้นท่ามกลางเสียงของเหลวซึ่งไหลนองเต็มพื้น ห้องเก็บศพของสถาบันอรุณสว่างวาบด้วยแสงสีแดงจากระบบฉุกเฉิน หลอดกระจกนับร้อยสะท้อนภาพร่างผอมซีดซึ่งยืนอยู่ท่ามกลางเศษแก้ว ผิวหนังของเขามีรอยเย็บตั้งแต่ลำคอลงไปถึงหน้าท้อง แขนทั้งสองข้างเต็มไปด้วยรอยเจาะจากเข็มและสายเชื่อมพลัง หน้าอกมีโพรงลึกคล้ายเคยถูกควักบางสิ่งออกไป แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือดวงตาสีดำสนิทซึ่งไม่มีแววของมนุษย์หลงเหลืออยู่เลย มันจับจ้องธันวาเพียงคนเดียว ราวกับทุกชีวิตในห้องไม่มีความหมาย

"พบภาชนะหลักแล้ว"

กฤตภาสยกอาวุธขึ้นเล็งศีรษะของร่างนั้นทันที ขุนเขาสร้างเกราะหินคลุมร่าง เมษายกกระบอกโลหะขึ้นเตรียมปล่อยเสียงสะท้อน ส่วนภาคย์ดึงต้นกล้าให้หลบหลังตู้ควบคุม ธันวาเพียงยืนนิ่ง ดวงตาไม่ละจากร่างทดลอง เพราะแก่นอนันต์ในร่างของเขากำลังสั่นแรงเหมือนรู้จักอีกฝ่าย

มาลีส่งเสียงผ่านเครื่องสื่อสาร

"ค่าพลังในร่างนั้นกำลังเพิ่มขึ้น"

กฤตภาสถาม

"ระดับเท่าไร"

"ยังระบุไม่ได้ มันเปลี่ยนรูปแบบทุกวินาที"

เมษาหลับตาฟังการเต้นของหัวใจ

"หัวใจเขาไม่เต้น"

ภาคย์ชะงัก

"แต่เขากำลังยืน"

"สิ่งที่ขยับร่างเขาไม่ใช่เลือด"

เมษาตอบ

ร่างทดลองก้าวออกจากของเหลวช้า ๆ ฝ่าเท้าเปลือยเหยียบเศษแก้วโดยไม่แสดงความเจ็บปวด เขาก้มมองมือของตนเองเหมือนเพิ่งเคยเห็นมันเป็นครั้งแรก จากนั้นเงยหน้ามองธันวาอีกครั้ง

ธันวาถาม

"เจ้าเป็นใคร"

ร่างนั้นเอียงศีรษะเล็กน้อย ราวกับต้องใช้เวลาทำความเข้าใจคำถาม

"ใคร"

"ชื่อของเจ้า"

ดวงตาสีดำกะพริบช้า ๆ

"ชื่อ"

เขายกมือแตะลำคอ รอยเย็บบริเวณนั้นแยกออกเล็กน้อย เผยของเหลวสีดำไหลอยู่ภายในแทนเลือด

"ไม่มีชื่อ"

ต้นกล้ากระซิบจากด้านหลัง

"มันเป็นศพ"

ร่างทดลองหันไปตามเสียงเร็วเกินกว่ามนุษย์ ดวงตาดำจับต้นกล้าทันที เด็กชายรีบหลบหลังภาคย์แน่นกว่าเดิม

ธันวาก้าวขวางสายตานั้น

"ถ้าไม่มีชื่อ แล้วสถาบันเรียกเจ้าว่าอะไร"

ร่างทดลองนิ่งไป ก่อนมีเสียงแตกพร่าหลายชั้นดังออกจากปาก ราวกับความทรงจำกำลังถูกลากขึ้นมาจากก้นหลุม

"ศูนย์หก"

กฤตภาสขมวดคิ้ว

"หมายเลขทดลองหรือ"

ศูนย์หกก้มมองตัวเลขจาง ๆ ซึ่งถูกสลักบนข้อมือของตนเอง

"ศูนย์หก"

เขาพูดซ้ำ

"ข้าคือศูนย์หก"

ธันวามองรอยเย็บกับโพรงว่างบนหน้าอก

"จำอะไรได้บ้าง"

ศูนย์หกเงียบไป ดวงตาเคลื่อนไปตามหลอดกระจกรอบห้อง ภาพศพตัวทดลองนับร้อยสะท้อนอยู่ในตาดำของเขา แต่ไม่มีความเศร้า ไม่มีความกลัว และไม่มีการจดจำ

"ไม่มี"

"จำสถาบันอรุณได้หรือไม่"

"ไม่มี"

"จำว่าพวกเขาทำอะไรกับเจ้าได้หรือไม่"

ศูนย์หกยกมือกดโพรงบนหน้าอก ร่างทั้งร่างสั่นเบา ๆ

"เจ็บ"

ธันวาชะงัก

ศูนย์หกมองเขา

"จำได้เพียงเจ็บ"

คำตอบนั้นทำให้ธันวากำหมัดแน่น ความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านอก เขามองเห็นตนเองในร่างตรงหน้า เหยื่อซึ่งถูกเปลี่ยนเป็นเครื่องมือ คนที่ถูกพรากชื่อ พรากอดีต และเหลือเพียงหมายเลขกับพลังที่ไม่เคยร้องขอ

ขุนเขาพูดขึ้น

"อย่าลืมว่ามันเพิ่งประกาศว่าเจ้าเป็นภาชนะหลัก"

ธันวาตอบโดยไม่หันไปมอง

"เขายังไม่ได้โจมตี"

"เขาไม่ใช่มนุษย์แล้ว"

"ใครเป็นคนตัดสิน"

ขุนเขาเงียบไป แต่เกราะหินยังคงห่อหุ้มร่าง

เสียงของดารินทร์ดังผ่านเครื่องสื่อสาร

"กฤตภาส ควบคุมสถานการณ์ ห้ามให้ร่างทดลองเข้าถึงธันวา"

กฤตภาสขยับเข้ามายืนด้านหน้า

"ศูนย์หก อยู่ตรงนั้น"

ศูนย์หกมองปืนในมือเขา จากนั้นมองใบหน้ากฤตภาส

"คำสั่ง"

"ใช่ เป็นคำสั่ง"

ศูนย์หกค่อย ๆ ยกแขนทั้งสองขึ้น

"ต้องเชื่อฟัง"

ธันวาถาม

"ใครสั่งเจ้า"

ดวงตาของศูนย์หกสั่นไหวเล็กน้อย ภาพบางอย่างอาจผุดขึ้นในจิตใจที่ว่างเปล่า เขาก้มหน้าลงและพึมพำ

"ต้องเชื่อฟัง ไม่เช่นนั้นเจ็บ"

ทันใดนั้น สายพลังสีดำจากพื้นห้องพุ่งขึ้นพันข้อเท้าของศูนย์หก ร่างเขากระตุกอย่างรุนแรง เสียงเครื่องจักรทั่วห้องดังพร้อมกัน หน้าจอเหนือหลอดทดลองแสดงคำสั่งสีแดง

กำจัดสิ่งกีดขวาง

นำภาชนะหลักกลับคืน

ศูนย์หกเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แววตาว่างเปล่ากว่าเดิม กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งจนรอยเย็บปริแตก ของเหลวสีดำไหลลงมาตามแขน

เมษาตะโกน

"พลังรอบตัวเขาเปลี่ยนแล้ว"

กฤตภาสถาม

"เปลี่ยนเป็นอะไร"

ศูนย์หกพุ่งเข้ามาก่อนเธอตอบ ระยะห่างหลายเมตรหายไปในพริบตา เขาใช้มือเปล่าคว้าลำกล้องปืนของกฤตภาสแล้วบิดจนโลหะหัก กฤตภาสปล่อยอาวุธและศอกใส่ลำคอ แต่ศูนย์หกเอียงหลบ ก่อนใช้ฝ่ามือแตะหน้าอกของเขาเพียงชั่วขณะ

แสงสีขาวไหลจากร่างกฤตภาสเข้าสู่มือศูนย์หก

จากนั้นศูนย์หกปล่อยแรงกระแทกแบบเดียวกับพลังของกฤตภาสออกมาเต็มกำลัง

กฤตภาสถูกซัดกระเด็นชนหลอดกระจกจนแตกร้าว เขาทรุดลงกับพื้น เลือดไหลจากมุมปาก

ขุนเขาคำรามและพุ่งเข้าใส่ หินจากพื้นห่อหุ้มแขนเป็นค้อนยักษ์ เขาฟาดลงบนศีรษะศูนย์หกเต็มแรง แต่ศูนย์หกยกมือรับ ฝ่ามือแตะเกราะหินเพียงเสี้ยววินาที

รอยแตกสีดำลามขึ้นแขนของเขา

วินาทีต่อมา หินทั้งพื้นห้องสั่นสะเทือนและพุ่งเข้าห่อหุ้มร่างศูนย์หก กลายเป็นเกราะหินรูปแบบเดียวกับขุนเขา

ขุนเขาเบิกตากว้าง

"เขาเลียนแบบพลัง"

ศูนย์หกเหวี่ยงหมัดหินสวนกลับ แรงปะทะทำให้ขุนเขากระเด็นไปชนผนัง เกราะตรงหน้าอกแตกเป็นชิ้น เขาร่วงลงกองกับพื้นพร้อมเสียงหอบหนัก

เมษาปล่อยเสียงสะท้อนหลายชั้น คลื่นเสียงกระแทกจากทุกทิศพร้อมกัน แต่ศูนย์หกยื่นมือแตะคลื่นที่มองไม่เห็นราวกับจับวัตถุจริง เสียงทั้งหมดหยุดค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนถูกส่งย้อนกลับ

เมษาถูกพลังของตนเองกระแทกจนเลือดไหลจากหู ร่างล้มลงและหมดสติชั่วคราว

ภาคย์ดึงต้นกล้าวิ่งไปทางประตู

"เราต้องออกจากห้อง"

ศูนย์หกหันมองตาม เขายกมือขึ้น เศษหินจากพื้นพุ่งไปปิดทางออกทันที

ต้นกล้าตะโกน

"มันขังเราไว้"

ธันวาวิ่งเข้าหาศูนย์หก ใช้ไหล่ชนอีกฝ่ายออกจากแนวของภาคย์ ศูนย์หกถอยเพียงครึ่งก้าว ก่อนคว้าข้อมือธันวา

ทันทีที่ผิวสัมผัสกัน แก่นอนันต์ในร่างธันวากรีดร้อง

พลังสีดำจำนวนมหาศาลไหลผ่านจุดสัมผัสเข้าสู่ร่างศูนย์หก เส้นสีดำแผ่ทั่วผิวหนังของเขา ดวงตาซึ่งดำอยู่แล้วลึกยิ่งกว่าเดิม ส่วนวงแหวนรอบคอธันวาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน

มาลีตะโกนผ่านเครื่องสื่อสาร

"แยกออกจากกันเดี๋ยวนี้"

ธันวากระชากแขนกลับ แต่ศูนย์หกจับแน่นเกินมนุษย์

"เหมือนกัน"

ศูนย์หกพึมพำ

"พลังของเราเหมือนกัน"

ธันวากัดฟัน

"ไม่เหมือน"

"เจ้าดูดกลืน"

มือของศูนย์หกเริ่มเปลี่ยนรูป นิ้วเรียวยาวและมีเส้นพลังสีดำไหลวนอยู่ใต้ผิว

"ข้าก็ดูดกลืน"

เขาปล่อยแรงดูดจากฝ่ามือ พลังในร่างธันวาถูกกระชากออกอย่างรุนแรง ความเจ็บแล่นผ่านกระดูกทุกชิ้น ราวกับมีคนพยายามดึงหัวใจออกจากหน้าอก วงแหวนตรวจพบระดับพลังผิดปกติและส่งกระแสลงก้านคอซ้ำอีกชั้น

กฤตภาสฝืนลุกขึ้น มือคว้าอุปกรณ์ควบคุมระเบิด

"ธันวา แยกออกมา"

"ข้ากำลังพยายาม"

ศูนย์หกยกมืออีกข้างแตะหน้าอกธันวา แสงสีดำพุ่งเข้าสู่ร่างเขาเพิ่มขึ้น รอยเย็บทั้งหมดบนตัวศูนย์หกสมานชั่วคราว กล้ามเนื้อที่เหี่ยวแห้งกลับแข็งแรง ดวงตาเริ่มมีประกายสีแดงตรงกลาง

"ภาชนะหลัก"

เขากล่าว

"คืนชิ้นส่วน"

ธันวาใช้หน้าผากกระแทกใบหน้าอีกฝ่ายเต็มแรง จมูกของศูนย์หกหัก แต่เขาไม่แสดงความเจ็บปวด ธันวาจึงปล่อยพลังเพียงเล็กน้อยเข้าไปในแขน แล้วกลับทิศแรงดูด

พลังของทั้งสองปะทะกันตรงจุดสัมผัส

พื้นห้องแตกร้าว

หลอดกระจกใกล้เคียงระเบิดพร้อมกัน

ของเหลวกับศพตัวทดลองไหลลงมาทับพื้น

ศูนย์หกปล่อยมือและถอยไปหลายก้าว เขามองแขนของตนเองอย่างสับสน ก่อนยกฝ่ามือขึ้น เส้นพลังสีดำรวมตัวเป็นรูปร่างคล้ายกรงเล็บ

ขุนเขาซึ่งพยายามลุกตะโกน

"เขาได้พลังเจ้าไปแล้ว"

ธันวายืนหอบ เลือดไหลจากจมูก

"เพียงบางส่วน"

ศูนย์หกหายไปจากตำแหน่งเดิม ร่างเขาพุ่งผ่านห้องด้วยความเร็วของธันวา ก่อนปรากฏด้านหลังขุนเขา กรงเล็บสีดำแทงผ่านเกราะหินจนเกือบถึงเนื้อ ธันวาพุ่งเข้าขวางและรับการโจมตีแทน กรงเล็บฉีกไหล่ของเขาจนแผลเดิมเปิดออก เลือดสาดลงพื้น

ศูนย์หกเอียงศีรษะ

"เจ้าปกป้องเขา"

ธันวาจับแขนอีกฝ่ายไว้

"ใช่"

"เขากลัวเจ้า"

"ข้ารู้"

"เขาพร้อมฆ่าเจ้า"

"ข้าก็รู้"

ศูนย์หกจ้องเขาเหมือนไม่เข้าใจ

"เหตุใด"

ธันวาผลักเขาออก

"เพราะความกลัวของเขาไม่ใช่เหตุผลให้ข้าปล่อยเขาตาย"

ดวงตาของศูนย์หกสั่นไหวอีกครั้ง บางส่วนของคำพูดอาจทะลุผ่านคำสั่งของฐานเข้าไปถึงจิตใจที่เหลืออยู่ แต่แผงควบคุมเหนือห้องส่งสัญญาณเสียงแหลม พลังจากสายสีดำใต้พื้นพุ่งเข้าร่างเขาซ้ำ

กำจัดสิ่งกีดขวาง

ศูนย์หกกรีดร้อง ร่างบิดงออย่างรุนแรง

"ไม่"

ธันวาชะงัก

ศูนย์หกยกมือกุมศีรษะ

"ไม่เชื่อฟังแล้วเจ็บ"

เสียงจากเครื่องจักรดังซ้ำ

นำภาชนะหลักกลับคืน

"หยุด"

ศูนย์หกคำราม

ธันวาก้าวเข้าไปหาอย่างช้า ๆ

"ฟังข้า"

ศูนย์หกเงยหน้าขึ้น

"เจ้ามีสิทธิ์ไม่เชื่อฟัง"

"สิทธิ์"

"เจ้าไม่ใช่หมายเลข"

"ข้าคือศูนย์หก"

"นั่นคือสิ่งที่พวกเขาเรียก ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าเลือก"

ศูนย์หกมองข้อมือที่มีตัวเลข

"ไม่มีชื่อ"

"เจ้าตั้งชื่อใหม่ได้"

ร่างทดลองนิ่งอยู่ชั่วขณะ พลังสีดำรอบตัวลดลงเล็กน้อย

กฤตภาสพูดผ่านลมหายใจ

"ธันวา อย่าเข้าใกล้"

ธันวาไม่หยุด เขาเดินจนอยู่ห่างศูนย์หกไม่กี่ก้าว

"เจ้าเป็นเหยื่อของพวกมันเหมือนข้า"

ศูนย์หกมองหน้าเขา

"เหมือนกัน"

"ใช่"

"ถ้าเหมือนกัน เจ้าต้องกลับไป"

ธันวาขมวดคิ้ว

"กลับไปไหน"

ศูนย์หกยกมือชี้ลงสู่พื้น

"ข้างล่าง"

เสียงหัวใจใต้ฐานเต้นแรงขึ้น

"พวกเขารอเจ้า"

ธันวาถาม

"ใคร"

ก่อนศูนย์หกจะตอบ สายควบคุมจากพื้นทั้งหมดพุ่งขึ้นเสียบเข้าหลังของเขา ร่างทดลองแอ่นขึ้น ของเหลวสีดำพุ่งออกจากปาก และคำสั่งสุดท้ายปรากฏทั่วหน้าจอ

บังคับยึดคืน

กำจัดผู้เห็นเหตุการณ์

ดวงตาของศูนย์หกดับวูบ ก่อนลืมขึ้นอีกครั้งโดยไม่มีสิ่งใดหลงเหลือนอกจากคำสั่ง เขาพุ่งเข้าหาธันวาเร็วกว่าครั้งก่อน ใช้พลังดูดกลืนคว้าลำคอ ธันวาถูกยกขึ้นจากพื้น แก่นอนันต์สั่นอย่างรุนแรง พลังถูกดึงออกไปจนแขนขาเริ่มชา

กฤตภาสเล็งอุปกรณ์ควบคุม

"ธันวา ข้าจะเปิดระเบิดหากพลังเกินขีด"

ธันวาพูดผ่านลมหายใจขาดช่วง

"ยังไม่ต้อง"

"เขากำลังดึงแก่นเจ้า"

"ข้ารู้"

"ถ้าเขาได้ทั้งหมด เราหยุดไม่ได้"

ธันวาจับข้อมือศูนย์หก แต่แทนที่จะดูดพลังกลับ เขาพยายามลดพลังของตนเอง เพื่อไม่ให้ศูนย์หกรับสิ่งที่มากเกินไป

มาลีตะโกน

"เจ้าทำอะไร"

"ถ้าข้าต้านเต็มกำลัง ร่างเขาจะพัง"

"เขากำลังฆ่าเจ้า"

"เขาถูกบังคับ"

ขุนเขาฝืนลุกขึ้น

"เขาไม่มีทางกลับมาแล้ว"

ธันวาหันมองร่างตรงหน้า ศูนย์หกไม่มีความทรงจำ ไม่มีชื่อ และอาจไม่มีชีวิตในความหมายที่คนทั่วไปเข้าใจ แต่เขายังจำความเจ็บได้ ยังต่อต้านคำสั่งได้ และยังมองหาความหมายของคำว่าสิทธิ์ นั่นเพียงพอให้ธันวาไม่ยอมฆ่า

เมษาฟื้นขึ้นและปล่อยเสียงสะท้อนใส่สายควบคุม เสียงรวมตัวเป็นคมแรงสั่น ตัดสายสีดำขาดไปสองเส้น ศูนย์หกชะงัก ธันวาจึงใช้จังหวะนั้นบิดตัวหลุด แล้วเตะอีกฝ่ายถอยออกไป

ภาคย์พยายามเปิดประตูซึ่งถูกหินปิด

"ข้าต้องใช้เวลา"

ต้นกล้ามองการต่อสู้ มือกำมีดแน่น เขาเห็นศูนย์หกพุ่งไล่ธันวา เห็นธันวาหลบมากกว่าสวนกลับ และเห็นสมาชิกทุกคนอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ ความกลัวในใจเด็กชายผสมกับความคิดที่ต้องการพิสูจน์ว่าตนมีประโยชน์ เขาจึงวิ่งออกจากที่กำบังไปยังแผงควบคุมใกล้หลอดหมายเลขศูนย์สิบสาม

ภาคย์ตะโกน

"ต้นกล้า กลับมา"

เด็กชายไม่ฟัง เขาเห็นสายสีดำทั้งหมดเชื่อมกับเสาหลัก จึงคิดว่าหากตัดระบบ ศูนย์หกอาจหยุด เขาใช้มีดแทงเข้าไปในช่องสายไฟ ประกายไฟระเบิดออก ระบบควบคุมสะดุดชั่วคราว

ศูนย์หกหยุดนิ่ง

ต้นกล้ายิ้มอย่างโล่งใจ

แต่ในวินาทีถัดมา ระบบสำรองทำงาน แสงแดงทั่วห้องสว่างขึ้นรุนแรงกว่าเดิม ศูนย์หกหันมองเด็กชายซึ่งอยู่ใกล้เสาหลักที่สุด

คำสั่งกำจัดสิ่งกีดขวางถูกส่งเข้าไปโดยตรง

ศูนย์หกพุ่งหาต้นกล้า

ธันวาตะโกน

"หนี"

ต้นกล้าหันมาเห็นกรงเล็บสีดำอยู่ห่างเพียงไม่กี่เมตร เขาพยายามถอย แต่ข้อเท้าที่เคยบาดเจ็บพลิก ร่างล้มลงกับพื้น มีดหลุดจากมือ

ศูนย์หกยกแขนขึ้น กรงเล็บเล็งตรงหัวใจเด็กชาย

ธันวาอยู่ไกลเกินไป

กฤตภาสยิงพลัง แต่ศูนย์หกใช้เกราะหินรับ

เมษาปล่อยเสียงไม่ทัน

ขุนเขาเคลื่อนไหวช้าเพราะเกราะแตก

ภาพจากอนาคตของพิมพ์ชนกแวบผ่านกล้อง ธันวาเห็นต้นกล้าถูกแทงทะลุหน้าอก เห็นเลือดเด็กชายไหลบนพื้น และเห็นดวงตาที่เคยเกลียดเขาดับลง

แก่นอนันต์ระเบิดออก

แสงสีดำพุ่งจากร่างธันวากลืนห้องทั้งห้อง วงแหวนรอบคอส่งเสียงเตือนสูงสุด แกนระเบิดเริ่มทำงาน แต่กฤตภาสกดระงับในเสี้ยววินาที

ธันวาหายจากตำแหน่งเดิม

เขาปรากฏตรงหน้าต้นกล้าและคว้าข้อมือศูนย์หกก่อนกรงเล็บถึงหน้าอกเด็ก พลังมหาศาลชนกันจนพื้นยุบเป็นหลุม ศูนย์หกพยายามดูดพลัง แต่คราวนี้ธันวาไม่ยอมถอย

เส้นสีดำลามทั่วใบหน้า

ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม

เสียงจากใต้เมืองหัวเราะด้วยความยินดี

"ใช่"

ธันวาออกคำสั่งกับแก่นในร่าง

ดูดกลับ

แรงดูดมหาศาลระเบิดจากฝ่ามือ พลังที่ศูนย์หกเลียนแบบถูกกระชากออกจากทุกส่วนของร่าง เกราะหินแตกสลาย เสียงสะท้อนสลายหาย ความเร็วที่ขโมยมาหยุดลง และพลังดูดกลืนซึ่งไม่ใช่ของเขาถูกดึงกลับเข้าสู่ธันวา

ศูนย์หกกรีดร้อง

"เจ็บ"

ธันวากัดฟัน น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

"ขอโทษ"

เขาพยายามหยุด แต่แก่นอนันต์ไม่ยอม พลังของศูนย์หกไม่ได้มีเพียงสิ่งที่เลียนแบบมา ตรงกลางหน้าอกมีแก่นขนาดเล็กซึ่งถูกฝังไว้ตั้งแต่การทดลอง มันเชื่อมกับพลังของธันวาและถูกดึงออกมาพร้อมกัน

ผิวหนังบนอกศูนย์หกฉีกออก

แสงสีดำขนาดเท่ากำปั้นลอยออกมา

ศูนย์หกทรุดลงในอ้อมแขนของธันวา

มาลีตะโกน

"ปล่อยเขา มิฉะนั้นเจ้าจะดูดแก่นทั้งหมด"

ธันวาพยายามคลายมือ แต่ต้นกล้ายังอยู่ด้านหลัง และหากปล่อย ศูนย์หกอาจถูกระบบควบคุมสั่งโจมตีอีกครั้ง เขาจึงเลือกดึงต่อจนแก่นพลังหลุดออกจากร่างสมบูรณ์

แสงดำถูกดูดเข้าสู่แก่นอนันต์

ความทรงจำจำนวนมากระเบิดในหัวธันวา

เขาเห็นเด็กชายคนหนึ่งถูกพาเข้าห้องทดลอง

เห็นนักวิจัยลบชื่อออกจากแฟ้ม

เห็นร่างเล็กถูกผ่าซ้ำหลายครั้ง

เห็นมือของศูนย์หกสัมผัสนักทดลองคนอื่นและถูกบังคับให้เลียนแบบพลัง

เห็นเขาฆ่าคนโดยไม่เข้าใจว่าความตายคืออะไร

เห็นร่างถูกปิดไว้ในหลอดเมื่อการทดลองล้มเหลว

และเห็นกลุ่มคนในชุดขาวพูดถึงหมายเลขศูนย์คนอื่น ๆ ซึ่งถูกเก็บไว้หลังประตูแห่งหนึ่ง

ธันวาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนภาพทั้งหมดดับลง

ศูนย์หกนอนพิงอกเขา ร่างกายเริ่มโปร่งใส ของเหลวสีดำไหลออกจากบาดแผลและสลายเป็นฝุ่น เขาไม่มีหัวใจ ไม่มีแก่น และไม่มีพลังเหลือค้ำจุนร่าง

ต้นกล้านั่งนิ่งอยู่บนพื้น ดวงตาเบิกกว้าง เขาเห็นชัดว่าธันวาสามารถปล่อยให้ศูนย์หกฆ่าตนได้ แต่กลับเสี่ยงเปิดพลังทั้งที่มีระเบิดอยู่รอบคอเพื่อช่วย

ศูนย์หกมองธันวา ดวงตาสีดำเริ่มมีสีเทาจางเหมือนมนุษย์เป็นครั้งแรก

"เจ็บหายแล้ว"

ธันวาประคองเขา

"ใช่"

"ข้าไม่ต้องเชื่อฟังแล้วหรือ"

"ไม่ต้องแล้ว"

"ข้ามีชื่อหรือไม่"

ธันวาเม้มริมฝีปาก เขาไม่รู้ว่าควรตั้งชื่ออะไรให้คนซึ่งกำลังสลายไปต่อหน้า

"เจ้าตั้งเองได้"

ศูนย์หกนิ่งคิด แต่ความทรงจำของเขาว่างเปล่าเกินกว่าจะเลือกสิ่งใด สุดท้ายจึงยิ้มบางอย่างอ่อนล้า

"ช้าไปแล้ว"

ธันวาส่ายหน้า

"ยังไม่ช้า"

"ร่างนี้จบแล้ว"

มือของศูนย์หกยกขึ้นแตะวงแหวนรอบคอธันวาเบา ๆ ครั้งนี้ไม่มีการเลียนแบบพลัง มีเพียงสัมผัสเย็นจากคนที่กำลังตาย

"หมายเลขศูนย์"

ธันวาขมวดคิ้ว

"อะไร"

ศูนย์หกสูดลมหายใจทั้งที่ปอดไม่ทำงานแล้ว เสียงของเขาเบาลงทุกขณะ

"พวกเขายังรอให้นายกลับไปเปิดประตู"

ธันวาก้มหน้าเข้าใกล้

"ใครกำลังรอ"

ศูนย์หกมองผ่านเขาไปยังความมืดใต้ฐาน ดวงตาค่อย ๆ ปิดลง

"ผู้ไร้ชื่อทั้งหมด"

ร่างของเขาแตกเป็นฝุ่นสีดำ เริ่มจากปลายเท้า ลามขึ้นมาถึงหน้าอกและใบหน้า ไม่มีกระดูก ไม่มีเลือด และไม่เหลือแม้แต่หมายเลขบนข้อมือ ฝุ่นทั้งหมดลอยขึ้นกลางอากาศ ก่อนถูกลมจากระบบระบายพัดกระจายไปทั่วห้อง

ธันวายังคงคุกเข่าอยู่ในท่าเดิม แขนทั้งสองโอบอากาศว่างเปล่า แก่นอนันต์ภายในร่างหนักขึ้นจากพลังที่เพิ่งดูดเข้ามา และลึกลงไปในความทรงจำใหม่ เขาได้ยินเสียงเคาะประตูดังเป็นจังหวะ

หนึ่งครั้ง

สองครั้ง

สามครั้ง

ไม่ใช่เสียงจากใต้เมืองเพียงเสียงเดียว

แต่เป็นเสียงของคนจำนวนมาก

พิมพ์ชนกพูดผ่านเครื่องสื่อสารด้วยเสียงสั่น

"ธันวา ระดับพลังของนายยังเพิ่ม"

กฤตภาสถืออุปกรณ์ควบคุมแน่น

"ตอบข้า เจ้าควบคุมได้หรือไม่"

ธันวาไม่ตอบทันที เขามองฝุ่นสีดำที่เคยเป็นศูนย์หก มองต้นกล้าซึ่งยังนั่งตัวสั่น และมองสมาชิกทีมที่บาดเจ็บจากพลังของเหยื่อซึ่งไม่เคยมีสิทธิ์เลือก

ในหัวของเขา เสียงประตูยังคงดัง

ตามด้วยเสียงกระซิบนับสิบ นับร้อย หรืออาจนับพัน

"เปิดให้พวกเรา"

"หมายเลขศูนย์"

"กลับมา"

ธันวากำมือแน่นจนเล็บจิกเนื้อ

"ข้ายังควบคุมได้"

เขาตอบในที่สุด

แต่ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังตอบกฤตภาส หรือพยายามโน้มน้าวตนเอง

เพราะในส่วนลึกของฐานทดลอง ประตูอีกบานหนึ่งซึ่งไม่ปรากฏบนแผนที่กำลังสั่นสะเทือน และบนพื้นผิวของมันมีหมายเลขศูนย์ถูกสลักซ้ำกันเต็มไปหมด ราวกับด้านหลังประตูนั้นมีผู้ไร้ชื่ออีกมากมายซึ่งรอคอยภาชนะหลักมานานกว่าที่โลกภายนอกจะจำได้.