ตอนที่ 70 เงาในเมืองไร้ธง

ตอนที่ 70 เงาในเมืองไร้ธง

หลังจากพิมพ์ชนกหมดสติ ข่าวเรื่องสายลับภายในเมืองไม่ได้ถูกประกาศออกไปทันที ดารินทร์ตัดสินใจปิดข้อมูลไว้ เพราะหากประชาชนรู้ว่าศัตรูมีคนอยู่ภายใน ความหวาดระแวงจะยิ่งทำลายเมืองเร็วกว่ากองทัพภายนอก

แต่ความลับในเมืองที่เต็มไปด้วยผู้คนหลายหมื่นคนไม่เคยเก็บได้นาน

โดยเฉพาะเมื่อทุกคนรู้ว่ามีบางคนกำลังพยายามเปิดประตูให้ศัตรูเข้ามา

คืนนั้น นครไร้ธงไม่ได้หลับ

เจ้าหน้าที่รักษาการณ์เพิ่มกำลังตามจุดสำคัญ ระบบประตูทุกชั้นถูกตรวจสอบซ้ำ เครื่องส่งสัญญาณทุกชนิดถูกนำมาตรวจหา และฝ่ายข้อมูลเริ่มไล่ย้อนเส้นทางการส่งข้อมูลออกไปยังโลกภายนอก

กฤตภาสได้รับคำสั่งโดยตรงจากดารินทร์ให้ตั้งทีมสืบสวนลับ

ไม่มีประกาศ

ไม่มีรายชื่อ

ไม่มีใครรู้ว่าใครอยู่ในทีมบ้าง

เพราะศัตรูอาจกำลังมองพวกเขาอยู่

ในห้องเล็กใต้เขตบัญชาการ กฤตภาสนั่งอยู่หน้าแผนที่เมือง ข้อมูลจากระบบรักษาความปลอดภัยถูกแสดงเต็มผนัง เขาไม่ได้มองหาคนที่มีแรงจูงใจชัดเจน

เขามองหาคนที่สามารถเข้าถึงระบบ

คนที่สามารถส่งข้อมูล

คนที่สามารถเปิดประตู

ธันวายืนอยู่ข้างเขา

"เจ้าคิดว่าใคร"

กฤตภาสไม่ตอบทันที

"ข้ายังไม่รู้"

"แต่เจ้ามีรายชื่อ"

กฤตภาสถอนหายใจ

"มี"

เขาเปิดข้อมูล

รายชื่อหลายสิบคนปรากฏขึ้น

เจ้าหน้าที่รักษาการณ์

ช่างระบบ

ฝ่ายพลังงาน

ฝ่ายข้อมูล

ทุกคนที่มีสิทธิ์เข้าถึงระบบสำคัญ

ธันวาไล่สายตาผ่านรายชื่อ

"เราอาจกำลังสงสัยคนบริสุทธิ์"

"ข้ารู้"

กฤตภาสตอบ

"แต่ถ้าเราไม่หา คนบริสุทธิ์ที่เหลือจะตาย"

คำพูดนั้นทำให้ธันวาเงียบ

เขาเข้าใจความหมาย

ในอดีตเขาเคยถูกตัดสินจากสิ่งที่ยังไม่ได้ทำ

เขาไม่อยากให้เมืองนี้ทำผิดแบบเดียวกัน

แต่ครั้งนี้มีหลักฐาน

มีคนเปิดประตู

มีคนส่งตำแหน่งเมืองออกไป

และมีคนกำลังทำให้ทุกชีวิตตกอยู่ในอันตราย

การสืบสวนดำเนินไปหลายชั่วโมง

พิมพ์ชนกยังไม่ฟื้น

มาลีบอกว่าร่างกายเธอต้องใช้เวลา เพราะสมองถูกใช้งานเกินขีดจำกัด การมองอนาคตมากเกินไปทำให้เส้นประสาทเสียหาย หากฝืนอีกครั้ง เธออาจสูญเสียความสามารถไปตลอดชีวิต

ธันวาแวะไปหาเธอก่อนเริ่มค้นหา

หญิงสาวยังหลับอยู่

บนโต๊ะข้างเตียงมีบันทึกที่เธอเขียนไว้ก่อนหมดสติ

ทุกเส้นทางจบด้วยไฟ

ธันวายืนมองข้อความนั้นนาน

จากนั้นเดินออกมา

เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร

แต่เขารู้ว่าในวันนี้ เขาต้องปกป้องคนที่ยังอยู่

ช่วงเช้า หลักฐานชิ้นแรกปรากฏ

เครื่องส่งสัญญาณขนาดเล็กถูกพบในช่องซ่อมระบบใต้เขตพลังงาน

มันถูกสร้างขึ้นด้วยชิ้นส่วนที่หาได้ภายในเมือง

แต่มีรหัสเข้ารหัสจากภายนอก

กฤตภาสตรวจสอบข้อมูลแล้วพบว่าเครื่องนี้ถูกใช้ส่งพิกัดเมืองออกไปก่อนการประกาศของรัฐบาล

ทุกคนในทีมเงียบ

เพราะคำถามสำคัญคือ

ใครเป็นคนติดตั้ง

จากนั้นหลักฐานชิ้นที่สองก็มา

ภาพจากกล้องรักษาความปลอดภัย

ชายคนหนึ่งเดินเข้าไปในพื้นที่ซ่อมระบบเมื่อคืน

ภาพไม่ชัดมาก

แต่รูปร่างและอุปกรณ์ตรงกับคนหนึ่ง

ภาคย์

ช่างเทคนิคผู้ไม่มีพลัง

ชายที่เคยช่วยพวกเขานำผลึกกลับมา

ชายที่นอนเจ็บอยู่ในห้องแพทย์และเป็นคนสั่งการซ่อมระบบอากาศจนเมืองรอด

ธันวาจ้องภาพนั้น

ไม่พูดอะไร

กฤตภาสมองเขา

"ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไร"

ธันวาถาม

"แล้วเจ้าคิดอย่างไร"

กฤตภาสตอบตรง ๆ

"หลักฐานชี้ไปที่เขา"

ธันวากำมือ

"หลักฐานไม่ได้แปลว่าเขาทำ"

"ข้ารู้"

"เขาช่วยชีวิตพวกเรา"

"ข้ารู้"

"เขาไม่มีพลัง"

"นั่นไม่เกี่ยว"

กฤตภาสตอบ

"บางครั้งคนธรรมดาอันตรายกว่าคนมีพลัง เพราะทุกคนคิดว่าไม่มีอะไรต้องระวัง"

ธันวาเงียบ

เขาไม่อยากยอมรับ

แต่เขาก็ไม่สามารถปฏิเสธหลักฐานได้

คำสั่งจับกุมภาคย์ถูกออกอย่างลับ ๆ

ไม่ใช่เพราะดารินทร์ตัดสินว่าเขาผิด

แต่เพราะต้องการคำตอบก่อนที่สายลับจะลงมืออีกครั้ง

ภาคย์ถูกพบในห้องเครื่อง

เขากำลังตรวจระบบกรองอากาศชุดที่สอง

เมื่อเจ้าหน้าที่เข้าล้อม เขาเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ

"เกิดอะไรขึ้น"

กฤตภาสเป็นคนเดินเข้าไป

"ภาคย์ เจ้าถูกควบคุมตัวเพื่อสอบสวน"

ภาคย์นิ่ง

"สอบสวนเรื่องอะไร"

ไม่มีใครตอบทันที

จากนั้นเจ้าหน้าที่คนหนึ่งนำเครื่องส่งสัญญาณออกมา

ใบหน้าของภาคย์เปลี่ยนไป

"เดี๋ยว"

เขาก้าวเข้าไป

"นั่นไม่ใช่ของข้า"

เจ้าหน้าที่จับอาวุธ

"มันถูกพบในพื้นที่ที่เจ้าดูแล"

ภาคย์หัวเราะแห้ง ๆ

"พื้นที่ที่ข้าดูแลมีเป็นร้อยจุด ถ้ามีใครอยากโยนความผิดให้ข้า เขาก็แค่เอามันวางไว้"

กฤตภาสถาม

"เจ้ามีหลักฐานว่าไม่ใช่เจ้าไหม"

ภาคย์เงียบ

คำถามนั้นแทงใจเขามากกว่าการถูกจับ

เพราะเขารู้ว่าในสถานการณ์นี้ คำพูดของเขาไม่มีน้ำหนัก

"ข้าซ่อมระบบอากาศให้พวกเจ้า"

เขาพูด

"ข้าพาพวกเจ้าออกจากฐานทดลอง"

เขามองทุกคน

"ข้าทิ้งพวกเจ้าเพื่ออะไร"

ไม่มีใครตอบ

เพราะไม่มีใครอยากเชื่อ

แต่ไม่มีใครกล้าปล่อย

ธันวาเดินเข้ามา

"ข้าจะคุยกับเขา"

ภาคย์มองเขา

"เจ้าเชื่อข้าหรือ"

ธันวาตอบ

"ข้าเชื่อว่าข้ายังไม่รู้ความจริง"

ภาคย์ยิ้มบาง

"อย่างน้อยก็ยังดีกว่าคนอื่น"

ระหว่างสอบสวน ภาคย์ยืนยันเหมือนเดิม

เขาไม่ได้ส่งข้อมูล

เขาไม่รู้จักใครจากโลกภายนอก

และเขาไม่เคยเห็นเครื่องส่งสัญญาณนั้นมาก่อน

แต่ยิ่งสอบสวน หลักฐานกลับยิ่งชี้ไปทางเขา

รหัสเครื่องส่งถูกสร้างจากระบบที่ภาคย์เคยออกแบบ

รูปแบบการเชื่อมต่อคล้ายอุปกรณ์ซ่อมบำรุงที่เขาใช้

และที่สำคัญ

เวลาการส่งสัญญาณตรงกับช่วงที่เขาอยู่คนเดียวในห้องเครื่อง

ดารินทร์มองข้อมูลทั้งหมดด้วยสีหน้าหนักใจ

"ข้าไม่อยากเชื่อว่าเป็นเขา"

ธันวาถาม

"แต่ท่านก็สงสัย"

เธอเงียบ

"ข้าสงสัยทุกคน"

คำตอบนั้นทำให้ธันวานิ่ง

เพราะผู้นำเมืองไม่สามารถเลือกเชื่อจากความรู้สึกได้

แม้คนคนนั้นจะเป็นคนที่ช่วยชีวิตพวกเขาก็ตาม

คืนนั้น ภาคย์ถูกควบคุมตัวในห้องขังชั่วคราวใต้เขตบัญชาการ

ไม่มีใครทำร้ายเขา

ไม่มีใครตัดสินว่าเขาผิด

แต่เขาถูกขังเพราะความเป็นไปได้

สิ่งเดียวกับที่ธันวาเคยเผชิญ

เมื่อธันวาไปเยี่ยม เขาพบภาคย์นั่งอยู่บนพื้น

ชายช่างเทคนิคดูเหนื่อยล้า

"ขอโทษ"

ธันวาพูด

ภาคย์เงยหน้า

"เรื่องอะไร"

"ที่ข้าช่วยเจ้าไม่ได้"

ภาคย์หัวเราะเบา ๆ

"เจ้าช่วยข้าแล้ว"

ธันวาขมวดคิ้ว

"อย่างไร"

"เจ้าคือคนเดียวที่บอกว่ายังไม่รู้ว่าข้าผิด"

เขาพิงกำแพง

"สำหรับคนที่เคยถูกทั้งโลกตัดสิน มันมีค่ามาก"

ธันวาเงียบ

ก่อนกลับ ภาคย์พูดขึ้น

"ธันวา"

"อะไร"

"ถ้าพรุ่งนี้ข้าหายไป"

ธันวาหันกลับ

"อย่าพูดแบบนั้น"

ภาคย์ยิ้ม

"ฟังข้า"

เขาพูดจริงจัง

"อย่าให้เมืองนี้กลายเป็นเหมือนโลกภายนอก"

ธันวาไม่เข้าใจ

"หมายความว่าอย่างไร"

ภาคย์มองออกไปนอกห้อง

"อย่าให้ความกลัวทำให้พวกเจ้าทำร้ายคนที่ยังไม่ได้ทำอะไร"

คำพูดนั้นติดอยู่ในใจธันวา

เพราะมันเหมือนกับสิ่งที่เขาเคยเจอ

เช้าวันต่อมา

เสียงสัญญาณฉุกเฉินดังขึ้น

เจ้าหน้าที่รักษาการณ์พบว่าระบบห้องขังถูกเปิด

ไม่มีการระเบิด

ไม่มีการต่อสู้

ไม่มีผู้บาดเจ็บ

แต่ภาคย์หายไป

ธันวา กฤตภาส และดารินทร์มาถึงห้องขังในเวลาไม่กี่นาที

ภายในห้องเหลือเพียงเตียงว่าง

และเศษโลหะชิ้นเล็กวางอยู่บนพื้น

กฤตภาสหยิบมันขึ้นมา

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป

"นี่มัน"

ธันวาถาม

"อะไร"

กฤตภาสส่งให้เขา

มันเป็นชิ้นส่วนของเครื่องส่งสัญญาณ

แต่ไม่ใช่เครื่องที่พบก่อนหน้า

ชิ้นส่วนนี้ถูกสร้างจากเทคโนโลยีเดียวกัน

แต่มีรอยสลักเล็ก ๆ อยู่ด้านใน

ตราของสถาบันอรุณ

ทุกคนเงียบ

ดารินทร์กำหมัด

"มีคนจัดฉาก"

ธันวามองประตูห้องขังที่เปิดอยู่

ภาคย์อาจเป็นคนทรยศ

หรืออาจเป็นเหยื่อ

แต่ตอนนี้มีคำถามใหม่เกิดขึ้น

ใครเป็นคนปล่อยเขาออกไป

และที่สำคัญ

ทำไม

ในเวลานั้นเอง

เสียงประกาศจากระบบกลางดังขึ้น

"ตรวจพบการเข้าถึงประตูชั้นนอกผิดปกติ"

ทุกคนหันไปมองหน้าจอ

ภาพจากกล้องปรากฏขึ้น

มีใครบางคนกำลังเดินอยู่ในทางเชื่อมใต้เมือง

สวมชุดช่าง

รูปร่างคล้ายภาคย์

แต่ก่อนที่ภาพจะชัด

สัญญาณถูกตัด

หน้าจอกลายเป็นสีดำ

ธันวายืนอยู่กลางห้อง

ความสงสัยทั้งหมดไม่ได้หายไป

แต่กลับเพิ่มขึ้น

เพราะตอนนี้เขาไม่รู้แล้วว่า

ภาคย์กำลังหนีจากเมือง

หรือกำลังพยายามช่วยเมืองจากเงาที่ซ่อนอยู่

และในนครไร้ธงที่กำลังถูกล้อม

เงาศัตรูไม่ได้อยู่เพียงด้านนอกอีกต่อไป

มันกำลังเดินอยู่ภายในบ้านของพวกเขา.