บททั้งหมดของ คนโปรดของบุรินทร์: บทที่ 41 - บทที่ 50

๒๑สูญเสียไม่คาดคิดเลยว่าท้ายที่สุดกิ่งเทียนก็ไม่อาจยื้อเวลาออกไปได้อีก นางอำภาจากไปอย่างสงบเมื่อช่วงค่อนรุ่งโดยปราศจากคำสั่งเสีย หญิงสาวจำเป็นต้องแจ้งเรื่องนี้กับบิดา เมื่อท่านทราบก็รีบเดินทางมาที่โรงพยาบาลทันทีแต่ไร้เงาอรปรียากับลูกๆ ตามมาด้วย ซึ่งก็ดีสำหรับกิ่งเทียนงานสวดอภิธรรมศพนางอำภาถูกจัดขึ้นง่ายๆ ผู้ร่วมงานส่วนใหญ่เป็นคนละแวกบ้านเดียวกันที่รู้จักกับนางอำภามานานกว่าสิบปี โดยมีนายสุธีรับเป็นเจ้าภาพบุรินทร์มาแต่หัวค่ำ เขานั่งอยู่ด้านข้างไม่ได้แสดงตัวมากมายนัก ทว่าบุคลิกก็เด่นเกินกว่าจะมีใครมองข้าม“แม่ คนนั้นใครเหรอ” กชพรเอ่ยถามมารดา เพราะสังเกตเห็นตั้งแต่มาถึงแล้วว่าผู้ชายแปลกหน้านั่งอยู่ตรงนั้นนานแล้ว เมื่อครู่มะปรางเอาน้ำมาเสิร์ฟเห็นสองคนนั้นคุยกันเหมือนว่ารู้จักมาก่อน“แม่ก็ไม่รู้ คงเป็นแฟนยัยมะปรางหรือเปล่า”“แฟนพี่มะปรางหล่อขนาดนี้เลยเหรอ” กชพรเปรย ยังคงสนใจมองไม่เลิก“เลิกสนใจทีเถอะน่ากช”เมื่อถูกมารดาเอ็ดสาวน้อยจึงทำหน้ามุ่ย แต่ไม่วายมองไปเป็นระยะด้วยความสนใจด้านกิ่งเทียนนั่งอยู่ด้านหน้าโลงศพ มีหน้าที่คอยจุดธูปให้กับผู้ที่มาร่วมฟังพระสวด มะปรางและคนช่วยงานอีกสองสามคน

๒๒ตัดขาดควันที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเป็นการบอกลาครั้งสุดท้ายระหว่างป้าและหลาน แม้มิใช่ญาติแต่ความผูกพันกลับเหนียวแน่นยิ่งกว่าคนที่มีสายเลือดเดียวกัน กิ่งเทียนมองควันที่ลอยสูงด้วยดวงตาแดงก่ำ เอ่ยคำอำลาเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมน้ำตาไหลเอื่อย มะปรางขยับไปยืนข้างพร้อมกับกอดเพื่อนเอาไว้ อีกข้างคือร่างสูงของบุรินทร์ที่ไม่เคยห่างกายเมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นหญิงสาวจึงเตรียมตัวกลับ ระหว่างนั้นสุธีก็เดินเข้ามาหา“พ่อว่าแกควรจะกลับมาอยู่บ้านเราได้แล้วนะ” สุธีเปิดฉากด้วยสีหน้าเคร่งขรึมหญิงสาวยืนนิ่ง ไม่เออออ เพราะเมื่อตัดสินใจย้ายออกก็ไม่คิดจะหวนกลับมาอีก แม้นางอำภาเคยพูดให้หล่อนกลับก็ตาม แต่เมื่อเหลือบไปเห็นอรปรียาหญิงสาวก็บอกตนเองว่าตัดสินใจถูกแล้ว“เทียนจะอยู่หอค่ะ”สุธีหน้าบึ้งจัดด้วยความโกรธเมื่อลูกสาวดื้อด้านไม่ยอมฟังคำพ่อ“แต่พ่อสั่งให้แกกลับแกก็ต้องกลับ”น้ำเสียงเข้มบวกกับสีหน้าเดือดจัดของสุธีทำให้กิ่งเทียนเม้มปากแน่น ดวงตางามปราดมองพ่อก่อนปรายมองแม่เลี้ยงด้วยความรู้สึกชิงชัง ฝ่ายอรปรียาหน้าแดงเห่อด้วยความโกรธและอับอายเมื่อถูกมองด้วยสายตาเช่นนั้น“ขอโทษนะพ่อ แต่หนูไม่กลับ จากนี้ไปหนูจะอยู่ข้

๒๓คิดถึงหลังจากผ่านเรื่องโศกเศร้ามาได้สักพัก ชีวิตของกิ่งเทียนก็เริ่มกลับมาเข้าที่เข้าทาง หญิงสาวกวาดตามองหอพักด้วยสายตาของความเป็นจริง ความจริงที่ว่าเหลือหล่อนเพียงคนเดียวแล้ว ‘ต่อจากนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณหนูต้องเข้มแข็งให้มากนะคะ’คำพูดประโยคสุดท้ายของนางอำภาย้อนกลับมาทำให้หญิงสาวน้ำตาซึมก่อนจะฮึดสู้อีกครั้ง พลางหยิบภาพของหญิงชราที่เลี้ยงดูหล่อนมาตั้งแต่อ้อนแต่ออกด้วยรอยยิ้มที่เจือไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเข้มแข็ง“เทียนจะเข็มแข็งค่ะ ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นเทียนจะไม่ยอมแพ้” หญิงสาววางกรอบรูปภาพลงบนโต๊ะข้างหัวเตียง แล้วมองภาพมารดาที่อุ้มหล่อนเอาไว้ในอ้อมแขน“แม่คงได้เจอป้าแล้วนะคะ ไม่ต้องห่วงเทียนนะ เทียนจะใช้ชีวิตให้ดีที่สุด สัญญาค่ะ”รอยยิ้มของแม่งดงามนัก เป็นยิ้มที่มองเมื่อไรก็มีกำลังใจ ทุกคราวไปที่ร้านอาหาร...“เทียน ฝากรับออเดอร์โต๊ะเจ็ดจ้ะ”กิ่งเทียนเดินไปรับออเดอร์ตามคำสั่ง หญิงสาวทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เพราะงานทำให้หล่อนไม่ต้องคิดถึงคนที่จากไป ตอนนี้หญิงสาวเริ่มกลับมาเก็บเงินอีกครั้ง แม้ยังน้อยนิดแต่สักวันจะเพิ่มพูนจนสามารถสร้างชีวิตที่เป็นของหล่อนเองได้แต่เมื่อก

๒๔ของขวัญสำหรับกิ่งเทียนแล้ววันเวลาที่ผ่านไปนั้นแสนเรียบง่าย แต่เป็นความเรียบง่ายที่ซ่อนความพิเศษเอาไว้มากมาย เกือบสองปีที่หล่อนกับบุรินทร์คบหากันเงียบๆ ทว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองยังคงถูกเก็บงำเอาไว้ มีเพียงมะปรางกับดนัยที่รู้ ฝ่ายหลังหลบหน้าหลบตาเงียบหายไปตั้งแต่ผิดใจกันคราวนั้น หากบังเอิญต้องพบเจอกันอย่างเลี่ยงไม่ได้เขาก็จะแค่พยักหน้าหรือยิ้มไม่เต็มหน้านัก อาจเป็นเพราะยังโกรธหล่อนเรื่องของบุรินทร์ แต่หญิงสาวไม่ได้สนใจนัก มีเรื่องที่หล่อนต้องใส่ใจและทุ่มเทมากกว่าเรื่องจุกจิกไร้สาระ เพราะเหลือเวลาไม่ถึงปีก็จะจบการศึกษา หญิงสาวหมายมั่นว่าจะได้งานทำในทันทีที่เรียนจบ ร่างบางเดินไปหยุดที่โต๊ะตัวเดิมอันกลายเป็นสัญลักษณ์ของสองเพื่อนซี้ มะปรางเงยหน้าขึ้นพอเห็นว่าเป็นใครก็ยิ้มจนเห็นไรฟัน รีบหันไปหยิบกล่องของขวัญออกมาส่งให้“สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะคนเก่ง”กิ่งเทียนยิ้มกว้างยื่นมือไปรับกล่องของขวัญด้วยความยินดี“ขอบใจมากนะ เอาไว้กลับไปเปิดที่ห้อง” กิ่งเทียนบอกด้วยสีหน้าอิ่มเอิบสดใส ดวงตาเป็นประกาย“วันนี้ไปกินหมู’ทะกันมะ” มะปรางเอ่ยชวน“อืม”“ขอถามสุดที่รักก่อนอีกล่ะสิ” มะปรางกระเซ้ายิ้มๆ เมื่อ

๒๕ดูตัวคืนวันล่วงเลย ในที่สุดวันที่กิ่งเทียนเฝ้ารอก็มาถึง หญิงสาวเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรด้วยเกียรตินิยมอันดับสองสมกับที่ตั้งใจเรียน แม้งานนี้จะไม่มีครอบครัวของหญิงสาวมาร่วมแสดงความยินดีแต่หล่อนพยายามไม่คิดถึง หญิงสาวมีรูปแม่กับนางอำภาติดตัวอยู่ตลอด ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนหล่อนจะมีทั้งสองคนติดตามไปด้วยเสมอ โดยเฉพาะบุรินทร์ ชายผู้ไม่เคยทอดทิ้งผู้หญิงอาภัพคนนี้ คนอื่นอาจมีครอบครัวและเพื่อนฝูงมากมายห้อมล้อม ทว่าหล่อนขอมีแค่บุรินทร์กับมะปรางก็เพียงพอแล้ว“โน่น สุดหล่อของเธอเดินมาโน่นแล้ว” หญิงสาวนิ่งงันไปหลายอึดใจ ไม่คิดว่าเขาจะมาจริงๆ บุรินทร์ไม่ชอบเบียดเสียดกับคนเยอะๆ หล่อนจึงไม่ได้ขอให้เขามา แต่ชายหนุ่มกลับมาพร้อมดอกไม้ช่อโตหรูหราเกินหน้าเกินตาคนอื่น สาวหน้าหวานในชุดครุยจึงยิ้มหน้าบานเมื่อคนตัวสูงเดินตรงมาหา“ยินดีด้วยนะบัณฑิตคนเก่ง” เขามอบช่อดอกไม้ให้หญิงสาว วันนี้บุรินทร์สวมแว่นตาดำ เสริมบุคลิกให้โดดเด่นท่ามกลางบัณฑิต หมู่ญาติและเพื่อนฝูง เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนสวมทับด้วยกางเกงชิโนสีครีมสบายๆ แต่ก็สุภาพในเวลาเดียวกัน นับเป็นครั้งแรกที่เขากับหล่อนพบกันท่ามกลางสายตาของคน