บททั้งหมดของ คนโปรดของบุรินทร์: บทที่ 31 - บทที่ 40

พอหมดคาบเรียนชายหนุ่มก็เดินทางกลับทันที ดูเหมือนเขาจะมีธุระด่วน แต่พอหล่อนเดินออกมาจากห้องได้สักพักเขาก็ส่งข้อความมาBoom : เจอกันที่บ้านนะหญิงสาวยิ้มให้กับข้อความที่ได้รับ และกดสติ๊กส่งกลับไป มะปรางชะโงกหน้าเข้ามาดูทำเอากิ่งเทียนต้องรีบดึงหน้าจอหนี“ยัยมะปราง!!”มะปรางหัวเราะคิก ขณะเดินไปเข้าคลาสใหม่“ทำไมยะ แค่นี้ทำเป็นเขิน”กิ่งเทียนกัดปากข่มอาการเขิน ก่อนจะสืบเท้าตรงไปยังอาคารสูง โชคดีที่มะปรางไม่ทันอ่านว่าบุรินทร์ส่งอะไรมา ไม่เช่นนั้นคงไม่จบแค่นี้แน่“เออ ว่าจะถาม ช่วงนี้แกไม่ได้ไปทำงานที่ร้านอาหารแล้วเหรอ”“อืม ขอลาหยุดสักพักน่ะ พี่ผู้จัดการใจดีมาก เลยให้ลาได้ วันนี้ฉันจะแวะไปโรงพยาบาล ไปหาป้าภา”“ฉันไปด้วย ป้าดีขึ้นแล้วใช่ไหม”“อือ ดีขึ้นมากเลย” หญิงสาวนึกถึงคนที่ช่วยทำให้ทุกอย่างราบรื่นด้วยความซาบซึ้งและขอบคุณเขาอยู่ในใจ ทั้งยังขอบคุณเขาด้วยร่างกาย สักวันหล่อนคงมีเงินมาใช้คืนเขา“ต้องขอบคุณอาจารย์นะ ถ้าไม่ได้แกช่วย ป่านนี้ไม่รู้ว่าป้าภาจะเป็นยังไง”มะปรางพูดถูก เพราะบุรินทร์ยื่นมือเข้ามาช่วยป้าภาของหล่อนจึงมีอาการดีขึ้นมากทีเดียว“หมอบอกว่าถ้าอาการยังดีขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้ ไม่ม

เขาดูดเลียยอดถันทั้งสองข้าง เจ้าของร่างบางบิดตัวไปมาด้วยความสยิวกาย ขนลุกชันไปทั้งร่าง ปวดหนึบที่กึ่งกลางกาย กางเกงท่อนล่างถูกถอดออกในไม่ช้า เผยเนื้อตัวเปลือยเปล่าอล่างฉ่าง ท่อนขาเรียวสวยข้างหนึ่งถูกยกขึ้นพาดบนไหล่หนา พร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวที่สอดลึกเข้าไปในช่องทางแน่นหนึบแล้วขยับเข้าออกอย่างหนักหน่วง สร้างคลื่นเสียวซ่านเป็นห้วง“อ๊า” หญิงสาวสะบัดหน้าส่ายไปมา สะโพกงามหยัดยกอย่างลืมตัว สองมือขยุ้มหนังแท้ของโซฟาจนแทบขาดติดมือ ยิ่งเขาขยับข้อมือเร็วรี่ก็ยิ่งสะท้าน จนในที่สุดร่างงามก็สะเทือนรุนแรง ปลดปล่อยหยาดน้ำหวานออกมาจนเต็มฝ่ามือใหญ่หญิงสาวหอบหายใจถี่รัว ดวงตางามปรือมองร่างสูงที่ลุกขึ้นยืน เขาถอดเสื้อผ้าทั้งหมดทิ้งข้างโซฟา พร้อมกับหยิบคอนดอมขึ้นมาสวมใส่แก่นกายที่ตั้งลำชูโชนวันนี้กิ่งเทียนรู้สึกร้อนร่านกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา จึงปลดปล่อยหยาดน้ำมากกว่าครั้งไหนบุรินทร์ผลักท่อนขาอวบพร้อมกับขยับแนบชิด พลางสูดปากออกมาเบาๆ เมื่อกดลำลึงค์เข้าสู่ช่องทางคับแน่น“อ่า” เขาสูดปากพร้อมกับเงยหน้าขึ้นเมื่อรับรู้ถึงอาการตอดรัดจากภายในของหญิงสาวเมื่อฝากฝังตัวตนจนสุดทางเขาก็โน้มกายลงไปจูบริมฝีปากอิ่มอ

ชายหนุ่มหันเลิกคิ้วพร้อมกับยิ้มให้หญิงสาว กิ่งเทียนแก้มร้อนขึ้น นางอำภาที่จับตามองไม่คลาดต้องผ่อนลมหายใจแผ่วเบาเมื่อเห็นนวลแก้มของสาวน้อยแดงเรื่อ เพราะรู้ว่าไม่ได้เกิดจากความไม่พอใจแต่เกิดจากความขัดเขิน“เทียนตอบว่ายังไงหรือครับ”หญิงสาวสบตาเขาแวบหนึ่ง แต่นางอำภาถามขึ้นก่อน“แล้วคุณจะตอบว่ายังไงล่ะ”“ผมก็จะตอบเหมือนเทียนครับ” เขายิ้มให้ นางอำภาเกือบเผลอค้อนไปแล้ว ฉลาดนักนะ เมื่อเขาลดเลี้ยวเก่งนางจึงเอ่ยถามออกมาอีก“แล้วคุณจะบอกป้าได้ไหมล่ะคะ ว่าคุณจริงใจกับหนูเทียนของป้าแค่ไหน”คราวนี้ทั้งสีหน้าและแววตาของบุรินทร์เปลี่ยนเป็นจริงจังไม่มีวี่แววขี้เล่นอีกต่อไป“ก็มากพอที่จะยอมทำทุกอย่างที่เทียนต้องการให้ผมทำ แต่ถ้าคุณป้ายังไม่สบายใจ อยากให้ผมทำอะไรก็บอกมาได้เลยนะครับ”“ทุกอย่างจริงๆ เหรอคะ” นางอำภาถามย้ำ ชายหนุ่มยิ้มตอบ ดวงตาที่มองนางนั้นหนักแน่นเสียจนคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานานถึงกับอึ้งงัน เพราะยังไม่เคยเจอใครที่มีแววตามั่นใจตนเองขนาดนี้“จริงครับ”ไม่มีอะไรที่ทำให้นางอำภาข้องใจอีก จึงหันไปยิ้มกับคุณหนูของนางแล้วบอก“ถ้าอย่างนั้น ระหว่างที่ป้ายังต้องนอนอยู่โรงพยาบาล รบกวนคุณบูมช่วยดูแลค

เริ่มมีข่าวลือกระจายออกมาว่ามีนักศึกษากับอาจารย์แอบคบกัน เป็นข่าวลือที่กำให้คนมีชนักปักหลังรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ “มะปราง” กิ่งเทียนทักเพื่อนพลางนั่งลงข้างๆ แต่ฝ่ายนั้นมองมาแวบเดียวก่อนก้มลงอ่านข้อความบนหน้าจอ ท่าทางหมางเมินจนหญิงสาวรู้สึกถึงความผิดปกติ“เป็นอะไร”มะปรางยังนิ่งเงียบ ก่อนจะเก็บของพร้อมลุกขึ้นแล้วเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ การกระทำแบบนั้นให้กิ่งเทียนใจหายรู้สึกหน้ามืด วูบหวิวแปลกๆ เมื่อถูกมะปรางเมินใส่โดยไม่ทราบสาเหตุ จึงรีบเดินตามอีกฝ่ายไป ก่อนที่มะปรางจะเลียวเข้ามุมตึกหญิงสาวก็คว้าแขนเพื่อนเอาไว้“เดี๋ยวสิ แกเป็นอะไร ทำไมไม่พูดกับฉัน”มะปรางเม้มปาก ดวงตาหลุบต่ำ ก่อนจะดึงแขนออกจากมือของกิ่งเทียน“ฉันไม่อยากพูดกับคนที่ไม่ได้เห็นฉันเป็นเพื่อนจริงๆ หรอกนะ”กิ่งเทียนช็อกไปเมื่อมะปรางโพล่งออกมา ทั้งคู่ต่างเงียบไประยะหนึ่ง ก่อนที่อีกฝ่ายจะทิ้งหล่อนให้อยู่เพียงคนเดียวทั้งคู่ยังนั่งข้างกันแต่กลับไม่คุยกันเลย ทั้งยังมึนตึง กิ่งเทียนเพียรมองเพื่อนบ่อยครั้ง แต่มะปรางกลับไม่เหลือบแลมาทางหล่อน ระหว่างนั้นบุรินทร์ที่มาสอนเป็นคาบสุดท้ายสังเกตเห็นว่าเพื่อนรักสองคนมึนตึงใส่กัน“วันนี้เป็

เมื่อเข้ามานั่งด้วยกันในรถยนต์ บุรินทร์ก็หันมามองหล่อนด้วยสายตาครุ่นคิด ท่าทางอ่อนล้าของกิ่งเทียนทำให้เขารู้สึกเป็นห่วง ความรู้สึกเหล่านี้ไม่เกิดขึ้นกับใครง่ายๆ แต่หลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้นกับเขาในช่วงหลังมานี้ มีต้นเหตุมาจากหล่อนทั้งสิ้น“เหนื่อยมากไหม” เขาเอ่ยถาม ทำให้คนที่ก้มหน้าลงน้อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตา หญิงสาวนิ่งเงียบอย่างคิดหาคำตอบ เพราะไม่รู้จะตอบอย่างไร ถามว่าเหนื่อยไหม ชีวิตของหล่อนก็เหนื่อยมาตลอด เหนื่อยจนชินความเงียบของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มพอจะเดาได้ เขาโน้มตัวเข้าไปหาพร้อมกับสอดฝ่ามือรองรับท้ายทอยของหญิงสาวเอาไว้ แล้วกดริมฝีปากลงประกบปากเรียวนุ่มของกิ่งเทียน เขาบดคลึงอย่างอ่อนโยนในคราแรก จากนั้นจึงค่อยๆ ทวีความหนักหน่วงทีละนิดๆ นานนับนาที เขาจึงผละออก ดวงตาคมกริบจ้องมองลูกตากลมโต พลางใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยริมฝีปากนุ่มชุ่มชื่นแผ่วเบาแล้วยิ้มให้“ถ้าเหนื่อยนักก็พักสักหน่อย พอถึงหอฉันจะปลุกเธอเอง”สัมผัสอบอุ่นอ่อนโยนที่บุรินทร์มอบให้ ทำให้หญิงสาวต้องเก็บกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ในอก พลางเอนกายนอนไปกับพนักพิงตามคำแนะนำของเขา หลับตาลงเงียบๆ ปล่อยให้ชายหนุ่มดูแลรัดเข็มขัดให้ ก่อนผ