บททั้งหมดของ คนโปรดของบุรินทร์: บทที่ 51 - บทที่ 58

๒๖เผชิญหน้าวันนี้เป็นวันหยุดของบุรินทร์ เขานั่งไถฟีดโซเชียลอยู่ที่ห้องนั่งเล่น แต่สายตาคอยแลเลยไปยังร่างบางที่กำลังดูดฝุ่นด้วยท่าทางมุ่งมั่น ปกติแล้วเขาจะจ้างแม่บ้านมาทำ ทว่าตั้งแต่หญิงสาวมาอยู่ด้วยหล่อนก็เหมาหน้าที่ทำความสะอาดไปจนหมด เขาเลยต้องบอกให้แม่บ้านหยุดปฏิบัติหน้าที่ชั่วคราว หลายวันก่อนบุรินทร์ไปกินข้าวที่บ้านจึงได้รู้ว่าแม่ของเขาดอดไปดูหน้าคนที่เขาเก็บซ่อนเอาไว้จนได้ ก็รู้อยู่แล้วว่าสักวันท่านจะต้องสืบรู้จนได้ว่าผู้หญิงที่เขาคบหาอยู่นั้นเป็นใคร แล้วคนไปกระตุ้นต่อมอยากรู้ของแม่จนต้องสืบเร่งด่วนก็คือเพื่อนของกิ่งเทียนคนนั้น โลกกลมไปอีกที่เด็กบีมนั่นเป็นหลานสาวของเพื่อนสนิทแม่ ความก็เลยมาแตกเมื่อหลายวันก่อน แต่จนถึงวันนี้หญิงสาวยังไม่รู้ตัวว่าถูกคุณนายรินรดีไปดูตัวถึงที่ทำงาน คิดแล้วก็ได้แต่ขำ เขาเลยโดนหางเลขไปด้วย เพราะถูกยื่นคำขาดให้พาหล่อนเข้าไปแนะนำเสียที แต่ถ้าเขายังเล่นองค์อยู่แบบนี้แม่ประกาศว่าจะเป็นฝ่ายมาแนะนำตัวให้กิ่งเทียนรู้จักเสียเอง ถ้าท่านทำแบบนั้นขึ้นมาจริงๆ ก็เกินไปหน่อย ไม่รู้ว่าจะเล่นใหญ่ไปถึงไหนเมื่อเสียงเครื่องดูดฝุ่นเงียบลงเขาจึงเรียกหญิงสาวเข้ามาหา

๒๗คนโปรดของบุรินทร์หนึ่งอาทิตย์ต่อมา กิ่งเทียนวางสายด้วยดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า ดีใจจนอยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ หญิงสาววิ่งออกไปหาคนสำคัญที่นั่งทำงานอยู่อีกห้องหนึ่ง ก๊อก ก๊อก ก๊อก“เข้ามาสิ”กิ่งเทียนยิ้มกระมิดกระเมี้ยนเข้าไปหาเขา ชายหนุ่มเลิกคิ้วเป็นคำถามเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นอาการดีใจบนสีหน้าและแววตาแม้เจ้าตัวจะพยายามเก็บงำก็ตาม“มีอะไรเหรอ...”คนที่ยืนเอามือไพล่หลังยิ้มกว้างขึ้นขณะสบตาคมที่มองด้วยแววตาสงสัย“ทายหน่อย”ชายหนุ่มแสร้งทำสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะหรี่ตามองตรงมายังหญิงสาว“ท่าทางดีใจแบบนี้ ฉันว่า” เขายื่นหน้าเข้าไปหาคนที่พยายามเก็บซ่อนความดีใจ จ้องนิ่งเข้าไปในดวงตาสุกใสระยิบระยับ “ได้งานทำแล้วใช่ไหม”รอยยิ้มงามผลิกว้างขึ้นไปอีกระดับพร้อมเสียงใสที่ร้องตะโกนออกมา“ใช่แล้วค่ะ! บริษัทรับฉันเข้าทำงานแล้ว” พูดจบร่างบางก็โถมเข้าไปกอดคนตัวโตที่นั่งบนเก้าอี้ด้วยความดีใจสุดขีด ชายหนุ่มอ้าแขนรับร่างนุ่มเข้าไปกอดพร้อมกับหัวเราะออกมาด้วยความยินดีไปกับหล่อน“ดีใจด้วย ฉันบอกแล้วว่าเธอต้องทำได้ เก่งมาก” บุรินทร์ยิ้มให้กับสาวน้อยของเขา ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาคอยดูแลหล่อนไม่ว่าจะเรื่องกินอยู่ไปจนถึ

บุรินทร์พาหญิงสาวออกมาจากบ้าน กิ่งเทียนนั่งเงียบมาตลอดทาง หล่อนมองออกไปข้างนอกคล้ายจมอยู่ในภวังค์ กระทั่งมาถึงเพนต์เฮาส์จึงรู้ตัวตอนที่เขาสะกิด“ถึงแล้ว”หญิงสาวยิ้มให้ชายหนุ่มแล้วลงจากรถ เงียบมาจนถึงห้อง“คิดอะไรอยู่” เขาเอ่ยถามเมื่อหญิงสาวเดินมานั่งลงข้างๆ พร้อมกับน้ำสองแก้ว“คิดถึงเรื่องของพ่อกับน้องๆ ค่ะ”หญิงสาวหันมองเขาเต็มตาพลางเอ่ยถามความเห็น“คุณคิดว่ายังไง นอกจากดูแลค่าใช้จ่ายของพ่อแล้ว เทียนอยากจะดูแลค่าใช้จ่ายของน้องๆ ด้วย”ชายหนุ่มลูบผมของหญิงสาว แล้วสอดมือเข้าไปลูบไล้ต้นคอระหงก่อนรั้งหล่อนเข้ามากอดเอาไว้ เขารู้ว่ากิ่งเทียนกำลังยืนอยู่บนทางแยก ทางหนึ่งรับภาระกลับมาไว้บนบ่าบอบบางของหล่อนอีกครั้ง อีกทางคือสละเรือแล้วเร้นกายหนีมาอยู่กับเขาเพียงสองคน ไม่กลับไม่สนใจอะไรอีกนี่คือสิ่งที่กิ่งเทียนกำลังสับสน และตัดสินใจไม่ถูกว่าจะเอาอย่างไรดีกับคนที่ไม่เคยเห็นหล่อนอยู่ในสายตา มิหนำซ้ำยังเคยทำร้ายจิตใจกันเรื่อยมา หากจะเลือกหนทางที่สอง เขาก็ไม่คิดว่าหญิงสาวจะทำได้ลง ดังนั้นชายหนุ่มจึงคิดว่าคนในอ้อมแขนของเขากำลังเอนเอียงไปยังหนทางแรกมากกว่า“ช่วยน่ะช่วยได้ ให้เปล่าๆ เลยยังได้ แต่สุด

เสียงคลื่นดังซัดซ่า ปลุกคนที่นอนหลับรวดเดียวจนถึงเช้าให้ตื่นขึ้นมา กิ่งเทียนมองหาสามีหมาดๆ ที่นอนเคียงกายมาตลอดคืนไม่เจอ จึงผุดนั่งอยู่อย่างนั้นพร้อมกับมองออกไปนอกกระจกที่ปรากฏภาพน้ำทะเลสีเขียวสดอยู่ไม่ไกล จึงยิ้มออกมาบางๆ ด้วยความรู้สึกสุขใจเหลือเกิน “ตื่นแล้วเหรอ” คนที่ออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดเสื้อคลุมสีขาวสะอาดเอ่ยถาม ภรรยาคนสวยที่หัวฟูนิดหน่อยหันหน้าเบลอๆ มายิ้มหวานให้สามี“เพิ่งตื่นค่ะ กี่โมงแล้วคะ”“แปดโมงครึ่ง”พอเขาบอกแบบนั้นอาการงัวเงียก็หายเป็นปลิดทิ้ง หญิงสาวปัดผ้าห่มจนพ้นทางแล้วลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว“ตายแล้ว สายโด่ง ป่านนี้คุณพ่อคุณพ่อแม่รอแย่แล้วนะคะ” ร่างเล็กที่สวมเสื้อยืดของเขาเพียงตัวเดียววิ่งปรู๊ดตรงไปยังตู้เสื้อผ้า หยิบเอาเสื้อคลุมแล้ววิ่งตรงไปยังห้องน้ำ“ไม่ต้องรีบก็ได้ พ่อกับแม่รู้น่าว่าวันนี้เราต้องตื่นสายอยู่แล้ว”คำพูดของเขาทำเอาหญิงสาวแก้มแดงเรื่อ ขว้างค้อนไปทีหนึ่งก่อนจะหายลับเข้าไปในห้องน้ำ แต่ยังทันได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มๆ ของสามีดังไล่หลังหญิงสาวมองคนในกระจกแล้วยิ้มเขิน เมื่อเช้ามืดหล่อนหลับของหล่อนอยู่ดีๆ ก็มีคนมือไม่อยู่สุขทำหล่อนตื่นขึ้นมา จากนั้นก็ไม่ไ