บททั้งหมดของ นี่นะหรือสามีที่ข้าเลือก: บทที่ 21 - บทที่ 30

ยามสายของวันใหม่ บรรยากาศภายในจวนตระกูลหลินยังคงคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดจากปัญหาทรัพย์สินที่ถูกบริจาคจนคลังแทบไม่เหลือเงิน หลิวจื่อหยาที่เพิ่งผ่านพ้นค่ำคืนเข้าหออันชื่นมื่น หวนนึกถึงคำพูดของแม่สามีเรื่องการยืมสินสอดมาหมุนเวียนแก้ขัด นางก็รู้สึกร้อนรนจนนั่งไม่ติด“จะให้ข้าเอาเงินทองและสินสอดล้ำค่าที่อุตส่าห์ได้มา ไปโปะหนี้ให้จวนที่กำลังจะล้มละลายอย่างนั้นหรือ ฝันไปเถอะ”หญิงสาวคิดคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว นางรีบสั่งให้บ่าวรับใช้ไปตามบิดามารดาของตนให้มาพบที่เรือนพักอย่างเร่งด่วน เมื่อบิดามารดาเดินทางมาถึง หลิวจื่อหยาก็รีบพาคนทั้งคู่ตรงไปยังห้องเก็บของเพื่อตรวจนับและเตรียมขนย้ายหีบสินสอดทั้งหมดกลับไปยังบ้านเดิมนางตั้งใจจะแอบซ่อนสมบัติเหล่านี้เอาไว้เป็นของตนเองทั้งหมด และอาจจะยอมเจียดเศษเงินเพียงน้อยนิดให้จวนตระกูลหลินหยิบยืมตามมารยาทเท่านั้น“ท่านพ่อ ท่านแม่... รีบช่วยกันยกหีบเหล่านี้ออกไปจากจวนสกุลหลินให้เร็วที่สุดเลยนะเจ้าคะ ถ้าช้ากว่านี้ ขืนพวกคนตระกูลหลินรู้ตัวและบังคับเอาไป พวกเราจะไม่เหลืออะไรเลยนะเจ้าคะ” หลิวจื่อหยาเร่งเร้าด้วยสีหน้ากระวนกระวาย

ยามเย็น โต๊ะอาหารค่ำในห้องโถงใหญ่หาได้มีความสงบสุขไม่ คนในสกุลหลินต่างนั่งหน้าเคร่งเครียดราวกับแบกภูเขาไว้บนบ่าหลินเช่อที่เพิ่งกลับมาจากร้านค้าข้าวด้วยสภาพอิดโรยและหัวเสียสุดขีดจากการถูกลูกค้าโวยวายทวงค่าชดเชย นั่งหน้าเครียด เขาตวัดสายตาขึ้นมองพ่อบ้านชราที่ยืนก้มหน้าตัวสั่นอยู่ข้างๆ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกดดัน“พ่อบ้าน... ซูหนิงนางกลับมาที่จวนหรือยัง มีใครพบเห็นนางบ้างไหม”พ่อบ้านชรากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก โค้งตัวลงต่ำแล้วตอบด้วยเสียงสั่นเครือ “เรียนนายท่าน บ่าวส่งคนออกตามหาทั่วทุกห้องในเรือน และออกไปค้นหาทั่วเมืองแล้วขอรับ ทั้งโรงเตี๊ยม ร้านค้าต่างๆ แต่ไม่มีผู้ใดพบเห็นฮูหยินน้อยเลยแม้แต่เงาขอรับ ตั้งแต่หลังงานแต่งเมื่อวานนี้ นางก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย คนเฝ้าประตูก็ไม่เห็นนางออกไป ราวกับว่านางอันตรธานหายไปแล้ว”คำตอบของพ่อบ้านทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดิ่งลงเหวลึกยิ่งกว่าเดิมหลินอวี่เฉียงที่นั่งเหม่อลอยอยู่ข้างมารดา ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ในใจของเขาเกิดความรู้สึกใจหายขึ้นมาอย่างประหลาด ภาพเหตุการณ์ในอดีตตอนที่ไป๋ซูห

ยามบ่าย ภายในห้องโถงใหญ่ของจวนตระกูลหลินเต็มไปด้วยความตึงเครียด เมื่อหลินเช่อเรียกคนในครอบครัวมารวมตัวกันเพื่อหารือเกี่ยวกับเรื่องการหายตัวไปของไป๋ซูหนิง โดยมีร่างโปร่งแสงของนางยืนฟังด้วยใบหน้าที่เย็นชา ไม่ได้เสียใจเลยสักนิดที่ออกมาจากครอบครัวกินคนพวกนี้ทว่ายังไม่ทันได้หารือกัน พ่อบ้านชราก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องโถงพร้อมกับกล่าวรายงานด้วยน้ำเสียงกังวล“นายท่าน แย่แล้วขอรับ มีคนมาทวงหนี้ที่หน้าประตูสามราย เสียงดังโวยวายลั่นถนน ผู้คนเริ่มมามุงดูกันเต็มไปหมดแล้วขอรับ” พ่อบ้านรายงานเสียงสั่นจางลี่อิงขมวดคิ้วด้วยความไม่สบอารมณ์ นางวางถ้วยชาลง ใบหน้ากังวลด้วยความหวาดกลัวคำนินทาของชาวบ้าน“รีบพาพวกเขาเข้ามา อย่าให้มายืนโวยวายประจานความอับอายขายหน้าชาวบ้านอยู่หน้าจวน”สิ้นคำสั่งของฮูหยินใหญ่ พ่อบ้านก็รีบกุลีกุจอออกไปเชิญเจ้าหนี้ทั้งสามรายเดินเข้ามาด้านในทันทีเมื่อเดินเข้ามาถึง ทั้งสามก้าวเข้ามาหยุดยืนเรียงหน้ากระดานอยู่เบื้องหน้าของหลินเช่อและจางลี่อิง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความเคืองแค้นที่ปล่อยให้รอเงินมาหลายวัน&ldq

เพียงไม่กี่วันหลังจากที่ตั้งสติได้ ห้วงเวลาแห่งความวิกฤตผ่านพ้นไปทีละน้อยด้วยมันสมองของหลินอวี่เฉียง ในยามนี้ชายหนุ่มงัดเอาความรู้และแนวทางของภรรยาเท่าที่จำได้มาใช้อย่างเต็มกำลัง เขาจำใจยอมตัดใจขายทรัพย์สมบัติส่วนตัว ที่ดินนอกเมือง และเครื่องเรือนล้ำค่าที่มีอยู่ออกไปจนหมดสิ้น เพื่อนำเงินก้อนสุดท้ายมาซื้อข้าวสารจำนวนมากกลับเข้าสู่ระบบการค้าด้วยความพยายามอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยและการวิ่งวุ่นเจรจาอย่างยากลำบาก ในที่สุดเขาก็สามารถส่งมอบข้าวสารให้แก่ร้านอาหารได้ทันตามกำหนดเวลา รอดพ้นจากการจ่ายค่าชดเชยอันมหาศาล และทำให้ร้านค้าข้าวตระกูลหลินกลับมาเปิดดำเนินการต่อได้อีกครั้ง แม้ว่ากิจการจะไม่ได้รุ่งเรืองเฟื่องฟูเช่นในวันวาน แต่ก็นับว่าเขาสามารถพยุงประคับประคองลมหายใจของสกุลหลินเอาไว้ได้ชั่วขณะหนึ่งไป๋ซูหนิงยืนกอดอกมองความพยายามของอดีตสามีด้วยแววตาเรียบนิ่งระคนผิดหวังเล็กน้อย นางทอดถอนหายใจออกมาเบาๆ“ช่างน่าเสียดายเสียจริง คนชั่วช้าอย่างพวกเจ้ายังมีบุญเก่าเหลือให้พลิกฟื้นกลับมาได้ ถึงจะไม่รุ่งเรืองเหมือนเก่า แต่ก็ยังอุตส่าห์ดิ้นรนประคับประคองตระกูลเน่าเฟะนี้ให

เปลือกตาบางค่อยๆ ขยับ ก่อนจะลืมขึ้นช้าๆ ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงเบาบางที่ประดับบนศีรษะและปิดบังวิสัยทัศน์ของนางอยู่  เจ้าสาววัยสิบแปดกะพริบตาเพื่อปรับสายตา ก่อนที่ความทรงจำแปลกปลอมกลุ่มใหญ่จะไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับน้ำหลาก ทำให้นางรับรู้ได้ทันทีว่า บัดนี้ตัวเองได้เข้ามาอยู่ในร่างของคุณหนูแห่งจวนนายอำเภอ ที่เพิ่งถูกจับคลุมถุงชนให้มาแต่งงานกับคุณชายเสเพลแห่งจวนโหวเรียบร้อยแล้ว‘ต่อไปนี้ ข้ามีนามว่า สวี่เยว่หราน’ในชุดเจ้าสาวปักดิ้นทองอร่ามที่ทั้งอึดอัดและหนักอึ้ง สวี่เยว่หรานขยับตัวลุกขึ้นนั่งด้วยสีหน้าเรียบเฉยภายใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว“คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” เสียงของสาวใช้คนสนิทนามว่า ฟู่หลิง ดังขึ้น พร้อมกับที่เด็กสาวรีบก้าวเข้ามาหาด้วยความห่วงใย“พิธีส่งตัวเพิ่งจะเสร็จสิ้นไปเมื่อครู่ บ่าวเห็นท่านดูเหนื่อยล้าเลยไม่ได้ปลุก รีบกินขนมรองท้องสักหน่อยเถอะนะเจ้าคะ จะได้มีแรงรอต้อนรับคุณชาย”สวี่เยว่หรานรับจานขนมชิ้นเล็กมากิน นางกวาดสายตามองไปรอบห