บททั้งหมดของ นี่นะหรือสามีที่ข้าเลือก: บทที่ 31 - บทที่ 40

ยามสายของวันแรกในฐานะสะใภ้รองแห่งจวนโหว สวี่เยว่หรานในชุดอาภรณ์งดงามเรียบร้อยตามธรรมเนียม เดินเคียงคู่มากับโจวอวิ๋นเฟิงผู้เป็นสามี มุ่งหน้าสู่ห้องโถงใหญ่เพื่อทำพิธีคารวะพ่อแม่และผู้อาวุโสในตระกูลบรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่โอ่อ่ากว้างขวาง โจวเหยียนซี เจ้ากรมการคลังผู้เป็นบิดานั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน ด้านข้างคือโจวฮูหยินหลี่เหลียนฮวา ฮูหยินเอกจวนโหวผู้ดูแลความเรียบร้อยของจวน และถัดมาคืออนุเสิ่น เสิ่นชิงหรู มารดาแท้ๆ ของโจวอวิ๋นเฟิงที่นั่งด้วยอาการสำรวมและแฝงความประหม่าเล็กน้อยเมื่อบ่าวไพร่จัดแจงเตรียมถ้วยน้ำชาเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวก็ก้าวเข้าไปคุกเข่าลงบนเบาะรองนั่งอย่างนุ่มนวล ใบหน้างดงามประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ดูอ่อนหวานและเหมาะสมกับกาลเทศะ นางรินน้ำชาส่งให้บ่าวประคองนำไปถวายผู้อาวุโสทีละท่าน“ท่านพ่อ ดื่มน้ำชาเจ้าค่ะ” สวี่เยว่หรานเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลน่าฟังโจวเหยียนซีรับถ้วยชามาจิบด้วยสีหน้าพึงพอใจ ชายวัยกลางคนพยักหน้ารับอย่างเอ็นดู “ดีๆ สะใภ้รอง เจ้ารู้ความยิ่งนัก”จากนั้นนางจึงหัน

ภายในห้องหอที่เงียบสงบ สวี่เยว่หรานกำลังเดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวายใจ ความรู้สึกหงุดหงิดอัดแน่นจนเต็มอกราวกับมีไฟสุมอยู่ข้างในแผนการที่นางวางไว้พังไม่เป็นท่า นางตั้งใจเลือกแต่งงานกับคุณชายเสเพล เพราะคิดว่าคนประเภทนี้จะต้องเจ้าชู้ นอกใจภรรยา ซึ่งนั่นจะทำให้ระบบต้องประกาศว่าภารกิจล้มเหลว แล้วรีบส่งนางกลับสู่โลกปัจจุบันทันทีแต่นี่อะไรกัน สามีเสเพลของนาง กลับกลายเป็น คนเสเพลจอมปลอม ที่ต่อให้เอาสาวงามนับร้อยมายั่วเย้าถึงเตียงก็ยังทำตัวเป็นสุภาพบุรุษรักนวลสงวนตัวเสียนี่‘ระบบ กำลังเล่นตลกอะไรกับข้าอยู่หรือเปล่า’ นางเค้นเสียงถามในหัวด้วยความหัวเสียอย่างหนัก‘ผู้ชายบ้าอะไร หน้าตาหล่อเหลา ท่าทางสำมะเลเทเมา เดินเข้าออกหอนางโลมเป็นว่าเล่น แต่กลับไม่เคยแตะต้องผู้หญิงเลยสักคน เขาเป็นขันทีแปลงกายมาหรือว่าเป็นพวกไร้สมรรถภาพกันแน่’[เรียนโฮสต์ ตามที่แจ้งไปแล้วเมื่อตอนบ่าย โจวอวิ๋นเฟิงไม่ได้มีความผิดปกติทางร่างกายใดๆ ทั้งสิ้น เขามีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์ดี เพียงแต่ว่าพฤติกรรมภายนอกที่เขาแสดงออกและเนื้อแท้ภายในของเขามีความซับซ้อน

ดึกดื่นค่อนคืน สวี่เยว่หรานเดินกลับเข้ามาในเรือนหอด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยความสับสนและงุนงง ภาพเหตุการณ์ที่เห็นในหอนางโลมเมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมองของนางไม่ยอมหยุดหย่อนผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคุณชายเสเพล ใช้ชีวิตสำมะเลเทเมา เที่ยวกลางคืนไม่เว้นแต่ละวัน แต่กลับกลัวเนื้อกลัวตัวผู้หญิง ยิ่งกว่าหนูเจอแมว มันช่างเป็นเรื่องที่ขัดแย้งกับหลักความเป็นจริงในยุคสมัยนี้เสียเหลือเกิน“มันต้องมีเบื้องหลังอะไรบางอย่างแน่ๆ” สวี่เยว่หรานทรุดตัวลงนั่งคิดวิเคราะห์ที่โต๊ะหนังสือ ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างใช้ความคิด“คนเราจะแกล้งทำตัวเป็นคนเสเพล เที่ยวเตร่ผลาญเวลาไปวันๆ โดยมีเป้าหมายบางอย่างซ่อนอยู่ หรือว่าเขาไม่ได้อยากทำตัวเหลวไหลแบบนั้นจริงๆ แต่ถูกบีบบังคับด้วยสถานการณ์อะไรบางอย่างภายในจวนโหวกันแน่”ในขณะที่นางกำลังนั่งขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างหนักอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในห้วงความคิดเบาๆ อีกครั้ง[แจ้งเตือนจากระบบ โฮสต์กำลังเริ่มวิเคราะห์พฤติกรรมเชิงลึกของเป้าหมาย ขอแนะนำให้ท่านค้นหาความลับเบื้องหลังหน้ากากความเสเพลนี้ เพื่อไขปริ

ยามจื่อที่ดึกสงัด ความเงียบสงบปกคลุมไปทั่วทั้งเรือนรองแห่งจวนโหว สวี่เยว่หรานในชุดอาภรณ์สีเข้มกลมกลืนกับความมืด ค่อยๆ ก้าวเท้าเดินอย่างแผ่วเบาออกจากห้องนอน นางอาศัยจังหวะที่โจวอวิ๋นเฟิงลอบออกไปยามค่ำและยังไม่กลับมา ลอบเข้าไปสำรวจยังห้องหนังสือส่วนตัวของสามีนางกวาดสายตามองไปรอบห้อง ตำราต่างๆ ถูกวางกองสุมไว้ที่มุมห้องราวกับไม่เคยถูกเปิดอ่าน ฝุ่นละอองบางเบาเกาะจับตามสันหนังสือ ม้วนตำราก็มีฝุ่นจับ ทว่าเมื่อนางเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ สิ่งผิดปกติบางอย่างก็ดึงดูดสายตาของนางบนโต๊ะมีกระดาษซับหมึกแผ่นหนึ่ง ด้านบนปรากฏรอยหมึกจางๆ ที่ซึมผ่านมาจากกระดาษแผ่นอื่น นางหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาส่องกับแสงโคมไฟ เพื่ออ่านรอยหมึกที่ถูกฉีกทิ้งลงถังขยะดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ข้อความที่ปรากฏบนกระดาษคือบทกวีที่แสนไพเราะและแฝงไปด้วยปรัชญา ลายมืออันทรงพลังและหนักแน่นนี้หาใช่ของคนไร้ค่าสำมะเลเทเมาไม่“นี่มัน...” สวี่เยว่หรานพึมพำกับตัวเองด้วยความตกตะลึงปนชื่นชมกับผลงานตรงหน้าทันใดนั้น เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นที่ด้านนอก ประตูห้องหนังสือถูกผลักเปิด

วันรุ่งขึ้น กิจวัตรของหญิงสาวก็ยังคงเป็นไปตามเดิม ยามเช้าตรู่ นางไปยกน้ำชาให้แก่ฮูหยินเอกผู้คุมอำนาจเรือนหลัง แล้วกลับมาเรือนรองช่วยแม่สามีเตรียมอาหารเช้า และวันนี้สามีเสเพลของนางก็อยู่ร่วมโต๊ะอาหารเช้าด้วยนางมองหน้าสามีที่เมื่อคืนนอนในห้องหนังสือ เขามองนางด้วยแววตาที่เหมือนมีอะไรจะกล่าว แต่ก็ไม่พูดออกมา คงเป็นสิ่งที่เขาไม่ต้องการให้มารดารับรู้เสิ่นชิงหรูใบหน้าดูยิ้มแย้มเมื่อรู้ว่าบุตรชายกลับมาตั้งแต่เมื่อคืนและไม่ได้ออกไปไหน นางคีบอาหารให้อย่างเอาใจ เท่าที่สังเกตดูแล้ว นางอ่อนโยนแต่ก็มีความเข้มแข็งอยู่บ้าง โดยเฉพาะเมื่อลูกชายทำผิดความเป็นแม่ก็แสดงออกมา อย่างเช่นเมื่อวานนี้ตอนดึงหูลากลูกชายตัวดีเข้ามานั่งร่วมโต๊ะหลังจากมื้อเช้า นางคิดว่าสามีในนามของตนจะหาเรื่องออกไปข้างนอก แต่แปลกที่วันนี้เขาอยู่ที่เรือน แต่ก็นำจิ้งหรีดออกมาชื่นชม บอกว่าพรุ่งนี้จะพาออกไปข้างนอกอวดลูกชายคนใหม่ที่เพิ่งได้มากับเหล่าสหายสายวันนั้น สวี่เยว่หรานกำลังนั่งจิบชาชั้นดีอย่างสุขุม ในมือถือรายชื่อและบันทึกข้อมูลที่นางสังเกตเห็นตลอดหลายวันที่ผ่านมา หน้าจอโปร่งแสงสีฟ้าใสของระบบปรากฏ