บททั้งหมดของ นี่นะหรือสามีที่ข้าเลือก: บทที่ 41 - บทที่ 50

รุ่งอรุณวันถัดมา โจวอวิ๋นเฟิงผู้ซึ่งลั่นวาจาไว้ตั้งแต่เมื่อวานตื่นแต่เช้าตรู่ด้วยความกระตือรือร้นชนิดที่หาได้ยากยิ่ง สิ่งที่ทำให้คุณชายรองตื่นเต้นจนเนื้อตัวสั่นเทาไม่ใช่การมีอยู่ของฮูหยินหมาดๆ ของตน หรือการที่นางกำลังพยายามจะโน้มน้าวบางอย่างแก่เขา หากแต่เป็น เจ้าเขี้ยวเงิน จิ้งหรีดตัวใหม่ที่เขาเพิ่งได้มาจากการประลองยุทธ์แมลงเมื่อหลายวันก่อนร่างสูงโปร่งในชุดคลุมผ้าแพรสีฟ้าครามเดินออกมาจากห้องหนังสือ เมื่อคืนนี้เขาหลบหน้าภรรยาเข้าไปนอนในห้องนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงการรับฟังคำพูดของนางที่จะเข้ามาเปลี่ยนชีวิตของเขา ในมือคุณชายรองโจวถือกรงไม้ไผ่สานอย่างทะนุถนอมราวกับมันเป็นของสำคัญ โดยมีบ่าวสนิทอย่างต้าหลงเดินตามหลังมาติดๆสวี่เยว่หรานที่กำลังจะไปที่เรือนหลัก ถึงกับต้องหยุดฝีเท้าแล้วกะพริบตาปริบๆ มองสามีตัวเองที่กำลังนั่งยองๆ ลงกับพื้นลานหิน เพื่อเทียบขนาดจิ้งหรีดกับสหายจอมเสเพลอีกสองคนที่มารอรับถึงหน้าเรือน“ฮูหยินเจ้าคะ... คุณชายรองออกไปรวมกลุ่มกับคุณชายตระกูลอื่นๆ เพื่อแข่งจิ้งหรีดอีกแล้วเจ้าค่ะ แต่งงานมาหลายวัน นอกจากเรื่องเหลวไหลรักสนุก ดูท่าเขาจะยังไม่สนใจงาน

ในยามบ่ายคล้อย หลี่เหลียนฮวาพาสะใภ้รองเดินทางออกนอกจวนโหว เพื่อไปตรวจตราดูความเรียบร้อยของกิจการค้าขายต่างๆ ภายใต้การดูแลสกุลโจว เป็นการเปิดโอกาสให้นางได้แสดงฝีมือและทำความคุ้นเคยกับทรัพย์สินของตระกูลอย่างเป็นทางการขบวนรถม้าของจวนโหวเคลื่อนตัวผ่านย่านการค้าใจกลางเมืองหลวงอันคึกคัก จุดแรกที่ฮูหยินท่านโหวแวะตรวจคือ ร้านขายเครื่องประดับที่เน้นกลุ่มลูกค้าชนชั้นสูง ต่อด้วย โรงปักผ้าที่มีช่างฝีมือดีคอยปักเย็บอาภรณ์ส่งให้แก่บรรดาขุนนางชั้นสูงในเมืองหลวง และที่สุดท้าย ร้านขายแป้งและธัญพืชรายใหญ่ประจำย่านระหว่างที่สวี่เยว่หรานกำลังเดินตรวจความเรียบร้อยอยู่ภายในร้านขายธัญพืช พร้อมกับไล่สายตาตรวจสอบสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายอย่างละเอียดรอบคอบ ผู้ดูแลร้านวัยกลางคนก็รีบก้าวเข้ามาคารวะโจวฮูหยินและสะใภ้รองด้วยสีหน้ารีบร้อน“เรียนนายหญิงและฮูหยินน้อย... ช่วงนี้ข้าได้รับรายงานว่า ร้านค้าข้าวตระกูลหลินที่ตั้งอยู่หัวมุมถนนฝั่งตะวันออกกำลังประสบปัญหาใหญ่ บริจาคข้าวสารไปมากจนขาดแคลนเสบียง และจัดการภายใต้การดูแลของคุณชายหลินแม้จะทำให้สถานการณ์ดีขึ้นแต่ถ้าเทียบจากเดิมก็ถือว่ายังย่

อีกด้านหนึ่ง ในศาลาพักผ่อนริมสระน้ำภายในสวนใหญ่ของจวนสกุลเจียง เสียงพูดคุยและเสียงหัวครื้นเครงของกลุ่มคุณชายเจ้าสำราญดังขึ้นเป็นระยะโจวอวิ๋นเฟิงนั่งเอกเขนกอยู่บนตั่งไม้อย่างสบายอารมณ์ ในมือข้างหนึ่งถือพัดจีบสะบัดคลายร้อน สายตาคมกริบทอดมองกรงจิ้งหรีดตรงหน้าที่เพิ่งผ่านการประลองชนะมาหมาดๆ ข้างกายของเขามี เจียงเฉิง สหายสนิทผู้ร่วมเป็นร่วมตายในเส้นทางสายเสเพล นั่งกอดอกยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ไม่ห่าง“นี่ อวิ๋นเฟิง” คุณชายเจียงเจ้าของสถานที่รวมตัวในวันนี้เอ่ยขึ้นพร้อมกับใช้ศอกสะกิดแขนสหายรัก“ช่วงนี้เจ้าดูแปลกไปนะ นอกเหนือจากการนั่งแคะจิ้งหรีดในสวนแล้ว ข้าชวนไปไหนก็บ่ายเบี่ยงตลอด ตกลงว่าติดใจอะไรในจวนของเจ้ากันแน่ หรือว่า... ฮูหยินคนใหม่ของเจ้าจะดุเสียจนเจ้าไม่กล้ากระดิกตัวไปไหนแล้ว”ลู่เฉียน และ จางซาน สหายอีกสองคนที่นั่งร่วมวงอยู่ด้วยส่งเสียงหัวเราะขึ้นมาทันที ต่างพากันมองหน้ากันด้วยแววตาล้อเลียนโจวอวิ๋นเฟิงชะงักมือที่กำลังถือพัด ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเกียจคร้านพลางตึงขึ้นมาวูบหนึ่ง

คล้อยหลังความหงุดหงิดที่สามีจอมเกเรเลือกจะเดินหนีปัญหา สวี่เยว่หรานสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติและความสุขุมกลับคืนมา นางตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าในเมื่อการพูดจาเกลี้ยกล่อมตรงๆ กับโจวอวิ๋นเฟิงไม่ได้ผล ทางเดียวที่จะหักดิบคนหัวรั้นผู้นี้ได้ คือการใช้อำนาจของผู้ใหญ่ในจวนโหวเข้ามาช่วยกดดันเป้าหมายของนางในยามนี้คือหลี่เหลียนฮวา จึงพุ่งตรงไปยังเรือนใหญ่ของโหวฮูหยินทันทีเมื่อเดินทางมาถึงและได้รับอนุญาตให้เข้าพบ สวี่เยว่หรานก็พบว่าหลี่เหลียนฮวากำลังนั่งจิบชาอยู่ท่ามกลางบรรยากาศอันสงบเรียบร้อยภายในห้องโถงรับรอง ฮูหยินเอกแห่งจวนโหวเงยหน้าขึ้นมองลูกสะใภ้คนรองด้วยแววตาแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นนางกลับมาหาตนอีกครั้งหลังจากยกน้ำชาไปเมื่อตอนเช้าตรู่“อ้าว เยว่หราน มีเรื่องอันใดเร่งด่วนหรือ ไฉนจึงกลับมาหาข้าอีกรอบเล่า” หลี่เหลียนฮวาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลสะใภ้รองของจวนย่อกายลงทำความเคารพอย่างงดงามตามมารยาท ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นถืออำนาจในเรือนหลังของจวนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงจัง“เรียนแม่ใหญ่... ที่ลูกสะใภ้กลับมารบกวนท่านในยามนี้ เพ

เมื่อความมืดมิดโรยตัวปกคลุมไปทั่วทั้งจวนโหว ร่างสูงโปร่งของโจวอวิ๋นเฟิงที่เพิ่งกลับจากการสังสรรค์ดื่มสุราและประลองกลอนกับกลุ่มสหายที่โรงเตี๊ยมจันทราทอง เดินครางท่วงทำนองเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดีเข้ามาภายในเขตเรือนรอง โดยมีบ่าวสนิทเดินถือโคมไฟตามหลังมาติดๆวันนี้เขาแอบหนีเที่ยวจนหนำใจ แม้ในใจช่วงกลางวันจะมีความรู้สึกว้าวุ่นและกังวลเรื่องที่ถูกภรรยาต่อว่าอยู่บ้าง แต่พอสุราเข้าปากและความสนุกสนานพาไป ความกังวลเหล่านั้นก็หายไปสิ้นทว่าก้าวเท้าเข้ามาได้ไม่ทันพ้นซุ้มประตู รอยยิ้มสำราญบนใบหน้าหล่อเหลาก็ต้องชะงักค้างทันทีเบื้องหน้าของเขา ณ บริเวณโถงรับแขกหน้าเรือนรอง มีร่างของสตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งยืนกอดอกรออยู่ด้วยสีหน้าบึ้งตึง ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งมาที่เขาอย่างคาดโทษ“ท่านแม่ ดึกดื่นป่านนี้ เหตุใดจึงยังไม่พักผ่อน มานั่งรออะไรตรงนี้เล่าขอรับ” โจวอวิ๋นเฟิงรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วฝืนยิ้มเดินเข้าไปทักทายผู้เป็นมารดาด้วยน้ำเสียงประจบสอพลอเสิ่นชิงหรูปรายตามองบุตรชายด้วยแววตาตัดพ้อระคนเหนื่อยหน่าย นางถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา ก่อนจะเอ่ยตำหนิด้วยน้ำเสีย