ตอนที่ 7

เชื้อซอมบี้ไม่มียารักษาก็จริงแต่มนุษย์สามารถกำจัดให้หายไปได้ แต่ภัยพิบัติที่เกิดจากธรรมชาติมนุษย์ไม่สามารถแก้ไขทำได้เพียงตั้งรับ

ตั้งแต่ที่ซอมบี้ปรากฏขึ้นโลกที่แสนสงบสุขก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป ต้นไม้ล้มตายเป็นจำนวนมาก ดินแห้งแตกปลูกอะไรก็ไม่ขึ้น น้ำทะเลบางแห่งแห้งจนกลายเป็นทะเลทราย บางแห่งก็มีหิมะตก บางแห่งก็น้ำท่วม

ไม่เว้นแม้กระทั่งสัตว์ พวกมันแบ่งออกเป็นสามจำพวกคือสัตว์ที่ติดเชื้อซอมบี้ พวกนี้จะกินสิ่งมีชีวิตทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือสัตว์

ส่วนสัตว์กลายพันธุ์คือสัตว์ที่เกิดวิวัฒนาการตัวเองเพื่อความอยู่รอด มันเป็นสัตว์ที่ควบคุมยาก มีพละกำลังที่แข็งแกร่ง

สัตว์ที่ไม่กลายพันธุ์เป็นอาหารชั้นยอดและอยู่ต่ำสุดของห่วงโซ่อาหาร แต่เพราะพวกมันถูกล่าอีกทั้งภัยธรรมชาติที่เปลี่ยนแปลงทำให้สัตว์พวกนี้หายสาญสูญไป

เฮนรี ลุคนักศึกษาจบใหม่กลายเป็นฮันเตอร์ในวันสิ้นโลกตอนที่อยู่ในค่ายเขาถือว่าเป็นคนที่มีฝีมือและเป็นที่จับตามองจากคนรอบข้าง

ชายหนุ่มทำภารกิจมาก็มากเห็นความโหดร้ายที่เกิดขึ้นกับประเทศนี้มาหมดแล้วทุกรูปแบบ

ความอดอยากไม่มีอาหารให้กินลุคเข้าใจมันดีเลยล่ะ พอได้ยินกว่าผักกับผลไม้ที่กินไปเมื่อครู่เก็บมาจากสวนข้างบ้านก็ทำให้เอาชายหนุ่มรู้สึกตื่นเต้น

“นั่นไงจ๊ะ สวนผักที่บัวว่า ” ดวงตาคมมองตามนิ้วชี้ของบัวเกี๋ยงก่อนจะพบพืชที่มีลำต้นสมบูรณ์ใบสีเขียวสดเหมือนกับพืชที่เขาเคยเห็นเมื่อสามปีก่อนไม่มีผิด

ดูต้นมะเขือเทศนั่นสิ ใบรูปหอกขอบหยักเป็นซี่ห่าง ๆ สีเขียวสดพุ่มใหญ่ ผลฉ่ำน้ำดกจนกิ่งย้อยลงมาแล้วก็มีดอกสีเหลืองเป็นช่อที่เพิ่งออกดอก

ต้นแมงโตมีเถาเลื้อยอวบน้ำหลายแขนงเจริญออกจากลำต้นไปตามดินให้ผลใหญ่ที่หลัก 4 – 5 กิโลกรัม และมีดอกแตงโมสีเหลืองที่จะผลิตผลในอีก 2 เดือนข้างหน้า

ต้นมันหวานใบเขียวเป็นพุ่มไม่ต้องบอกก็รู้ว่าพื้นดินข้างล่างเต็มไปด้วยหัวมันหวานที่มีรสชาติหวานเนื้อเนียนละเอียดและนุ่มละมุน

ซึ่งพืชพวกนี้แตกต่างจากพืชที่ลุคเคยเห็นมาก เนื่องจากพันธุกรรมในพืชเปลี่ยนไปจากเดิม สภาพดินก็ไม่ค่อยดี อากาศก็เปลี่ยนแปลงบ่อย ช่วงแรกที่มนุษย์เริ่มทำเกษตรจึงค่อยข้างทุลักทุเลพอสมควร

ไม่ว่ามนุษย์จะพยายามปลูกพืชด้วยวิธีไหนและเอาใจใสเป็นอย่างดี ผลลัพธ์ที่ได้คือพืชต้นนั้นมีใบหยิก ใบเหลือง ต้นแคระไม่โตให้ผลผลิตน้อย

ยังดีค่อยที่ครึ่งปีให้หลังนักวิทยาศาสตร์สามารถตัดแต่งพันธุกรรมพืชใหม่ผลผลิตจึงเยอะขึ้น ทว่าก็ไม่เพียงพอต่อความต้องการอยู่ดี

“พะ พี่ลุค เป็นอะไรหรือเปล่า ” บัวเกี๋ยงเห็นว่าคนตัวโตเงียบไปก็อดที่จะถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้

แรงเขย่าที่แขนทำให้ลุคได้สติ ใบหน้าหล่อเหลาหันมองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา เขาไม่เชื่อว่าสวนผักจะเป็นแบบนี้ตั้งแต่ต้น

ทั้งเรื่องบาดแผลของเขา สัตว์กลายพันธุ์ที่ติดตามบัวเกี๋ยง ด้วยนิสัยของสัตว์กลุ่มนี้ค่อยข้างดุร้ายและไม่เป็นมิตร ไม่มีทางที่มันจะเชื่องเหมือนแมวง่วงนอนแน่ ๆ คงมีบางอย่างในตัวของบัวเกี๋ยงดึงดูดให้สัตว์ตัวนี้ติดตามเขา

“พี่ไม่เป็นอะไรครับ แค่รู้สึกตกใจน่ะ ไม่คิดว่าจะมีต้นมะเขือเทศ ต้นแตงโม ต้นมันหวานขึ้นข้างบ้านหลังนี้ ทั้งที่บริเวณรอบ ๆ ไม่มีแม้แต่ต้นหญ้า มันแปลกนะว่าไหม? ”

คำถามของเขาทำให้ใครบางคนเลิ่กลั่ก คงเป็นเพราะเจ้าตัวไม่คาดคิดว่าจะเจอเขาจึงยังไม่ได้คิดคำตอบนี้เอาไว้

“เอ่อ…บัวว่าอาจจะเป็นเพราะโชคชะตาก็ได้ที่ทำให้บัวเจอกับพี่ลุคแล้วก็เจอสวนแห่งนี้ ต้องขอบคุณเจ้าของบ้านที่ปลูกพวกมันไว้จริง ๆ ที่ทำให้พวกเรามีอาหารกิน ” บัวเกี๋ยงจำเป็นต้องพูดโกหกออกมา หัวใจเต้นระส่ำระสายด้วยไม่เคยโกหกใครมาก่อนในชีวิต

เขาจำได้ดีว่าตัวเองตายเพราะหลงไว้ใจผู้อื่นมากเกินไป เขาที่เพิ่งเกิดใหม่ได้ไม่นานก็ไม่อยากจะตายอีกรอบ หากมีใครรู้ความพิเศษของเลือดในตัวเขาแล้วจับไปทดลองจะทำยังไง

อีกอย่างเขาไม่อยากถูกมองว่าเป็นตัวประหลาด

เอาเป็นว่าเขาขอศึกษาดูใจกับพี่ลุคอีกสักระยะหนึ่งก่อน ถ้าเขามั่นใจในตัวของพี่ลุคเมื่อไหร่เขาจะเป็นคนบอกเรื่องนี้เอง เพราะบัวเกี๋ยงก็ไม่อยากจะพูดโกหกบ่อย ๆ มันเหมือนเขาเป็นเด็กไม่ดี

อนิจจังเด็กน้อยที่อ่อนโลกอย่างเขาหรือจะปกปิดคนที่ใช้ชีวิตมาอย่างโชกโชน ลุคที่เจอคนมาหลายประเภทแค่มองตาก็รู้แล้วว่าคนนั้นพูดจริงหรือโกหก

“ครับ โชคดีจริง ๆ ” ลุคทำเป็นเชื่อสิ่งที่คนตัวเล็กพูด

ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเมืองนี้มีสภาพแววล้อมอย่างไร ชายหนุ่มเคยมาสำรวจที่เมืองนี้แล้วไม่พบต้นไม้สักต้น แต่พอเขาเจอกับอีกฝ่ายกลับมีต้นไม้ขึ้นเสียได้

“ แฮะ ๆ จ้ะ โชคดีมากเลยเนอะ ” บัวเกี๋ยงยิ้มแห้ง ๆ

“แล้ว…เรื่องของแผลบนตัวพี่ล่ะ ทำไมถึง…” ในเมื่อถามแล้วเขาก็อยากจะถามให้หมด

“ โอ๊ะ! แผลพี่ลุคหายแล้วเหรอจ๊ะ บัวไม่ทันได้สังเกตเลย เมื่อคืนตอนที่บัวเช็ดตัวให้ยังมีแผลอยู่เลย ทำไมพอเช้ามาแผลถึงหายซะได้ บะ บัวไม่รู้เลยจ้ะว่าเพราะอะไร ” บัวเกี๋ยงรีบปฏิเสธออกไปว่าตัวเองไม่รู้เรื่อง ยังไงอีกคนก็จับไม่ได้หรอก

“เหรอครับ ” ลุคหรี่ตามองหน้าคนตัวเล็กกว่าอย่างจับผิด

“จ้ะ บัวว่าเพราะพี่ลุคเป็นคนดีแน่ ๆ แผลก็เลยหายเร็ว ”

ลุคพรูลมหายใจออกมาพร้อมกับแค่นหัวเราะในใจกับ สกิลการโกหกของคนตรงหน้า จะพูดอะไรออกมาก็ให้มันน่าเชื่อถือกว่านี้หน่อยเถอะ

จะโป๊ะไปถึงไหนครับหนูบัว…

บัวเกี๋ยงกลัวว่าคนตัวโตจะถามต่ออีกก็ทำเป็นเดินไปเด็ดลูกมะเขือเทศมากินโดยไม่ลืมเผื่อแผ่ไปถึงใครบางคนด้วย “กินไหมจ๊ะ ”

“ครับ ” ลุครับมะเขือเทศในมืออีกคนมากินก่อนจะเดินไปเด็ดกินที่ต้นเอง

ร่างบางเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เซ้าซี้ก็รู้สึกโล่งอกก่อนจะเดินเข้าไปพูดคุยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม สุดท้ายพวกเขาก็ช่วยกันเก็บเสบียงเพิ่มเพราะของเก่าที่กินไปใกล้จะหมดแล้ว

ในขณะที่บัวเกี๋ยงกับลุคกำลังนั่งปิ้งมันหวานกันสำหรับมื้อเย็นอยู่หน้าบ้านและมีเจ้าแมวขาวนั่งรอของกินโดยที่ไม่ช่วยอะไร ลุคก็ได้ถามคนตัวเล็กว่าจะไปที่ไหนต่อ

“หนูบัว ”

“จ๊ะ ” ขานรับพลางหันหน้าไปมองคนถาม

“หลังจากนี้หนูบัวจะไปไหนต่อเหรอ ”

“บัวยังไม่ได้เลย แล้วพี่ลุคล่ะ ” ถามกลับ

“พี่เหรอ พี่ก็คงหาทางกลับบ้าน ” ลุคไม่ได้กลับบ้านมาหลายปี ไม่รู้ที่นั่นจะเป็นยังไงบ้าง

บัวเกี๋ยงได้ยินแบบนั้นก็ซึมลงทันที นี่เขาจะไม่ได้เจอกับพี่ลุคอีกแล้วเหรอ ก่อนจะฉีกยิ้มแป้นเมื่อได้ยินประโยคถัดไป

“บัวเกี๋ยงอยากไปบ้านพี่ไหมครับ ”

“อยากไปจ้ะ บัวขอไปบ้านพี่ลุคด้วยคนนะ ”

“ได้สิครับ ”