ตอนที่ 6

“ กินสิจ๊ะ ” บัวเกี๋ยงนำอาหารมาแบ่งให้พี่ชายคนใหม่กินอย่างไม่นึกตระหนี่

“ ขอบใจนะ ถ้าไม่ได้หนูบัวพี่คงตายไปแล้ว ” บาดแผลของเขาฉกรรจ์มาก ผ่านเมื่อคืนเลวร้ายนี้ไปได้ก็ไม่รู้ว่าเขาจะมีชีวิตรอดได้อีกกี่วัน

ลุครู้สึกโชคดีจริง ๆ ที่ได้เจอกับบัวเกี๋ยง ไม่ใช่สิ บัวเกี๋ยงต่างหากที่เป็นฝ่ายมาเจอเขาแล้วก็ช่วยเขาเอาไว้

ชายหนุ่มมองอาหารตรงหน้าที่คนตัวเล็กเอามาให้เขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความรู้สึกประหลาดใจ ซึ้งใจ ขอบคุณ ไม่เข้าใจ สผมปนเปกันไปหมด

ดูสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี่สิ สียังสดใหม่และน่ากินมาก ๆ

เจ้าตัวไม่รู้หรือว่าอาหารที่นำมาให้คนที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงวันนั้นมีค่ามากขนาดไหน

หนูบัวจะใจดีกับคนอื่นเกินไปแล้วนะ ถ้าฝ่ายตรงข้ามเป็นคนไม่ดีจะทำยังไง

เห็นทีเขาจะปล่อยให้เด็กน้อยที่แสนบริสุทธิ์คนนี้ต้องเผชิญหน้ากับโลกที่เต็มไปด้วยความโหดร้ายและอันตรายคนเดียวไม่ได้เสียแล้ว                      

บัวเกี๋ยงไม่ได้รับรู้ถึงความคิดของคนตัวโต ใบหน้าหวานส่ายหน้าแล้วคลี่ยิ้มอ่อน ๆ ออกมา “ ถ้าคนอื่นมาเจอพี่ลุคที่นอนบาดเจ็บก็ต้องช่วยพี่เหมือนที่บัวช่วยอยู่แล้ว ”

ลุคที่ผ่านประสบการณ์ชีวิตมาโชกโชนอยากจะเถียงกลับไปว่าไม่จริงหรอก แต่เขาก็เลือกที่จะไม่พูด ในใจของชายหนุ่มย่อมรู้ดีว่าถ้าเป็นคนอื่นที่มาเจอเขานอนเจ็บอยู่ในบ้านร้างคนเดียวจะเป็นยังไง  

เขาหยิบมันหวานต้มเข้าปาก ดวงตาสีนิลเปล่งประกายระยิบระยับ รสชาติของมันสีม่วงหวานกว่าที่คิด ทั้งนุ่มแล้วก็ไม่ฝืดคอ ตอนแรกเขานึกว่ามันจะจืดชืดเหมือนที่เคยกินซะอีก

มันหวานหนึ่งหัวหมดไปอย่างรวดเร็ว มือหนาเอื้อมไปหยิบลูกมะเขือเทศสีแดงที่อยู่ในรสชาติหวานอมเปรี้ยวนิด ๆ ฉ่ำน้ำอบอวลอยู่ในโพรงปาก

 !!

“ อร่อย ”

 นี่เขาไม่ได้กินผัดสด ๆ แบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ

 “ ถ้าไม่อิ่มก็บอกบัวได้นะ เดี๋ยวบัวจะไปเก็บมาให้ใหม่ ” ดูจากขนาดตัวของอีกฝ่ายนั้นใหญ่กว่าเขามาก บัวเกี๋ยงคิดว่าคนตัวเท่านี้ต้องกินจุมากแน่ ๆ พอเห็นว่าอีกคนชอบกินก็รีบอาสาจะไปเก็บมาเพิ่มให้อย่างใจดี

 คำพูดของคนตัวเล็กทำให้ลุคฉุดคิดบางอย่างขึ้นมาได้ เขาเองก็แอบสงสัยว่าหนูบัวไปเอาของพวกนี้มาจากไหน  

 เก็บ? อย่าบอกนะว่า…

 “ ในสวนข้างบ้านยังมีอีกเยอะเลย อ้อ จริงสิ บัวมีแตงโมด้วยนะ เดี๋ยวบัวไปหยิบมาให้ ”

 ไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดอะไรคนตัวเล็กก็ลุกขึ้นไปหยิบแตงโมที่อยู่ในครัว มือข้างหนึ่งอุ้มแตงโมไว้ในแขน ส่วนมืออีกข้างก็ถือช้อนกับมีดแล้วเดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่น

“ มาครับ เดี๋ยวพี่ทำให้ ”

ในเมื่ออีกคนอยากช่วยบัวเกี๋ยงก็ไม่ขัด เขาส่งแตงโมกับมีดให้ส่วนตัวเองถือช้อนนั่งรอกินอย่างเดียว

แตงโมลูกใหญ่ผ่าออกเป็นสองซีกเผยให้เห็นเนื้อสีแดงสดน่ากิน ช้อนที่อยู่ในมือจ้วงตักเนื้อแตงโตฉ่ำหวานเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ย ๆ

“ พี่ลุคก็กินด้วยสิจ๊ะ ” บัวเกี๋ยงเอ่ยชวนพลางยื่นช้อนอีกคันไปให้ อีกฝ่ายรับช้อนไปก่อนจะตักเนื้อแตงโตเข้าปาก

“ หวานมาก ” รสชาติของแตงโมลูกนี้หวานจริง ๆ

“ ง่ำ  ๆ ใช่จ้ะ นอกจากหวานแล้วยังไร้เมล็ดอีก ไม่ต้องเขี่ยเมล็ดทิ้งให้เสียเวลา”

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังกินอยู่นั้น เจ้าสิ่งมีชีวิตตัวหนึ่งก็ได้ตื่นจากนิทรา มันใช้เท้าหน้าสะกิดขาของบางคน บัวเกี๋ยงรู้สึกถึงอุ้งเท้านิ่มที่แสนคุ้นเคย ดวงตาสวยหลุบลง          ต่ำสบกับนัยน์ตาสีอำพันของเจ้าแมวขาว

“ หืม? ”

ง้าว

สิงโตขาวในร่างแมวขาวขนปุยส่งเสียงเป็นการบอกว่าเจ้าตัวหิวแล้ว บัวเกี๋ยงที่อยู่กับมันมาหลายวันก็เข้าใจท่าทางนั้นดี

“ หิวแล้วเหรอ เจ้าแมวขี้เซา ” บัวว่าพลางหยิบมันหวานต้นแล้วให้เจ้ามะลิหนึ่งหัวใหญ่ ๆ เห็นตัวเล็กอย่างนี้อยากได้ดูถูกมันเชียว กระเพาะของมันเหมือนกับหลุมดำ กินเท่าไรก็ไม่พอ

เขาตั้งฉายาให้มะลิด้วยว่าเจ้าแมวอ้วนจอมตระกะ แต่เขาไม่ได้พูดให้มันได้ยินหรอก เดี๋ยวมันจะงอนเอา

พอกินเสร็จมันก็จ้องหน้าบัวเกี่ยงเพื่อเพิ่มขอเพิ่ม ร่างบางจึงหยิบมันหวานอีกหัวให้ พร้อมกับกำชับว่า “ กินแค่หัวนี้ก็พอนะ ค่อยกินอีกตอนเที่ยง ”

ง้าว

เจ้ามะลิร้องประท้วง แต่มีเหรอบัวเกี๋ยงจะสนใจ ไม่ใช่ว่าเขางกของกิน เขาห่วงสุขภาพของมันต่างหาก ถ้าให้กินเยอะกลัวว่ามันจะอ้วน

“ น่ารักดี ”

“ พี่ลุคหมายถึงเจ้ามะลิเหรอจ๊ะ บัวว่ามันก็น่ารักนะ ตัวเล็กน่ากอด ขนของมันนุ่มมาก บัวชอบ ”

“ ครับ พี่ก็ชอบ ” หมายถึงคนนะที่น่ารัก ไม่ใช่แมว

“ พี่ลุคลองอุ้มมันดูไหม ”

บัวเกี๋ยงอุ้มเจ้ามะลิขึ้นแล้วยื่นไปตรงหน้าของคนตัวโต แต่แทนที่ลุคจะยื่นมือไปอุ้มแมวที่อยู่ในมือของบัวเกี่ยง เขากลับสอดมือเข้าไปใต้วงแขนแล้วออกเองยกร่างบอบบางนั้นขึ้นมาวางบนตักของตัวเอง

“ อ๊ะ พี่ลุคอุ้มบัวทำไม ”

“ ก็หนูบัวบอกให้พี่อุ้ม พี่ก็อุ้มสิ ” ชายหนุ่มตอบหน้าตาย นัยน์ตาฉายแววเจ้าเล่ห์

“ บัวไม่ได้บอกให้พี่อุ้มบัวซะหน่อย บัวให้พี่อุ้มเจ้ามะลิต่างหากล่ะ ”

“ สงสัยพี่จะเข้าใจผิด คิดว่าหนูบัวอยากให้พี่อุ้ม ”

“ จะมาอุ้มบัวทำไม บัวตัวหนักจะตาย ”

“ หนักอะไรล่ะ ตัวเบาอย่างกับนุ่น ” ลุคพึมพำเสียงเบา

ตัวแค่นี้ให้อุ้มทั้งวันก็ยังไหว แต่ถ้าได้อุ้มจริง ๆ เขาขออุ้มด้านหน้านะ แบบหันหน้าเข้าหากันอะ 

“ หืม พี่ลุคว่าอะไรนะจ๊ะ ”

“ พี่พูดว่าแรงพี่ดีไม่มีตก อุ้มทั้งคนทั้งแมวได้สบาย ”

พูดอยู่ตั้งนานทั้งคนทั้งแมวก็ยังไม่ได้ลงจากตักของคนตัวโตสักที พอจะลงอีกฝ่ายก็หาเรื่องมาคุยจนร่างบางลืมไปว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่บนอะไร

“ หนูบัวครับ พี่ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม ”

“ ได้สิจ๊ะ พี่ลุคจะถามอะไรเหรอ ”

“ ที่หนูบัวบอกว่าเก็บของพวกนี้มาจากในสวนข้างบ้านหมายความว่ายังไงเหรอ ” ลุคถามด้วยความสงสัยเพราะพืชกินได้ที่เขาได้กินในวันนี้มันสูญพันธุ์ไปหมดแล้ว

“ ก็เก็บมาจากสวนข้างบ้านไงจ๊ะ ” บัวเกี๋ยงตอบไปตามความจริง

ลุคจ้องมองเข้าไปในแววตาของคนตรงหน้าอย่างค้นหาคำตอบ แต่เขาก็ไม่พบความโกหกอยู่ในนั้น กระนั้นชายหนุ่มก็อดสงสัยไม่ได้อยู่ดี ความรู้สึกของเขาบอกว่าเด็กน้อยตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดา

“ พี่ลุคอยากไปดูสวนผักไหม เดี๋ยวบัวพาไปดู ” น้ำเสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยถาม

“ ครับ ” ลุคจำใจปล่อยให้ร่างนุ่มนิ่มลงจากตักด้วยความเสียดายแล้วเดินตามบัวเกี๋ยงออกไปข้างนอก