ตอนที่ 2

บ่าวตัวน้อยที่มักจะตื่นขึ้นมาในเวลาเช้ามืดของทุกวันเพื่อมาช่วยงานในครัวทำสำรับอาหารให้กับเจ้านายค่อย ๆ ขยับเปิดเปลือกตาขึ้นด้วยความเคยชิน

แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่สว่างดีทำให้มองเห็นภาพสลัว ๆ แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกง่วงหรืออยากนอนต่อ เพราะเขาต้องการที่จะเดินทางออกจากป่าแห่งนี้เร็ว ๆ บัวเกี๋ยงลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาที่ลำธาร น้ำเย็น ๆ ที่สัมผัสกับผิวหน้าทำให้เขารู้สึกสดชื่น

บัวเกี๋ยงเห็นปลาที่กำลังแหวกว่ายไปมาอยู่ในลำธารก็คิดจะจับปลามาย่างอีกครั้ง

            น่าแปลกที่มีปลาว่ายมาตอดมือของเขาขณะที่กวักน้ำมาล้างหน้า ปลาตัวอวบอ้วนหลายตัวตอดนิ้วเล็ก ๆ ของบัวเกี๋ยง จนเขาต้องขยับมือหนีเพราะรู้สึกจั๊กจี้ แต่แทนที่ปลาจะว่ายหนีพวกมันกลับว่ายมาตอดมือของเขาอีก

            ปลาพวกนี้ดูเชื่องมากขนาดเขาจับมันยังไม่ดิ้นหนีเลย บัวเกี๋ยงยิ้มกว้างอย่างดีใจที่เขาสามารถหาอาหารเช้าได้โดยไม่ต้องเปลืองแรง จำได้ว่าเนื้อปลาที่เขากินเมื่อวานรสชาติหวานอร่อยมาก แค่คิดถึงปลาย่างหอม ๆ ก็น้ำลายสอแล้ว

            บัวเกี๋ยงจับปลามา 4 ตัว แล้วทำการดึงเครื่องในปลาออก จากนั้นก็เก็บกิ่งไม้แห้งมาก่อไฟรอจนกิ่งไม้กลายเป็นถ่านก็นำปลาที่เสียบไม้แล้วมาย่างไฟ

            กลิ่นหอมของปลาย่างทำให้เจ้าแมวขาวตัวโตลืมตาขึ้น มันอ้าปากหาววอดก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินมานั่งข้าง ๆ กองไฟดวงตาสีอำพันจ้องมองไปยังอาหารตรงหน้า เจ้าตัวหันหน้าไปหาเด็กหนุ่มก่อนจะส่งเสียงครางในลำคอเบา ๆ คล้ายกับจะถามว่าเมื่อไหร่จะได้กินปลา

            ครืด

            “ ตื่นแล้วเหรอมะลิ รออีกนิดนะปลาใกล้จะสุกแล้ว ” บัวเกี๋ยงยิ้มอ่อน ๆ ก่อนจะพูดพร้อมกับลูบศีรษะของมันอย่างเบามือ

เด็กหนุ่มพลิกปลาไปมาเพื่อให้ความร้อนซึมเข้าไปทุกส่วนของตัวปลา ไม่นานปลาย่างแสนอร่อยก็สุก บัวเกี๋ยงหยิบปลาย่างมาตัวหนึ่งแล้วเป่าไล่ความร้อนก่อนจะแกะเนื้อปลาส่งให้กับเจ้ามะลิ จากนั้นก็หยิบปลาอีกตัวมาเป่าพอหายร้อนก็แกะเนื้อปลามากิน

“ อร่อยไหมมะลิ ”

โฮก

เจ้ามะลิส่งเสียงตอบ แต่มันยังไม่อิ่มจึงเดินมาดมปลาอีก 2 ตัวที่ยังไม่ได้กิน บัวเกี๋ยงเห็นแบบนั้นก็รีบหยิบปลาขยับหนีทันที  

“ กินไม่ได้นะ อันนี้บัวเก็บไว้กินมื้อเที่ยง ”

โฮกฮาก

มะลิร้องประท้วงอย่างไม่พอใจ มันอยากกินปลาอร่อยอีก แต่มนุษย์ตรงหน้าดันเอาปลามันไปซ่อนไว้ด้านหลัง

“ หยุด ถ้าดื้อบัวจะไม่แบ่งปลาอีกตัวให้มะลิกินนะ บัวจะกินคนเดียวทั้ง 2 ตัวเลย ” บัวเกี๋ยงดุเจ้าแมวจอมตระกะ

โฮกกกกก

มันลากเสียงยาวพร้อมกับทำหน้าสลด ด้วยความกลัวว่ามนุษย์ตรงหน้าจะไม่แบ่งอาหารให้กินอย่างที่พูดก็เดินไปคลอเคลียที่ขาของบัวเกี๋ยงอย่างออดอ้อนออเซาะ

“ เด็กดี ” ใบหน้าหวานระบายยิ้มออกมา มือก็ลูบศีรษะของแมวใหญ่ด้วยความเอ็นดู

โชคดีจริง ๆ ที่เจอเจ้ามะลิ ไม่อย่างนั้นการเดินทางในโลกใบใหม่ของบัวเกี๋ยงคงจะเงียบเหงาน่าดี

มื้อเช้านี้เขากับเจ้ามะลิกินปลาย่างคนละตัวส่วนปลาย่างอีก 2 ตัวเขาเก็บไว้กินอีกมื้อ นอกจากปลาย่างแล้วเขาก็ต้องหาเสบียงเพิ่มอีก บัวเกี๋ยงหักกิ่งลูกลิ้นจี่มามัดเป็นช่อใหญ่ 2 ช่อผูกกับปลายเถาวัลย์ทั้งสองข้างแล้วนำมาพาดบนลำตัวของมะลิ

              เมื่อเตรียมเสบียงเสร็จแล้ว บัวเกี๋ยงกับเจ้ามะลิก็เริ่มเดินทางต่อ ไม่รู้ว่าเส้นทางที่เขาเดินจะไปที่ไหน แต่เด็กหนุ่มก็หวังว่าเขาจะได้เจอกับถนนหรือบ้านสักหลัง

            ด้วยอุณหภูมิร้อนที่เพิ่มขึ้นบวกกับที่เดินเท้ามาเป็นเวลานานทำให้พวงแก้มของบัวเกี๋ยงขึ้นสีแดงระเรื่อ

“ แฮ่ก มะลิหยุดก่อน บัวเดินไม่ไหวแล้ว ” บอกเพื่อนร่วมทางตัวโตด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อย ส่วนตัวเองก็ทิ้งตัวลงนั่งที่ใต้โคนต้นไม้

มือเล็กบีบนวดขาของตัวเองเพื่อหวังว่ามันจะบรรเทาความเมื่อยล้า ความจริงเขารู้สึกคอแห้งอยากดื่มน้ำ แต่ทางที่เดินผ่านไม่เจอลำธารเลย เขาทำได้แค่กลืนน้ำลายเพื่อดับกระหาย

“ เฮ้อ หิวน้ำจัง แล้วแกล่ะมะลิหิวน้ำหรือเปล่า ”

มะลิส่ายหน้าไปมาแล้วเดินมานั่งข้าง ๆ เด็กหนุ่ม เดินแค่นี้ไม่ทำให้มันรู้สึกเหนื่อยหรอก แต่อีกฝ่ายนี่สิ เดินได้ไม่เท่าไหร่ก็หยุดพักอีกแล้ว

ใจจริงบัวเกี๋ยงก็อยากจะหยุดพักบ่อย ๆ หรอก แต่สภาพร่างกายของเขาไม่เอื้ออำนวยเอาซะเลย

            ครืน เปรี้ยง

            เสียงฟ้าร้องดังสนั่นอย่างน่ากลัวจนเด็กหนุ่มสะดุ้งตัวโหยงด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานแหนขึ้นมองบนท้องฟ้า ก้อนเมฆสีดำทะมึนก้อนใหญ่บดบังดวงอาทิตย์จนไม่เห็นแสงพร้อมกับลมเย็นพัดกระโชกแรง บ่งบอกว่าฝนกำลังจะตกในอีกไม่นาน

            “ แย่แล้ว มะลิลุกขึ้นเร็ว พวกเราต้องรีบไปหาที่หลบก่อนที่ฝนจะตก ”

            หนึ่งมนุษย์หนึ่งสัตว์ลุกขึ้นเดินอีกครั้งพร้อมกับมองหาที่หลบฝนไปด้วย จนมาเจอกับกระท่อมร้างหลังหนึ่ง แม้ภายนอกจะมีสภาพไม่ค่อยดีนักแต่ข้างในก็ถือว่าโอเค พอให้เขากับมะลิหลบฝนได้

            “ มะลิ พวกเรารอดแล้ว ”

เมื่อเข้ามาในกระท่อมได้แล้วฝนก็ตกลงมาพอดี ในห้องมีแคร่ไม้เก่าวางอยู่ เขาคลำดูแล้วไม้ยังแข็งแรงดีจึงนั่งลงบนแคร่พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบ ๆ

เปาะ แปะ แปะ ๆ เสียงน้ำฝนกระทบหลังคาค่อย ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ

“ สงสัยวันนี้เราคงต้องพักที่นี่แล้วแหละมะลิ ” เพราะดูแล้วฝนคงจะไม่หยุดตกง่าย ๆ

            โฮก

            มะลิกระโดดขึ้นไปบนแคร่ที่เด็กหนุ่มนั่งอยู่ ด้วยความที่แคร่ไม้ตัวนี้ผ่านการใช้งานมานานบวกกับน้ำหนักตัวของมันทำให้บัวเกี๋ยงได้ยินแกรก ๆ เหมือนเสียงไม้จะหัก

            “ โอ๊ย มะลิแกจะขึ้นมาทำไม เดี๋ยวแคร่ก็หักกันพอดี ลงไปนอนข้างล่างเลยนะ ” บัวเกี๋ยงรู้สึกปวดหัวกับเจ้าแมวใหญ่ตัวนี้จริง ๆ

นอกจากมันจะไม่ลงแล้วยังล้มตัวนอนบนแคร่ต่ออย่างหน้าตาเฉย เขากลัวว่าแคร่จะหักจริง ๆ จึงบอกให้มันหดตัวเล็ก ยังดีที่มันยอมหดตัวลงเหมือนกับครั้งแรกที่เจอกัน

บัวเกี่ยงไม่สนใจมันอีก เขาหยิบแก้วน้ำไม้ไผ่ที่ตกอยู่บนพื้นไปล้างกับน้ำฝนจนสะอาด ก่อนจะนำไปรองน้ำไว้กิน พอน้ำเต็มแก้วเขาก็ยกขึ้นดื่มแล้วยื่นแก้วไปรองน้ำฝนอีกรอบ

ร่างผอมบางเดินเข้าไปในกระท่อม เขาหยิบปลาย่างออกมา เจ้ามะลิได้กลิ่นอาหารก็รีบลุกขึ้นมานั่งข้างเขาทันที

ทั้งคู่ก้มหน้ากินก้มตากินปลาย่างที่เย็นชืดอย่างหิวโหย กินของคาวแล้วก็ต้องล้างปากด้วยของหวาน มือเล็กแกะเปลือกลิ้นจี่ป่าออกแล้วส่งเข้าปากทั้งลูกจนแก้มกลมป่อง

โฮก

‘อย่ากินคนเดียวสิ ป้อนมะลิด้วย’ เจ้าแมวขาวร้องพร้อมกับใช้อุ้มมือน้อย ๆ ตีแคร่ที่พวกเขานั่งอยู่ให้มนุษย์รับรู้

“ มะลิอย่าทำแบบนั้น เดี๋ยวแคร่ก็พังหรอก ” บัวเกี๋ยงเอ่ยขึ้นพลางปอกเปลือกลิ้นจี่แล้วทำการเอาเมล็กออกก่อนจะยื่นให้เจ้าแมวที่โมโหหิว

“ ใจเย็น ๆ สิ บัวทำให้ไม่ทัน เอานี่กินซะ ”

เมื่อหลังท้องตึงหลังตาก็หย่อย ทั้งสองชีวิตก็นอนขดตัวหลับบนแคร่ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำลงมา