ตอนที่ 8

ขณะที่ลุคกำลังจะล้มตัวลงนอนนั้นบัวเกี๋ยงที่นอนตะแคงหันหน้ามาทางเขาตาแป๋วก็เอ่ยขึ้นมาว่า “บ้านพี่ลุคเป็นบังไงเหรอ พี่เล่าเกี่ยวกับที่บ้านให้บัวฟังหน่อยสิ”

“อืม หนูบัวอยากฟังเรื่องไหนก่อนดีล่ะ”

“เรื่องไหนก็ได้จ้ะ แล้วแต่พี่ลุคเลย”

“งั้นเริ่มจาก…” ลุคนอนเอามือประสานไว้ที่ท้ายทอย สายตาจ้องมองเพดานพร้อมกับเล่าเรื่องเกี่ยวกับบ้านที่ตัวเองอาศัยอยู่ไปด้วย

ชายหนุ่มเริ่มเล่าว่าครอบครัวของเขาอพอยพมาอยู่บนเกาะแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างไกลจากที่อยู่ของกลุ่มคนเมือง มีน้ำทะเลสีฟ้าใสล้อมรอบเอาไว้ ชายหาดทรายสีขาวเนื้อละเอียดนุ่มที่เขามักจะมาเดินเล่นในช่วงเย็นเพื่อดูพระอาทิตย์ตก

“บัวอยากไปเห็นทะเลจัง ที่นั่นต้องสวยมากแน่ ๆ เลย” บัวเกี๋ยงเคยโดดน้ำคลองเล่นกับเพื่อนตอนเด็ก ๆ ยังไม่เคยเห็นทะเลที่ลุคพูดถึงมาก่อน แต่ในความทรงจำของมิลินปรากฎภาพว่าเจ้าตัวเคยไปทะเล

“ทะเลที่บ้านพี่สวยมาก หนูบัวจะต้องชอบที่นั่นแน่”

น้ำเสียงทุ้มมีเสน่ห์น่าฟังคล้ายกับเสียงกล่อมนอนทำให้เด็กน้อยที่รู้สึกตื่นเต้นกับภาพทะเลในหัวก็ค่อย ๆ สงบลงเมื่อความง่วงเข้าครอบงำ

“อ้อ พี่มีคนที่อยากจะแนะนำให้หนูบัวรู้จักด้วย ชื่อว่าเคนกับเจซ เป็นเพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก”

“แล้วตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหนเหรอจ๊ะ” บัวเบี๋ยงพยายามถ่างตาให้กว้างเพื่อไม่ให้ตัวเองหลับ แต่เหมือนมันจะไม่ได้ผลสักเท่าไหร่เพราะหลังจากที่พูดจบประโยคเขาก็หาวอีกแล้ว

ง่วงจัง

“…พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน”

หวังว่าสักวันพวกเขาจะได้พบกันอีก

คร่อก ฟี้

เสียงกรนเบา ๆ ของใครบางคนทำให้ลุคที่กำลังจะเล่าเรื่องต่อหยุดชะงักแล้วหันไปมองตามเสียงเห็นเพื่อนร่วมทางตัวน้อยกำลังนอนหลับตาพริ้ม

ไม่ระวังตัวเอาซะเลย…

กล้านอนหลับสนิทกับคนที่เพิ่งรู้จักกันวันเดียวได้ยังไงถ้าอีกฝ่ายเป็นคนไม่ดีจะทำยังไง ยิ่งตัวเล็กแบบนี้จะเอาแรงที่ไหนไปสู้กับคนอื่น

ใบหน้าฝั่งที่นอนทาบกับหมอนจนแก้มยับบู้บี้ชวนให้คนมองรู้สึกเอ็นดู สีผิวของบัวเกี๋ยงนั้นขาวจัดคล้ายกับลูกคุณหนูที่ไม่ค่อยโดดแดดและได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ผิวกายของร่างบางขาวออร่าแม้ว่าจะอยู่ในที่มืดก็มองเห็น

ที่ชายหนุ่มคิดนั้นก็มีส่วนถูกเดิมทีมิลินก็เป็นคนผิวขาวอยู่แล้วพอกลายเป็นซอมบี้พ่อก็จับไปทดลองยาต้องอาศัยอยู่ในตู้กระจกตั้ง 3 ปี แบบนี้ไม่ขาวสิแปลก

เปลวไฟสีเหลืองส้มจากเทียนไขเล่มเล็กที่จุดขึ้นเพื่อให้ความสว่างฉายไปที่ใบหน้าของบัวเกี๋ยงพอดิบพอดี ทำให้เห็นใบหน้าเรียวรูปไข่ จมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยรับกับริมฝีปากบาง ผมสีน้ำตาลอ่อนปรกลงมาคลอเคลียแก้ม ทั้งสวยและน่ารักในคนเดียวกันนั่นคือในความคิดของลุค

เขายื่นมือไปทัดปอยผมไว้หลังหูให้อย่างแผ่วเบา “หึ ฝันดีครับ”

เทียนไขเล่มเล็กไม่อาจให้แสงสว่างได้ทั้งคืน ความยาวของเทียนไขสีขาวค่อย ๆ สั้นไปทีละนิดจนในที่สุดห้องนั่งเล่นที่มีสามชีวิตกำลังนอนหลับใหลตกอยู่ในความมืดมิด

ตุบ

เสียงของหนักบางอย่างที่หล่นทำให้ใครบางคนสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจและจุกท้องไปพร้อมกัน

เปลือกตาที่ปิดสนิทเปิดขึ้นท่ามกลางความมืด กระพริบตาสองสามครั้งเพื่อปรับความคุ้นชินทำให้เห็นภาพสีดำสลัว ๆ

เจ้ามะลิที่นอนขดตัวอยู่ข้างกายลุครีบตะกุยตะกายออกจากร่างที่ทับมันอยู่ก่อนจะกระโดดขึ้นไปนอนบนโซฟาแทนคนที่หล่นลงมา

อึก

ลุคจุกจนพูดไม่ออกเมื่อเข่าของอีกคนกระแทกเข้ากลางลำตัวอย่างจัง มือหนาออกแรงดันร่างที่นอนอยู่บนตัวของเขาให้ไถลไปด้านข้าง

คนร้ายไม่ได้หนีหายไปไหน ยังคงนอนหลับสบายไม่มีทีท่าว่าจะตื่นหนำซ้ำยังยกแขนขาขึ้นมากอดก่ายคนเจ็บที่นอนอยู่ข้าง ๆ อีก

ชายหนุ่มกัดฟันแน่นอย่างอดกลั้น เขารู้สึกอยากจะปลุกคนที่หลับให้ลุกขึ้นมารับผิดชอบกับสิ่งที่ทำ ถ้าส่วนนั้นของเขาใช้งานไม่ได้จะทำยังไง

ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้ปลุกอีกคนให้ตื่นจากฝันหวานอย่างที่คิด ใบหน้าหล่อเหลาผงกขึ้นก่อนที่ริมฝีปากหนาจะประทับที่แก้มนุ่มนิ่มดังฟอดเป็นการเอาคืน ร่างเล็กทำเขาเจ็บเขากินเต้าหู้นิดหน่อยถือว่าหายกัน

ลุคพรูลมหายใจเข้าออกอย่างช้า ๆ ไม่นานความเจ็บปวดก็ค่อย ๆ ทุเลาลง ก่อนที่เขาจะผล็อยหลับไปอีกครั้งและตื่นขึ้นมาอีกทีตอนรุ่งเช้า

“หืม” กลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนตรงหน้าอกเป็นสิ่งที่เขาเห็นเป็นอันดับแรกที่ลืมตา ไม่ใช่ว่าเมื่อคืนบัวเกี๋ยงนอนอยู่โซฟาเหรอทำไมมานอนบนตัวเขาได้

เอ๊ะ? จริงสิ มันไม่ใช่ความฝันเมื่อคืนบัวเกี๋ยงหล่นมาทับเขาจริง ๆ แถมเขายังได้กินเต้าหู้นิ่มไปคำหนึ่งด้วย

มือหนาประคองร่างของบัวเกี๋ยงให้นอนลงบนผ้าปูก่อนจะหยิบผ้าห่มมาคลุม ลุคหยัดกายขึ้นนั่งพลางบิดตัวไปมาเพื่อขบไล่ความเมื่อย ถึงบัวเกี๋ยงจะตัวไม่หนักแต่เจ้าตัวเล่นมานอนบนตัวเขาทั้งคืนก็ต้องมีอาการปวดเมื่อยเป็นธรรมดา

“อื้อ”

“ชู่ว นอนต่อเถอะครับ”

ระหว่างที่รอคนกับแมวตื่นลุคก็เดินไปเก็บอาหารเช้าที่ขึ้นอยู่ข้างบ้าน บัวเกี๋ยงขยับเปลือกตาช้า ๆ แล้วลุกขึ้นนั่งด้วยท่าทางสะลึมสะลือก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าตอนนี้สว่างแล้ว ปกติบัวเกี๋ยงไม่ใช่คนที่ตื่นสายไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงตื่นช้ากว่าวันอื่น

เอ แล้วเขามานอนอยู่ตรงนี้ได้ไง?

ขณะที่คนตัวเล็กกำลังสงสัยสายตาของเขาก็สบกับร่างสูงที่เดินเข้ามา ความรู้สึกแปลกประหลาดแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเกิดขึ้นในใจจนบัวเกี๋ยงต้องหลบสายตา ใบหน้าของเขาร้อนผ่าวจนอีกคนสังเกตเห็น

“หนูบัวไม่สบายหรือเปล่าครับ ทำไมหน้าแดงแบบนั้น” ไม่ว่าเปล่ามือของลุคก็แตะที่แก้มและลำคอของคนตัวเล็กแล้วทั้งที่ยังพูดไม่จบ

การกระทำนั้นให้แก้มของบัวเกี๋ยงแก้มแดงยิ่งกว่าเดิมลามไปจนถึงลำคอและหู

“บะ บัว สบายดีจ้ะ” บัวเกี๋ยงผละตัวออกจากคนที่ทำให้หัวใจเขาทำงานหนัก

ถึงจะไม่เคยมีคนรักมาก่อน ทว่าบัวเกี๋ยงก็รู้ตัวว่าอาการใจสั่นแบบนี้มันคล้ายกับ…

คงไม่ใช่หรอกมั้ง

“อืม งั้นหนูบัวไปล้างหน้าล้างตาก่อนเถอะ จะได้กินอาหารเช้าพร้อมกัน” อาหารที่ว่าไม่ใช่ข้าวแต่เป็นมันหวานเผาร้อนที่เพิ่งย่างเสร็จกับแตงโมฉ่ำ ๆ เหมือนได้กินน้ำ

กินคู่กันจะไม่ได้รู้สึกติดคอ

“จ้ะ” บัวเกี๋ยงพยักหน้ารับ

ดวงตาคมกริบมองคนที่วิ่งหายเข้าไปในห้องน้ำด้วยความรีบร้อน บนใบหน้าของลุคปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ทำไมเขาจะมองไม่ออกว่าคนน้องเป็นอะไร

ง้าว

แรงตระตุกที่ขากางเกงทำให้ลุคก้มหน้าลงมอง ดูท่าเจ้าแมวขาวตัวนี้จะหิวแล้ว เขาจึงหยิบมันหวานเผาส่งให้เจ้ามะลิ มันอ้าปากคาบมันหวานเผาที่อยู่ในมือเขาแล้วเดินไปนั่งกินบนโต๊ะ

หลังจากที่พวกเขากินอาหารเช้าจนอิ่มแล้วก็ช่วยไปเก็บเสื้อผ้าและเสบียงใส่กระเป๋าเป้ จากนั้นลุคก็ไปเข็นรถจักรยานยนต์บิ๊กไบค์ที่จอดอยู่ในโรงรถออกมา

เขาค้นเจอรถคันนี้โดยบังเอิญและพบว่ามันยังใช้งานได้อยู่ อีกทั้งในโรงรถยังมีถังน้ำมันเก็บไว้ เขาเติมน้ำมันให้เต็มถังก่อนที่จะออกเดินทาง

บัวเกี๋ยงที่เคยแต่นั่งเรือนั่งเกวียนไม่เคยนั่งรถที่คันใหญ่และสวยแบบนี้มาก่อนก็รู้สึกตื่นเต้นมาก

ตอนนี้ 2 คนกับ 1 สัตว์ก็มาอยู่บนรถบิ๊กไบค์ มีลุคเป็นคนขับรถและบัวเกี๋ยงนั่งซ้อยท้ายอยู่ข้างหลัง ถ้าจะถามว่าเจ้ามะลินั่งตรงไหนนั้นมันได้นั่งที่พิเศษกว่าใคร โดยลุคได้จับเจ้ามะลิใส่ไว้ในเสื้อด้านหน้าของตนให้โผล่มาแค่หัว

“ถ้าไม่อยากตกก็กอดเอวพี่ไว้แน่น ๆ นะครับ” บอกกับคนที่นั่งอยู่ด้านหลัง

“อื้อ ๆ ” วงแขนเรียวเล็กที่กอดเอวของคนขับเอาไว้กระชับแน่นขึ้น

ลุคบิดกุญแจแล้วสตาร์ทเครื่องก่อนที่รถจักรยานยนต์บิ๊กไบค์พุ่งทะยายออกไปอย่างรวดเร็ว รถคนใหญ่ส่ายไปส่ายมาเพื่อหลบหลีกสิ่งกัดขวางอย่างชำนาญ แต่กลับสร้างความหวาดเสียวให้กับคนที่นั่งซ้อนท้ายแทน