ตอนที่ 10

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่นอนเหยียดตัวตรงอยู่บนเตียงนอนในห้องพักของรีสอร์ตแห่งหนึ่ง มือข้างหนึ่งใช้หนุนศีรษะแทนหมอน มืออีกข้างวางข้างลำตัวโดยมีเจ้าแมวขาวขนปุยนอนเอาหน้าซุกแขน

บนร่างกายมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียว ปมที่มัดเกือบจะคลายออก อีกนิดผ้าก็จะแยกออกจากกันแล้ว

“อื้อ”

บัวเกี๋ยงตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย ตาปรือปรอยก่อนจะดีดตัวขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าสิ่งที่เขาใช้หนุนนอนนั้นไม่ใช่หมอน แต่เป็นมวลกล้ามหน้าท้องเป็นลอนของลุค

พรึ่บ

นี่เขานอนหนุนท้องพี่ลุคทั้งคืนเหรอเนี่ย ถึงว่าทำไมรู้สึกหมอนมันขยับได้

ดวงหน้าขาวแดงแปร๊ดในฉับพลัน ก่อนที่หางตาจะเหลืองไปเห็นบางอย่างที่อยู่ใต้ผ้าขนหนูกลางลำตัวของคนที่นอนหลับอยู่นูนขึ้นเป็นรูปทรงอย่างเห็นได้ชัด

คนอะไรขนาดนอนหลับแล้วยังทำเรื่องลามกได้อีก

อยู่ตรงนี้ไม่ได้แล้ว หนีก่อนดีกว่า

มือเรียวเล็กยกขึ้นประกบแก้มทั้งสองข้างแล้ววิ่งลงจากเตียงไปเข้าห้องน้ำราวกับกำลังหนีอะไรบางอย่าง คล้อยหลังจากที่ประตูปิดลงก็มีเสียงคนหัวเราะเบา ๆ

ลุคจ้องมองคนที่วิ่งหายไปด้วยแววตาที่ขบขันปนเอ็นดูเขาตื่นก่อนบัวเกี๋ยงไม่กี่นาที แต่ที่ชายหนุ่มยังไม่ลุกออกจากเตียงเพราะมีใครบางคนใช้หน้าท้องของเขาเป็นหมอน พอเห็นว่าบัวเกี๋ยงเริ่มขยับตัวเขาก็แสร้งหลับตาลงคล้ายกับว่าตัวเองยังไม่ตื่น เพื่อดูว่าอีกคนจะมีปฏิกิริยายังไง

ดวงตาคู่คมก้มมองที่หว่างขาก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากอย่างอารมณ์ดี เช้า ๆ แบบนี้มังกรน้อยของเขาช่างคึกคักเสียจริง สงสัยอยู่ในถ้ำมานานเลยอยากออกไปโลดเล่นข้างนอกบ้าง

เขารอจนร่างบางเดินออกมาจากห้องน้ำก็เข้าต่อทันที่ ระหว่างที่เดินสวนกันบัวเกี๋ยงไม่ได้หันมองหน้าคนตัวสูงเลย เพราะภาพของเมื่อเช้ายังติดตาอยู่

ถึงร่างบางจะเคยแก้ผ้าอาบน้ำคลองกับเพื่อน ๆ แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไร

ไม่รู้ทำไม พอเป็นคนตรงหน้าแล้วหัวใจของเขาถึงได้รู้สึกหวิวแปลก ๆ ยังไงชอบกล

ง้าวววว

“มะลิตื่นแล้วเหรอ”

เจ้าแมวขาวที่เพิ่งตื่นนอนบิดขี้เกียจอยู่บนเตียงพร้อมกับอ้าปากหาวจนเห็นเขี้ยว บัวเกี๋ยงอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปหาแล้วลูบหัวของมันเบา ๆ

ไม่นานลุคก็เดินออกมาจากห้องน้ำในชุดเดิมของเมื่อวาน ที่จริงเขากับบัวเกี๋ยงมีชุดที่นำมาจากบ้านอีกหนึ่งชุดอยู่ในกระเป๋า แต่เก็บไว้ใช้ตอนที่ชุดเดิมเน่าจริง ๆ

“เช้านี้มีอะไรกินบ้างครับ”

“มันหวานเผาจ้ะ”

มันหวานเผาเย็น ๆ ไม่อร่อยเท่ามันหวานเผาร้อน ๆ แต่มันก็ทำให้พวกเขาไม่ต้องทนหิว

“ขอบคุณครับ” ยื่นมือไปรับมันหวานเผามากิน “ตอนนี้เสบียงของพวกเรายังเหลืออะไรบ้าง”

“มันหวานเผาอีกสามหัวกับมะเขือเทศ 2 กระปุกที่ยังไม่ได้กิน”

“อือ อาหารแค่นี้คงกินได้อีกไม่นาน ถ้าจวนตัวจริง ๆ เราคงต้องจับเจ้ามะลิมาย่างกินแล้วล่ะ”

คำพูดทีเล่นทีจริงของลุคทำเอาทั้งคนทั้งสัตว์สวนขึ้นมาทันควัน

“กินมะลิไม่ได้นะ”

ง้าววว

มือเรียวรีบคว้าสัตว์เลี้ยงของตนเองขึ้นมากอดแนบอกแล้วจ้องคนที่บอกว่าจะจับเจ้ามะลิกินตาเขม็ง เจ้ามะลิพองขน หางของมันชี้ขึ้นพร้อมกับแยกเขี้ยวขู่ราวกับเขาเป็นศัตรู

ท่าทางที่เปลี่ยนไปของทั้งคนและสัตว์ทำเอาลุคหลุดหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ภาพตรงหน้าที่เขาเห็นคล้ายกับมีแมวสองตัวกำลังพองขนขู่

“ฮ่า ๆ ”

นี่คิดจริง ๆ เหรอว่าเขาจะกินเจ้าแมวอ้วนที่มีแต่ไขมันส่วนเกิน

“พี่ลุค! ถ้ายังไม่หยุดขำบัวจะตีแล้วนะ”

“ขอโทษครับ มันอดไม่ได้จริง ๆ ”

“พี่ลุคคงไม่คิดจะทำอย่างที่พูดจริง ๆ ใช่ไหม บัวไม่ยอมนะ เจ้ามะลิเป็นเพื่อนคนเดียวของบัว ถ้าพี่จะทำต้องข้ามศพบัวไปก่อน”

“โธ่ หนูบัว เรื่องเมื่อกี้พี่พูดเล่นครับ” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างอ่อนใจ ทำไมคนตรงหน้าถึงได้น่ารักแบบนี้นะ

“จริงเหรอ” มองอย่างระแวง

“ครับ ต่อให้โลกนี้จะไม่มีอะไรให้กินพี่ก็จะยอมอดตาย ไม่กินเจ้ามะลิของหนูบัวหรอก”

บัวเกี๋ยงได้ยินที่อีกคนพูดก็เผยยิ้มอย่างสบายอกสบายใจและหมายมาดในใจว่าจะใช้เลือดของตัวเองเลี้ยงดูให้คนตรงหน้าอิ่มหนำสำราญแล้วลืมเรื่องที่จะเอาเจ้ามะลิมาเป็นอาหาร

“พี่ลุควางใจได้ บัวจะหาอาหารมาให้พี่เอง” นัยต์ตาคู่สวยฉายแววกระตือรือร้น

“ขอบคุณนะครับ พี่โชคดีจริง ๆ ที่ได้เจอกับหนูบัวแล้วก็แกด้วยเจ้าแมวอ้วน” ใบหน้าหล่อเหล่าปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ เขาเอื้อมมือไปลูบผมของบัวเกี๋ยงอย่างนึกเอ็นดูแล้วเลื่อนลงมาลูบหัวของเจ้ามะลิ

หลังจากที่พวกเขาจัดการอาหารมื้อเช้าเสร็จแล้วก็เริ่มออกเดินทางต่อ เมือง N เป็นเมืองที่ค่อนข้างใหญ่เพราะมีภูเขาเยอะ พวกเขาขับรถมาตั้งนานเพิ่งจะออกจากเขตเมืองหลวง

ด้วยความที่มีพื้นที่กว้างทำให้แต่ละที่จึงมีอุณหภูมิไม่เท่ากัน เมื่อเข้าสู่เขตชาญเมืองที่มีต้นไม้และภูเขาอากาศก็จะหนาวขึ้นเรื่อย ๆ

ด้านหน้าจะเป็นอุโมงค์สองเลนส์ที่สร้างขึ้นโดยการใช้เครื่องมือที่แข็งแรงเจาะภูเขาจนกลายเป็นเส้นทางใหม่ที่มีระยะทางถึงสองจุดห้ากิโลเมตร

ลมหนาวพัดผ่านผิวกายจนขนลุกซู่ กายบางซุกหน้าเข้ากับแผ่นหลังกว้างของลุค แขนเรียวเล็กกระชับกอดแน่นขึ้น

ในอุโมงค์มืดมากมีเพียงแสงไฟจากหน้ารถที่ขับเท่านั้นที่ทำให้มองเห็นทางข้างหน้า แสงสีขาวบ่งบอกว่าปลายทางของอุโมงค์อยู่ไม่ไกลแล้ว

จู่ ๆ รถบิ๊กไบค์ที่ขับก็หยุดนิ่ง เกล็ดน้ำแข็งปลิวไปตามสายลมหนาว ราวกับว่าตอนนี้พวกเขาอยู่คนละโลกเมื่อด้านหลังมืดสนิทจนมองอะไรไม่เห็น แต่ข้างหน้ามองเห็นหิมะสีขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา

ลุคเอี่ยวตัวไปหาคนที่นั่งอยู่ด้านหลัง “เอาเสื้อในกระเป๋าออกมาครับ”

ร่างบางไม่ถามว่าทำไม ปลดกระเป๋าเป้ที่สะพายหลังแล้วเหวี่ยงมาข้างหน้า รูดซิปเปิดแล้วหยิบเสื้อกันหนาวตัวใหญ่ออกมายื่นให้ลุคก่อนจะหยิบตัวที่เล็กกว่าออกมา

ก่อนที่ลุคจะเดินทางมาเที่ยวเมือง N ชายหนุ่มได้ศึกษาข้อมูลมาบ้างทำให้รู้ว่าทางข้างหน้าจะต้องเจอกับอะไร จึงได้เตรียมเสื้อกันหนาวมาด้วย เขาไปค้นตู้เสื้อผ้าในบ้านโดยเลือกเสื้อตัวที่หนาแล้วก็อุ่นที่สุดให้ตัวเองและบัวเกี๋ยง

“เราถึงเมือง W แล้วเหรอจ๊ะ”

“ยังครับ” ลุคตอบ แล้วพูดต่อ “อดทนอีกนิดนะครับ ผ่านตรงไหนไปได้ก็ไม่หนาวแล้ว”

“จ้ะ”

“ถ้าหนาวก็กอดเจ้ามะลิไว้” ลุคอุ้มเจ้ามะลิใส่ในเสื้อของร่างบางแล้วรูดซิปขึ้นจนถึงคอ

หิมะกับรถบิ๊กไบค์ดูเหมือนจะไม่เข้ากันสักเท่าไหร่ ลุคไม่สามารถขับรถเร็วได้เหมือนที่ผ่านมาทำให้การเดินทางเป็นไปอย่างช้า ๆ เนื่องจากพื้นถนนค่อนข้างลื่น

ยิ่งขับหิมะก็เริ่มหน้าขึ้นจนขับต่อไม่ได้ เขาจำเป็นต้องสละรถทิ้งแล้วเดินทางเอา

“หนูบัวไหวไหม”

“วะ ไหวจ้ะ” บัวเกี๋ยงตอบเสียงสั่น ฟันของเขากระทบกันไม่หยุดเนื่องจากอยู่ท่ามกลางหิมะเป็นเวลานาน

ลุคเห็นคนน้องหนาวจนตัวสั่นก็รู้สึกสงสาร “ขยับมาหาพี่ครับ” แขนแกร่งโอบกอดร่างบางไว้ก่อนจะออกเดินพร้อมกัน

ส่วนตัวแล้วชายหนุ่มไม่ค่อยมีปัญหาเรื่องอากาศหนาวสักเท่าไหร่ เนื่องจากตัวเองเป็นคนขี้ร้อน แต่อีกคนนี่สิปากม่วงจมูกแดงหมดแล้ว

คงต้องรีบหาที่พักแล้วสิ ไม่งั้นทั้งเขาและบัวเกี๋ยงได้กลายเป็นน้ำแข็งอยู่ในทะเลสีขาวนี้แน่