ตอนที่ 9

ลักษณะภูมิทัศน์ของเมือง N ส่วนใหญ่จะเป็นภูเขาและทิวเขาสูงที่วางตัวเป็นแนวยาว มีอากาศหนาวเย็นเกือบตลอดทั้งปี ช่วงหน้าหนาวจะมีหิมะตกลงมา

หากลุคต้องการกลับบ้านเขาต้องขับรถลงใต้ เมือง S เป็นเมืองร้อนที่อยู่ติดกับทะเล ที่นั่นมีท่าเรือขนาดใหญ่สำหรับให้เรือมาจอดขนสินค้าไปขายต่างเมืองและเรือรับจ้างขนาดต่าง ๆ

ลุคหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้เจอกับลุงโจที่นั่น เขาจะได้ชวนลุงโจกลับเกาะมายาพร้อมกัน ชายหนุ่มยังคงขับรถอย่างต่อเนื่องไม่หยุดพัก เนื่องจากต้องการไปถึงเมือง S ให้เร็วที่สุด

แต่ระหว่างทางเขาหยุดแค่ครั้งเดียวคือตอนที่ขับผ่านปั้มน้ำมันเพื่อเติมน้ำมันให้เต็มถัง แล้วก็ใช้เวลานี้ในการพักกินมื้อเที่ยงไปด้วยจะได้ไม่เสียเวลา พวกเขากินมันหวานเผาไปคนละหัวจากนั้นก็เดินทางต่อ

เมื่อพลบค่ำแสงอาทิตย์ค่อย ๆ หายไปแล้วแทนที่ด้วยความมืดมิด ท้องฟ้าเริ่มมองเห็นดวงตาที่ส่องประกายระยิบระยับ อุณหภูมิรอบตัวก็ลดลงอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่ขับลุครถมาทั้งวัน เขาก็ตัดสินใจเลี้ยวรถเข้ารีสอร์ตร้างแห่งหนึ่ง

“เราจะพักที่นี่กันเหรอ” บัวเกี๋ยงถามหลังจากที่ก้าวขาลงจากรถบิ๊กไบรท์

“ครับ เข้าไปดูข้างในกันเถอะ”

พอเดินเข้ามาข้างในจะมืดกว่าข้างนอกทำให้การมอง เห็นลดต่ำลง ลุคหยิบเชิงเทียนที่คาดว่าเป็นของที่ใช้ตกแต่งรีสอร์ตที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาแล้วใช้ไฟแช็กที่พกติดตัวมาจุดเทียนไข

แสงไฟจากเทียนทำให้มองเห็นสิ่งทีอยู่รอบข้างได้ชัดเจนขึ้น แม้ว่าที่นี่จะเสื่อมโทรมไปบ้างเพราะไม่ได้รับการดูแลมานาน แต่ข้าวของเครื่องใช้บางส่วนก็ยังคงสภาพดีอยู่

ลุคเปิดประตูดูทีละห้อง ห้องแรกด้านในถูกคุ้ยจนข้าวของกระจัดกระจายเขาจึงเดินไปเปิดห้องต่อไป ห้องนี้เตียงถูกสัตว์กัดแทะ ห้องต่อมามีคราบสีดำพื้นและฝาผนังทั้งยังมีกลิ่นเหม็นอับ จนมาถึงห้องที่อยู่สุดทางเดิน

“ถ้าของนี้ใช้ไม่ได้อีก เราคงต้องเลือกห้องที่พอใช้ได้นอนในคืนนี้” ลุคหันไปพูดกับคนข้างกายขณะที่มือจับลูกบิดประตู ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน

บัวเกี๋ยวชะโชกหน้าไปดูพร้อมกับยื่นเชิงเทียนเข้าไปในห้อง นับว่าโชคดีที่ห้องนี้ไม่ได้มีอะไรที่เสียหายของทุกอย่างยัง

วางอยู่ที่เดิมมีเพียงฝุ่นเกาะเท่านั้น

“ห้องนี้นอนได้”

เขาเผยยิ้มออกมาเมื่อเจอห้องที่พอใจ “เข้ามาสิ จะได้พักผ่อน เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”

“บัวไม่เหนื่อย แค่เจ็บก้นนิดหน่อยเพราะนั่งนานเท่านั้นเอง” บัวเกี๋ยงเอ่ยขึ้นขณะที่เดินตามหลังคนตัวโตเข้าไปในห้อง

เจ้ามะลิกระโดดขึ้นเตียงแล้วใช้เท้าตบเบา ๆ เพื่อหาที่นอนเหมาะ ๆ แต่แรงของมันทำให้ฝุ่นฟุ้งกระจายทั่วห้อง

“แค่ก ๆ ”

ลุคเห็นร่างบางไอก็คว้าเจ้าแมวขาวจอมซนมาอุ้ม มือข้างที่ว่างก็ดึงผ้าห่มผืนหนาออกแล้วโยนไปกองบนพื้นเผยให้เห็นพื้นเตียงขาวสะอาด ลุคจึงวางเจ้ามะลิลงบนเตียงก่อนจะเดินไปสำรวจห้องน้ำ

ร่างสูงลองเปิดก๊อกที่อ่างล้างหน้าดูปรากฏว่ามีน้ำไหลออกมา เขายกมือกวักน้ำล้างหน้าตัวเองแล้วเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักยึดติดกับผนัง ด้านในมีผ้าขนหนูที่อยู่ในถุงพลาสติกสองผืน เขาฉีกถุงพลาสติกก่อนจะถอดเสื้อผ้าออกจนหมดเพื่ออาบน้ำ

เพราะไฟฟ้าใช้การไม่ได้เครื่องทำน้ำอุ่นจึงไม่ทำงาน ชายหนุ่มจึงต้องอาบน้ำเย็นท่ามกลางอากาศหนาว

ไม่นานร่างสูงก็เดินออกมาในสภาพที่มีผ้าขนหนูผืนเดียวพันรอบเอว ผมลู่ลงปรกใบหน้า มีหยดน้ำเกาะตามร่างกาย กล้ามหน้าท้องเป็นลอนเรียงสวย

บัวเกี๋ยงได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิดก็หันไปมอง อัตโนมัติ ภาพตรงหน้าทำเอาใบหน้าของเขาร้อนผ่าวราวกับจับไข้

อ่า เซ็กซี่จัง

ดวงตากลมจ้องมองร่างกายที่เกือบจะเปลือยเปล่าของ ลุคตาไม่กระพริบ ริมฝีปากเผยขึ้นเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะเคยถอด เสื้อผ้าของอีกคนมาแล้วครั้งหนึ่งเพื่อเช็ดตัวให้ ทว่าไม่ได้เห็นชัด เหมือนตอนนี้

ในหัวก็ผุดความคิดลามกขึ้นมาว่าอยากเอามือไปสัมผัสกล้ามหน้าท้องนั่น ถ้าได้ซุกหน้ากับตรงนั้นจะรู้สึกยังไงนะ

ลุคเห็นคนตัวเล็กเงียบไปก็เลิกคิ้วขึ้นก่อนจะกระตุกยิ้ม อย่างเจ้าเล่ห์ ร่างสูงเดินเข้าไปหาแล้วหยุดยืนที่ข้างเตียง หน้าท้องของเขาอยู่ระดับเดียวกับสายตาของบัวเกี๋ยงพอดิบพอดี

“อยากจับดูไหมครับ”

“จับได้เหรอจ๊ะ” ถามอย่างเหม่อลอย

“ได้สิ” ไม่ว่าเปล่ามือหนาก็คว้ามือของบัวเกี๋ยงมาแปะที่กล้ามหน้าท้องแกร่งของตัวเอง

บัวเกี๋ยงรู้สึกถึงความแข็งและความแน่น ฝ่ามือเล็ก ๆ ค่อยลูบก้อนซิกแพคแล้วก็ใช้นิ้วไล้ไปตามร่องทำเอาอีกคนเกร็งหน้าท้องเพราะความเสียว

“ซี้ด” อดไม่ได้ที่จะครางออกมา

“พี่ลุคเจ็บหรือจ๊ะ บัวขอโทษที่ทำให้พี่ลุคเจ็บ” มือเล็ก หดกลับเข้ามาตัวไม่กล้าแตะกล้ามหน้าท้องอีก ใบหน้าหวาน ช้อนตามองแล้วถามคนตรงหน้าด้วยความตกใจ

“พี่ไม่ได้เจ็บครับ” ท่าทางยั่วตาใสของร่างบางทำเอาลุคกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

ใจจริงเขาอยากจะให้หนูบัวลูบต่อก็ต้องหักห้ามใจเอาไว้ก่อน ถ้าจับนานกว่านี้กลัวว่าตัวเองจะอดทนไม่ไหวจนเผลอรังแกคนตรงหน้า รอให้คนน้องรู้สึกชอบเขาจนหมดหัวใจและพร้อมมากกว่านี้ ถึงตอนนั้นเขาจะไม่ปล่อยให้เด็กขี้ยั่วได้หยุดพัก

“หนูบัวเข้าไปอาบน้ำเถอะ จะได้นอนสบายตัว”

“จ้ะ”

“ในห้องน้ำมีผ้าขนหนูอยู่ หนูบัวใช้ผืนนั้นได้เลยนะ”

บัวเกี๋ยงตอบรับแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำอย่างว่าง่าย เมื่อประตูปิดลงลุคก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงแล้วหลับตาลงพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่

เกือบไปแล้วไหมล่ะ…

แรงยุบของเตียงทำให้เจ้าแมวขาวลืมตาขึ้น มันลุกขึ้นยืนแล้วเดินขึ้นไปบนแผ่นอกเกร่ง ศีรษะเล็กซุกที่ซอกคอส่วนลำตัวก็อยู่บนระหว่างช่วงหน้าอกของลุค เมื่อได้ที่นอนแล้วก็ปิดเปลือกตาลงเสียงกรนเล็ก ๆ ดังขึ้นในลำคอบ่งบอกว่ามันหลับไปแล้ว

ครืด ๆ

ลุคไม่ได้ยกเจ้าแมวขาวที่นอนอยู่ทับบนตัวของเขาออก มือหนายกขึ้นลูบขนของมันเบา ๆ ระหว่างที่รอใครบางคนอาบน้ำเสร็จ ในหัวก็คิดถึงเรื่องของบัวเกี๋ยง ชายหนุ่มเป็นคนช่างสังเกต และไม่ได้โง่พอที่จะเชื่อคำพูดและท่าทางมีพิรุธของร่างบางที่บอกว่าเขาเป็นคนดีแผลก็เลยหายเร็ว

หากเป็นจริงอย่างที่อีกฝ่ายว่าโลกนี้คงไม่ต้องมีหมอแล้ว

เขาเห็นว่าหนูบัวห้อยกระบอกติดตัวตลอดเวลา แต่ไม่เคยยกขึ้นมาดื่มสักครั้ง ถ้าเป็นน้ำธรรมดาวางไว้ก็ได้ไม่เห็นต้องเก็บไว้ที่ตัวเลย

คืนก่อนเขาแอบเปิดฝากระบอกน้ำดู ปรากฏว่าไม่เจออะไรผิดปกติ เขายกขึ้นมาดมพบว่าน้ำมีกลิ่นสนิมคล้ายกับเลือด พอจิบน้ำในกระบอกความสงสัยก็คลายลง

ลุคพอจะเดาได้ว่าคนตัวเล็กนั้นมีพลังรักษาที่ช่วยรักษาบาดแผลกับพลังที่ทำให้ต้นไม้ที่ตายไปแล้วกลับมามีชีวิตอีกครั้ง เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าอีกคนทำได้อย่างไรแล้วมีพลังนี้ได้ยังไง

หากคนอื่นรู้ว่าเลือดของบัวเกี๋ยงพิเศษเรื่องยุ่งยากคงตามกันมาเป็นพรวน พวกเขาคงจะส่งคนมาตามล่าแล้วก็จับไปทดลองหรืออื่น ๆ ซึ่งเขาก็ไม่แน่ใจว่าร่างบางจะเจอกับอะไรบ้างถ้าถูกจับได้

สิ่งที่จะช่วยให้ร่างบางปลอดภัยคือเขาต้องพาบัวเกี๋ยงกลับไปที่เกาะมายาให้เร็วที่สุด ลุคต้องการอำนาจเพื่อมาปกป้องคนของตัวเอง อยู่ที่นี่ไม่มีใครรู้จักเขาและเขาไม่มีอำนาจ แต่ที่นั่นเขามีอำนาจที่จะทำอะไรก็ได้

แกร็ก

“พี่ลุค? ”

ลุคที่ถูกเรียกหลุดออกจากภวังค์รีบหันไปตอบ “ฮะ ครับ หนูเรียกพี่เหรอครับ”

“ทำไมพี่ลุคยังไม่นอนอีก วันนี้พี่ขับรถมาทั้งวันเพิ่งจะได้ พักทำไมไม่รีบนอน” บัวเกี๋ยงถามพร้อมกับเดินเข้ามาหา

“พี่ยังไม่ค่อยง่วงน่ะ” ดวงตาคมไล่มองร่างกายของคนตรงหน้า เห็นบัวเกี๋ยงใส่กางเกงขาสั้นแล้วก็ใช้ผ้าเช็ดตัวคลุมไหล่

พวกเขาไม่ได้ใส่ชุดเดิมนอนแต่ถอดชุดไปตากจะได้ไม่ เหม็นเหงื่อ ยังดีที่ในห้องไม่ได้หนาวเหมือนข้างนอกถอดเสื้อผ้า นอนก็ไม่ต้องกลัวว่าจะแข็งเป็นน้ำแข็งกลับรู้สึกเย็นสบาย

“พี่ลุคหนักหรือเปล่า” ร่างบางหย่อนตัวนั่งข้างคนตัวโต แล้วลูบศีรษะเล็กของเจ้าแมวขาวเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู

ตั้งแต่ที่เจอกับพี่ลุคเจ้ามะลิก็ชอบไปนอนใกล้ ๆ พี่ลุค ตลอดเลย ไม่รู้จะติดใจอะไร นิ้วเรียวจิ้มไปที่พุงกลม ๆ ด้วยความหมั่นไส้

“พี่ลุครู้ไหมเมื่อก่อนบัวจะให้มันขยายตัวใหญ่แล้วนอนซุกหน้าท้องของมันตอนนอน ดูตอนนี้สิมันไปนอนซุกพี่ลุคหน้าตาเฉยแล้วบัวจะนอนซุกใครต่อล่ะที่นี้”

ลุคทำหน้าแปลกใจ ครู่เดียวก็ปรับสีหน้าเป็นเรียบเฉย เขารู้ว่าเจ้ามะลิสัตว์กลายพันธุ์ลูกผสมระหว่างแมวกับนก แต่ไม่คิดว่ามันจะขยายและหดตัวได้

สัตว์กลายพันธุ์ที่เคยเห็นพวกมันแค่มีรูปลักษณ์ต่างไปจากเดิม อย่างเช่น งูมีขา ปลาที่บินบนผิวน้ำได้ กระต่ายที่วิ่งเร็วดุจสายฟ้า นกยูงที่มีขนเป็นหลามแหลมเหมือนขนเม่น

ทว่าตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาลุคยังไม่เคยมันขยายร่างสักครั้ง สิ่งที่ลุคไม่รู้ว่าคือเจ้ามะลิไม่ได้เป็นลูกแมว มันเป็นสิงโตเจ้าป่าที่น่าเกรงขามต่างหาก

ตัดภาพมาที่เจ้ามะลิ ภาพในความทรงเจ้าของลุคคือเจ้าแมวขาวหิวโซที่เดินมาขอของกิน แมวขาวที่ชอบนอนแผ่เอาขาชี้ฟ้าโชว์พุงอ้วนกลม แมวขาวที่ชอบทำหน้าง่วงนอนตลอดเวลา

“หนูบัวนอนซุกท้องพี่แทนก็ได้นะ”

“ไม่เป็นไรจ้ะ บัวกลัวพี่ลุคนอนไม่สบาย แค่เจ้ามะลิตัวเดียวพอดีแล้ว”

“นอนเถอะครับ พี่เต็มใจ” ดวงตาคมเปล่งประกายแวววับอย่างเว้าวอ

บัวเกี๋ยงเอียงคอมองอย่างสงสัย เขารู้สึกไปเองหรือ เปล่าว่าพี่ลุคอยากให้เขานอนซุกหน้าท้องนั่น ลุคไม่ปล่อยให้คน น้องปฏิเสธ จับศีรษะของคนตรงหน้ามาวางบนหน้าท้องตัวเอง

“อะ” ดวงตากลมโตกระพริบปริบ ๆ

“นอนแบบนี้แหละ” ลุคบอก มือหนาไม่ได้ละจากหัวทุย กลัวว่าเอาออกแล้วคนน้องจะไม่นอนหนุนท้องตัวเอง นิ้วทั้งห้า สางกลุ่มผมนุ่มก่อนจะแสร้งหลับตาลง

จากที่คิดจะปฏิเสธก็ปิดปากเงียบ พอมีคนมาลูบหัวก่อนนอน จู่ ๆ บัวเกี๋ยงก็รู้สึกง่วงเปลือกตาสีไข่มุกค่อย ๆ ปิดลง ลุคเห็นว่าอีกคนไม่ต่อต้านเขาก็หลับตาลงอีกครั้ง ไม่นานทั้งคู่ก็เข้าสู่นิทรา