บททั้งหมดของ หนี้วิวาห์ปรารถนา: บทที่ 31 - บทที่ 40

“พ่อกับแม่เขาอยากเชิญญาติๆ มากินเลี้ยง และอวดลูกสะใภ้ พี่ห้ามแล้วก็ไม่ฟัง กลัวเกดไม่พร้อม”“พร้อมค่ะ” เธอรีบตอบทันควัน“อืม มีส่งตัวเข้าหอด้วยนะ” เขาบอกเสียงเรียบง่าย แต่ใจคนฟังเต้นแรงแทบจะเด้งออกมานอกอก“พร้อมไหมล่ะ” เขาถาม แล้วก้มมองคนที่อยู่ในอ้อมแขน“ไม่พร้อมก็ไม่เป็นไร แค่เข้าห้องพี่พอเป็นพิ...”“พร้อมค่ะ” เธอตอบก่อนเขาจะพูดจบประโยค เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจผิด“อืม...” แล้วเขาก็หัวเราะเบาๆ“หรือพี่เนส...ไม่พร้อมคะ”“พี่ก็พร้อมเหมือนกัน พร้อมมากด้วย” เขาเน้นคำนั้นด้วยการก้มลงจูบริมฝีปากนุ่มอย่างโหยหาพระอาทิตย์กำลังลับเหลี่ยมเขา ท้องฟ้าเป็นสีส้มปนแดง สายลมพัดพากลิ่นดอกไม้หอมอวลอยู่รอบตัวทว่าหนุ่มสาวกำลังมัวเมากับรสจูบของกันและกัน จนฟ้าเริ่มมืด จึงผละจากกัน แล้วนริศก็พาเกศสิริกลับบ้านตอนที่เคลื่อนรถเข้าบ้านนั้น มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนขวางประตูใหญ่อีกฝ่ายมีผมหญิงยาวถึงบั้นเอวสีแดงเพลิง ใส่กางเกงยีนส์ขาสั้นแค่คืบ และสวมเสื้อครอบแขนกุดสีดำ ทั้งที่อากาศตอนใกล้ค่ำก็เย็นจัด“นั่นน่ะเชอรี่ เคยได้ยินนิสพูดบ้างใช่ไหม” นริศหันมาบอกเธอ“เขาเข้าบ้านไม่ได้ เพราะแม่ไม่อนุญาต เลยชอบมาดักรอ

13 เข้าหอ “โอ๊ยแก สวยงามดั่งนางในวรรณคดีเลยอะ เสียดายไอ้พีชไม่มาเห็น” นิสราเอ่ยเสียงตื่นเต้น เมื่อเห็นเกศสิริในชุดไทยสีงาช้าง ขับสีผิวขาวผุดผาดลออ รูปร่างบอบบางอ้อนแอ้นอรชร แต่ก็มีส่วนเว้าโค้งดึงดูดสายตา“แกก็เว่อร์” เกศสิริว่าวันนี้มารดาของสามีจัดเต็ม นอกจากชุดไทย ช่างแต่งหน้าทำผม พร้อมด้วยช่างภาพก็มาพร้อมรวมทั้งงานช่วงเช้าที่จะมีพิธีรดน้ำสังข์ เพื่อให้ญาติผู้ใหญ่อวยพร หลังจากนั้นก็มีงานเลี้ยงแขกทั้งหมู่บ้าน กินไปตั้งแต่เที่ยงยันสองทุ่ม อาหารเครื่องดื่มสั่งมาจากร้านอาหารในเมืองแบบจัดเต็ม“จริ๊งแก เนอะพี่เนส”“อือๆ” นริศที่แต่งชุดไทยราชประแตนที่แม่เตรียมไว้ให้พยักหน้ารับ มองเจ้าสาวของตัวเองด้วยสายตาชื่นชม“พี่เนสก็หล่อประดุจ ขุนพระหรือท่านเจ้าคุณจากละครย้อนยุค”“ฟังดูแก่” นริศว่า แล้วเอื้อมมือยีหัวน้องสาวอย่างมันเขี้ยวเห็นท่าทางตื่นเต้นกับเสื้อผ้าเครื่องประดับของเขากับเกศสิริ ก็นึกสะท้อนถึงวันจดทะเบียนสมรสของน้องสาวกับกรรณเพราะนิสราไม่ยอมที่จะแต่งตัวด้วยชุดไทย หรือชุดสวยๆ ในวันนั้น ด้วยเหตุผลว่า‘ใส่ยังไงก็อ้วน ไม่สวย’เจ้าตัวเลยใส่ชุดแค่ให้เรียบร้อย ดูเหมือนจะเป็นชุดที่ใส่ทำบุญ

เธอครางออกมาอย่างสุดกลั้นเมื่อป้ายนิ้วปัดป้ายยอดอกที่เหมือนจะแข็งเป็นไตริมฝีปากอุ่นผ่าวจูบเลื้อยมายังลำคอระหง พร้อมเสียงครางทุ้มกระซิบแผ่วข้างหู“ตัวหอม” ก่อนลากลิ้นและริมฝีปากไปยังแอ่งชีพจร กดจูบย้ำๆ ไล้ไปตามสันกระดูกไหปลาร้า ก่อนลงไปยังเนินอก“อื้อ...” เกศสิริครางเสียงหวาน เมื่อมือใหญ่นั้นเคล้นคลึงทรวงอกเธอมากขึ้น“พี่อยากสัมผัสเกศมากกว่านี้” จากนั้นก็ขยับตัวถอดชุดนอนเธอออกจนหมด เหลือเพียงบิกินีติดกายเกศสิริยกมือปิดทรวงอกเพราะเขินอายสายตาร้อนแรงที่กวาดมองไปทั่วร่าง“เกดสวยมาก” เขาจับมือเธอให้ออก และก้มลงจูบที่เนินอก จากนั้นก็ตวัดลิ้นใส่ยอดบัวสีชมพูเบาๆ แต่เกศสิริกลับร้องครางเสียงแผ่ว ก่อนจะร้องดังขึ้น เมื่อลิ้นสากนั้นตวัดไล้เลียหนักขึ้นมือเล็กๆ ของเธอเผลอกดศีรษะเขาแนบลง แอ่นหน้าอกป้อนเขาอย่างเผลอไผล กิริยานั้นยิ่งทำให้คนตัวใหญ่ได้ใจ เขาจูบไปทั่วทรวงอก เน้นย้ำยอดอกทั้งดูดดึงขบเม้ม จนร่างบางสั่นสะท้านราวจับไข้และเธอก็หวีดร้องไม่เป็นภาษาเมื่อนิ้วเรียวของเขาลูบไล้ไปทั่วแผ่นท้องแบนราบ ก่อนแตะลงบนกึ่งกลางลำตัว แล้วสัมผัสเธออย่างอ่อนโยน ปลุกปลอบความหวาดหวั่น เพราะนี่คือประสบการณ์แรกของ

“ไม่มีทาง”สองพี่น้องกินข้าวไปก็ต่อปากต่อคำกันไป กระทั่งอิ่ม ก็แยกย้ายกลับห้องตัวเองนริศเปิดประตูเข้ามาก็เห็นเกศสิริกำลังเปลี่ยนผ้าปูที่นอน“เปลี่ยนเองทำไม ทำไมไม่เรียกเด็กรับใช้”“ก็มันเลอะ เออ...เลือดเกดด้วย” เธอบอกพร้อมทำหน้าเขิน เพราะเลือดที่ว่ามันคือหลักฐานว่าเธอเพิ่งเสียสาวครั้งแรกในคืนเข้าหอ“โอเค เข้าใจแล้ว แต่ไม่ได้เจ็บอะไรใช่ไหม”“ไม่ค่ะ” จะบอกว่าเขาอ่อนโยนมาก ก็เขินอีก“แต่ไม่ต้องขนาดซักเองหรอกนะ” นริศแย้งขึ้นเมื่อเกศสิริทำท่าจะหอบผ้าปูที่นอนเข้าไปในห้องน้ำ“ไม่ขนาดนั้น แต่จะขยี้สบู่ให้เลือดหมดไปก่อนส่งซักค่ะ”“เอางั้นเลยเหรอ แต่เสร็จแล้ว อาบน้ำแต่งตัวไปเที่ยวกันนะ”“เที่ยวเหรอคะ” น้ำเสียงตื่นเต้นขึ้นมาทันที“ใช่แล้ว อยากเช็กอินที่ไหนบอกเลย”“แล้วแต่เจ้าถิ่นดีกว่าค่ะ”“โอเคเลยครับ แต่ก่อนไปพี่แวะที่ไร่ก่อนนะ”“ได้เลยค่ะ วันนั้นเย็นแล้ว ยังชมไม่ทั่วไร่เลย วันนี้พาชมให้ทั่วก่อนก็ได้ค่ะ”“อือ ได้เลย”เมื่อเกศสิริจัดการกับผ้าปูที่นอนเรียบร้อยแล้ว เธอก็อาบน้ำแต่งตัวทะมัดทะแม่งพร้อมออกไปเที่ยวกับสามีทั้งนิตินัยและพฤตินัยทันที“จริงๆ แล้วธุรกิจในไร่ไม่ได้ทำให้บ้านพี่รวยอะไรมากมาย

นิสรายอมรับรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้างเมื่อเคลื่อนรถเข้ามาในคฤหาสน์หลังหรูของตระกูลอภิรัชไพศาล ทั้งที่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มาเยือนบ้านหลังนี้ จำได้ว่ามากับแม่สองสามครั้งได้ แต่การมาในฐานะลูกสะใภ้นั้นย่อมแตกต่างออกไปซึ่งกว่าจะเคลื่อนรถมาจอดหน้าเทอเรซของบ้านก็หลายนาที เพราะประตูใหญ่หน้าบ้านกับตัวคฤหาสน์อยู่ห่างกันราวเกือบสองร้อยเมตรเห็นจะได้เมื่อรถจอดสนิท แม่บ้านกับเด็กรับใช้ก็มายืนต้อนรับ พร้อมช่วยยกกระเช้าของขวัญปีใหม่ที่เธอเตรียมมา พาเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ผ่านโซนห้องโถงที่เป็นมุมแขกได้เข้าไปในห้องนั่งเล่น ซึ่งบ่งบอกถึงสถานะลูกสะใภ้ของบ้านอภิรัชไพศาล ที่หลังจากจดทะเบียนกันวันนั้นนิสราก็ไม่ได้ติดต่อกับใครเลย ทั้งแม่สามีและหรือแม้แต่สามีแต่ในนามของตนเองเมื่อแม่บ้านรายงานหน้าห้องว่าเธอมาถึงแล้ว ก็ได้ยินเสียงอนุญาตจากภายในห้อง ก่อนแม่บ้านจะเลื่อนเปิดประตู แล้วผายมือให้เธอเดินเข้าไปด้านในเกศสิริก้าวขาพ้นกรอบประตูห้อง ได้ยินเสียงหวานนุ่มทักทายจากเจ้าของบ้าน เธอเงยหน้าเพื่อยกมือไหว้พร้อมส่งยิ้มตามมารยาท แล้วก็ชะงักไป เมื่อเห็นว่านุจรีไม่ได้อยู่คนเดียวเขามองตรงมายังเธอนิ่งๆ ไร้ความรู้สึก ไม่ต