Alle Kapitel von หนี้วิวาห์ปรารถนา: Kapitel 11 – Kapitel 20

“คุยกับสามีเป็นไงบ้างล่ะ” นิสราถามขึ้น เมื่อพ่อแม่และพี่ชายกลับบ้านไปแล้ว“ฉันเกือบเหวี่ยงหมอนอิงใส่หน้าพี่เขา” เกศสิริบอกเพื่อนไปตรงๆ“ฮ่าๆ” นิสราหัวเราะร่วนอย่างชอบใจ“หมอนอิงไม่พอแก ต้องเจอขวดเบียร์เท่านั้น กวนตีนใช่ไหม”“ไม่ขนาดนั้น แต่ก็แบบกวนประสาทบอกไม่ถูก”“เขาพูดอะไรให้อยากเหวี่ยงหมอนใส่เหรอ”“ก็แบบ...” เกศสิริเล่าบทสนทนาของเธอกับนริศให้เพื่อนรักฟังทุกถ้อยคำ โดยเฉพาะคำว่า ‘ไม่เป็นไร’ ของนริศ“แก นี่พี่เนสซอฟกับแกแล้วนะ โห ถ้าเป็นฉัน กวนยิ่งกว่านี้อีก”“นี่ซอฟแล้วเหรอ”“ใช่แล้ว แต่จะว่าไปคำว่า ‘ไม่เป็นไร’ ของพี่เนสนั้น มันก็อาจหมายถึงเขายอมรับการเป็นผัวของแก โดยไม่มีการโต้แย้งใดๆ”“เฮ้ย แกก็คิดไป”“อ้าวจริงๆ ฉันเป็นน้องพี่เนส ฉันรู้นิสัยเขา ถ้าพี่เนสไม่ชอบใจอะไรเขาก็พูดออกมาเลย การตอบรับคำของแกว่าไม่เป็นไร ก็คือไม่เป็นไรจริงๆ”“แกหยุดพูดคำนี้ก่อนเหอะ ขอร้อง”“เออๆ ลืมไป กินข้าวกันดีกว่า” พูดจบนิสราทำท่าจะเดินเข้าแพนทรี“หยุดเลย แกไม่ต้องทำไรทั้งนั้น ฉันจะอุ่นอาหารคลีนให้”“เฮ้ย วันนี้ขอฉลองที่แกได้ผัว ด้วยอาหารอย่างอื่นไม่ได้เหรอ”“แม่สั่งไว้ว่าต้องเข้มงวดเรื่องการกินของแก นะ

“ไปแก ซื้อเสื้อผ้าเถอะ” หลังจากกินชาบูจนอิ่มตามด้วยไอศกรีม นิสราก็ลากแขนเกศสิริเข้าไปในร้านเสื้อผ้า แบรนด์ที่วัยรุ่นหนุ่มสาวนิยม เพราะราคาไม่แพงมาก แต่ก็มีดีไซน์สวยๆ ให้เลือกหลากหลาย แต่ไม่ได้มีเสื้อผ้าพลัสไซส์สำหรับนิสรา แต่เธอก็ตั้งใจอยากเลือกซื้อให้เกศสิริมากกว่าขณะที่ทั้งสองกำลังชุดอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงทักทายดังมาจากด้านหลัง“อ้วนผอมจอมเชยมาซื้อเสื้อผ้าเหรอจ๊ะ”เกศสิริกับนิสรามองหน้ากัน แล้วทำหน้าเบื่อหน่าย เพราะไม่คิดว่าโลกจะกลมขนาดนี้ ก่อนจะหันไปมองเจ้าของเสียงที่แสนคุ้นหูวันนี้สาวสวยคนดังประจำคณะอยู่ในชุดกระโปรงยีนส์สั้นแค่คืบ และใส่เสื้อครอปเลยฐานอกมาแค่ไม่กี่เซ็น แต่งหน้าสวยเฉี่ยว อายไลน์เนอร์คมกริบ ใส่รองเท้าผ้าใบสีขาว“มาซื้อแมวมั้ง” นิสราว่า“นี่ยัยอ้วน ฉันถามดีๆ นะ!” แหวใส่ทันที“ก็มาซื้อเสื้อผ้านั่นแหละ” เกศสิริตอบเสียงเรียบ แม้จะไม่อยากคุยกับอีกฝ่ายเท่าไรนัก เพราะเจอหน้าทีไร ไม่เคยเรียกชื่อจริงๆ เรียกแต่อ้วนผอมจอมเชย ทุกครั้ง ถึงแม้เธอจะผอม และนิสราจะอ้วน แต่ไม่อยากให้ใครมาตอกย้ำ และเรียกในเชิงบูลลี่แบบนี้“ให้ฉันช่วยเลือกให้ไหม แต่อือ น่าจะเลือกให้ได้แต่ยัยผอม เพราะ

“คืองี้นะ...” เกศสิริเล่าเรื่องของตัวเอง ตั้งแต่พ่อเป็นหนี้ กระทั่งมาถึงวิธีแก้ปัญหาที่ต้องแต่งงานกับนริศ โดยมีนิสราช่วยอธิบายเป็นบางครั้ง“โอ๊ย นี่ฉันอยู่ในโลกของความจริงใช่ไหม ไม่ได้ทะลุมิติเข้าไปในโลกนิยายของนักเขียนคนไหนอยู่”นั่นคือคำพูดของพีชหลังจากฟังเรื่องเล่าของเพื่อนทั้งสองจบแล้ว“แล้วคือยัยเกดอยากสวยเพื่อพิชิตใจผัวว่างั้นเถอะ”“แหม แกก็พูดเกินไป” เกศสิริตีแขนเพื่อนหนุ่มหน้าสวยเบาๆ ใบหน้าร้อนผ่าว“โห อาการออกขนาดนี้ ว่าแต่ตัวจริงพี่เนสหล่อมากไหม” พีชก็เคยเห็นแต่ภาพที่นิสราอวดว่ามีพี่ชายหล่อ“ก็หล่อกว่าในภาพอยู่นะ” เกศสิริว่าแล้วเอาอัลบั้มภาพคู่ในชุดบ่าวสาวให้พีชดู“เชี่ย ยัยเกด ชาติที่แล้วแกทำบุญมาดีมากนะ ผัวทั้งหล่อและรวยขนาดนี้ แล้ว...เออ ใหญ่ด้วยไหม” คำถามสุดท้ายทำเกศสิริตกใจแรง ก่อนโวยวาย“บ้าเหรอ ฉันจะไปรู้ไหมล่ะ!”“อีบ้า เขายังไม่ได้กัน เพิ่งแต่งเนาะ” นิสรานั่นเองที่เป็นคนตอบ“โอ๊ย หล่อขนาดนี้ แกรีบเข้าเลยนะยัยเกด หลุดมือไปละแย่เลย”“ฉันก็ว่าแบบนั้นแหละ งั้นแกอย่าช้ารีบมาสอนแต่งหน้าก่อนเหอะ” นิสราหยิบเครื่องสำอางที่ซื้อมาทั้งหมดวางตรงหน้าเพื่อนหนุ่ม“จริงๆ แล้วแกสองคนห

“แฟนรวย จริงเหรอ” ติต้าถาม พร้อมกับยิ้มหยัน“แอบไปเป็นเด็กเสี่ยพุงโตที่ไหนหรือเปล่า” ลีน่าพูดแล้วหัวเราะขำ เพื่อนทั้งสองก็หัวเราะผสมโรง“ไม่ได้พุงโต นอกจากรวยมากๆ แล้ว ยังหล่อ เท่โคตรๆ เลยอะ” นิสราอวดต่อ“อย่ามาโม้ยัยอ้วน แน่จริงพามาโชว์เลย” ลีน่าพูดแล้วเอานิ้วจิ้มขมับนิสราไปด้วย“เออ สักวันจะพามาโชว์ตัว”“พาแฟนยังเกดมาโชว์ตัวนี่นะ เพราะตัวเองหาแฟนไม่ได้นะสิ เลยจะพาแฟนเพื่อนมาโชว์ ขำอะ” แล้วลีน่าก็หัวเราะอีกครั้ง แน่นอนเพื่อนสนิทอีกสองคนก็หัวเราะตาม“ฉันก็มีแฟนเหมือนกันโว้ย ทั้งหล่อ รวยเหมือนกันแหละ”“ว้าว นี่ยัยอ้วนจะโม้อะไรก็ให้มันพอดีหน่อยเหอะ ถ้าอย่างเธอหาแฟนทั้งหล่อรวยได้ ฉันจะก้มลงกราบตีนเลย”“งั้นก็รอกราบตีนฉันได้เลย!”“แต่ถ้าเธอพาแฟนหล่อรวยของเธอมาโชว์ไม่ได้ เธอก็ต้องกราบตีนฉันเหมือนกันนะ เอาไหม แฟร์ๆ ดี” ลีน่าท้าทายนิสรานิ่งไปชั่วขณะ เกศสิริสะกิดนิสรา พร้อมส่งสายตาให้เพื่อนสนิท ไม่ต้องบ้าจี้ตามคำท้า แต่นิสรานั้น...“เออ ตามนั้นเลย!”“มีอะไรกันเหรอ” พีชโผล่หน้าเข้ามาในห้องเรียนพอดี มองเพื่อนสนิทกับอริที่กำลังจ้องหน้ากัน“ไม่มีไร” เกศสิริเป็นคนตอบ แล้วดึงแขนนิสราไปนั่งที่ พอดี

“ไม่ต้องกลัวน้อง ถึงมันจะเป็นผัวน้องจริงๆ ถ้าน้องไม่อยากไปกับมัน น้องก็ไม่ต้องไปหรอก”“ลีน่า อย่าเรื่องมาก ขึ้นรถ ก่อนที่กูจะโมโหกว่านี้!”“กูไม่ไป กูเลิกกับมึงแล้วไง!”“ลีน่า!” อีกฝ่ายถลาเข้ามาจะดึงตัวเด็กสาว แต่นริศผลักอีกฝ่ายไว้ แล้วขู่เสียงเข้ม“เสียงดังแบบนี้ บอดีการ์ดก็แห่กันมาพอดี หรืออยากไปจบที่โรงพักวะ”“จำไว้เลยนะลีน่า มึงไม่ต้องกลับมาหากูอีก!” พูดจบก็เดินไปยังรถ แล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว“ยังไงต่อ แจ้งความไหม” นริศหันมาถามเด็กสาว“ไม่เป็นไรค่ะ ลีน่ารบกวนพี่ไปส่งหนูได้ไหมคะ”“ได้สิ” เพราะแต่งตัวโชว์เนื้อหนังขนาดนี้ ก็ไม่ควรนั่งแท็กซี่กลับบ้านตอนเที่ยงคืนนริศเปิดประตูรถให้เด็กสาวขึ้นนั่งเคียงข้าง ซึ่งดูเหมือนอีกฝ่ายจะอึ้งไปไม่น้อยที่เห็นรถของเขาอ๋อ ก็คงอย่างนั้น เพราะหลังจากถอดสูทแบรนด์ดังที่ใส่ไปงานแต่งเพื่อนออก เขาก็มีเพียงเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบสีขาว ซึ่งดูธรรมดาเอามากๆ“บอกทางด้วยนะครับ” เขาเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าเด็กสาวทำเอาจ้องหน้าเขา เมื่อรถแล่นออกจากบริเวณผับ“ค่ะ” แล้วลีน่าก็บอกที่อยู่ของคอนโดฯ ที่พักอาศัย“อืม” นริศครางรับแค่นั้น เพราะที่พักของเด็กสา