《เกิดใหม่อีกครา วาสนาข้าน้อยนัก》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

เมื่อมีเงินแล้ว เหยาซูหนี่ว์ก็รู้สึกเหมือนกับเป็นพยัคฆ์ติดปีก..นางตัดสินใจเดินเท้าเข้าไปในหมู่บ้าน เผื่อว่าจะพอหาของกินราคาย่อมเยาว์ได้บ้าง แล้วนางก็อยากจะหาลู่ทางทำมาหากินด้วยซะเลยนางจะนั่งงอมืองอเท้าต่อไปไม่ได้ เมื่อท้องหิว อะไรที่ทำได้นางต้องรีบทำก่อน เพื่อที่จะได้ไม่ต้องอดตายเงินก้อนทองในถุงที่ได้มาอย่างไม่คาดคิด ถึงแม้จะมากโขอยู่ แต่นางก็มีเรื่องให้ต้องใช้จ่ายมากด้วยเหมือนกันไหนจะเรื่องซ่อมแซมหลังคาจวน หรือจะบูรณะให้จวนหลังเก่าโทรมนี้อยู่ได้จริงๆ นางอาจจะต้องใช้เงินจำนวนที่มากกว่านี้อีกทั้งนางยังมีบุรุษหน้าตาดี ที่ต้องดูแลเพิ่มอีกหนึ่งคนถึงเขาจะดูดุร้าย แต่กลับโยนเงินก้อนทองมาให้นางง่ายๆ ดังนั้นนางต้องดูแลผู้มีพระคุณคนนี้ให้ดีๆเมื่อนึกถึงหน้าตาที่แสนอัปลักษณ์ของตัวเอง นางก็จับผ้าคลุมหน้าให้กระชับกับใบหน้ายิ่งขึ้น แต่ก็ยังรู้สึกว่าไม่มิดชิดพอสุดท้ายนางก็เข้าไปหยิบหมวกปีกกว้างในรถม้า ที่มีผ้าโปร่งบางล้อมรอบเอามาสวมทับอีกชั้นหน้าตาอัปลักษณ์ขนาดนี้ อย่าให้ใครเห็นจะดีที่สุดเพราะลำพังแค่นางมองหน้าตัวเอง ยังอกสั่นขวัญแขวนจนแทบจะช็อคตายคาที่ครั้งแรกที่นางเห็นใบหน้าใหม่ของตัวเอ

ในระหว่างที่เหยาซูหนี่ว์กำลังเดินชมตลาด ก็เกิดเสียงดังวุ่นวายจนนางต้องเหลียวหันไปมองถอยไป !หลีกทางไปให้หมด !เสี่ยงตะโกนไล่ข่มขวัญ พร้อมกับคนชุดดำที่สวมหน้ากากเงินครึ่งหน้ากลุ่มหนึ่ง ขี่ม้าตัดผ่านตลาดเข้ามาทำให้บริเวณตลาดที่คึกคักเกิดการจราจล ผู้คนพากันวิ่งหลบม้าศึกกันอลหม่านไปหมดนางก็รีบซอยเท้าเข้าไปยังด้านข้างทางเช่นกัน เพื่อหลบเภทภัยนี้เหมือนกับคนอื่นๆย่าห์ !กุบกับ ! กุบกับ !เหล่าคนชุดดำท่าทางน่าสะพรึง แผ่กลิ่นอายความตายที่นั่งอยู่บนม้าศึกกลุ่มใหญ่ ฮ่อม้าควบผ่านไปไวราวลมกรดมีแผงขายของหลายแผงที่ตั้งล้ำเข้าไปบนถนนแล้วเก็บไม่ทัน จึงถูกกีบเท้าม้าย่ำจนข้าวของพังพินาศสิ้นเมื่อคนชุดดำกลุ่มนั้นจากไป จากตลาดที่คึกคักก็กลายสภาพเป็นขยะ ข้าวของเละเทะไปหมด แต่ทุกคนในตลาดกลับปิดปากกันเงียบสนิทไม่มีพ่อค้าแม้ค้าคนใด กล้าอ้าปากตะโกนด่าไล่หลังเลยแม้แต่คนเดียว !ทุกคนทำเหมือนเห็นเป็นเรื่องชินตา นอกจากร้านค้าที่ข้าวของเสียหาย ก็พากันลงไปเก็บสินค้าของตนขึ้นมาใหม่ อย่างมากก็ถอนหายใจยาวอย่างเสียดายข้าวของเท่านั้นเหยาซูหนี่ว์มองชายชุดดำท่าทางน่ากลัวบนหลังม้าที่เพิ่งจะผ่านไป ในใจเกิดความสงสัยจนต

เหยาซูหนี่ว์มองหาโรงเตี๊ยมที่ดูสงบและปลอดภัยนางไม่กล้าถามราคาโรงเตี๊ยมใหญ่ๆที่อยู่ติดริมถนน เพราะเกรงว่าราคาจะสูงเกินไปอีกทั้งนางก็ไม่แน่ใจว่า จะต้องใช้เวลาพักอยู่นานแค่ไหนถ้าหากนางยังหาเงินมาซ่อมจวนตระกูลเหยาไม่ได้ นางอาจจะต้องลองหาบ้านเช่าที่ราคาย่อมเยาว์พอที่นางจะจ่ายไหวได้แทนตอนเดินสำรวจตลาด นางได้หมายตาโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ที่มีชื่อว่า โรงเตี๊ยมหนิงจิ้ง เอาไว้โรงเตี๊ยมหนิงจิ้ง ชื่อก็มีความหมายตรงตามที่นางต้องการ ซึ่งหมายถึง ความสงบเงียบนางเห็นโรงเตี๊ยมหนิงจิ้งอยู่ไม่ลึกจากถนนมากนัก และไม่ไกลจากตลาดที่นางคิดวางแผนเอาไว้ว่าจะลองทำการค้าขายดูซักหน่อยแถมสภาพภายนอกของโรงเตี๊ยมนี้ก็ยังดูใหม่ บริเวณรอบๆก็เรียบร้อย ผู้คนไม่พลุกพล่านจนเกินไปนางตัดสินใจเดินเข้าไปสอบถามราคาห้องพักก่อนเมื่อนางก้าวเท้าเข้าไปด้านใน บรรยากาศสงบเงียบก็ทำให้นางรู้สึกชอบทันทีบริเวณโถงด้านหน้าที่เป็นส่วนของร้านอาหาร ซึ่งเป็นแบบปกติทั่วไปของโรงเตี๊ยมในยุคสมัยนี้ แต่ได้รับการตกแต่งอย่างเรียบง่ายสบายตา ที่ดูโปร่งโล่งไม่อึดอัดแต่ที่แตกต่างออกไปก็คือ..ที่นี่แทบไม่มีลูกค้านั่งอยู่เลยทั้งที่ปกติโถงด้านหน้าที่เป

เหยาซูหนี่ว์มองชายที่ยืนนิ่งอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อเขายังคงสวมชุดดำเช่นเดิม แต่น่าจะเปลี่ยนเป็นตัวใหม่ที่สะอาดแล้วพอนึกถึงชุด นางถึงได้นึกออกว่า ได้ลืมชุดบุรุษที่อุตส่าห์หลอกพ่อค้าผ้าจนซื้อมาได้ในราคา 20 อีแปะ ไว้ในรถม้าที่เพิ่งจะขายออกไปนางถอนหายใจเพราะเสียดายเงินที่ปลิวไปเปล่าๆ เลยกลายเป็นขายรถม้าแถมลา แล้วก็แถมชุดบุรุษใหม่ๆให้ไปด้วยอีกหนึ่งชุดเสียได้เมื่อมองกลับไปที่บุรุษชุดดำที่ยืนอยู่หน้าร้านอีกครั้ง นางก็เห็นว่า อย่างน้อยเขาก็ดูสบายดี ยังยืนได้ แล้วก็ยังหายใจอยู่ยาที่นางซื้อให้เขากิน ทางร้านสะดวกซื้อไม่ได้หลอกลวงจริงๆ แถมยังหายไวกว่าที่นางคาดการณ์เอาไว้อีกด้วยตอนนี้เขาไม่ได้มองเข้ามาในร้าน เพราะไม่สามารถมองเห็นได้ แต่สายตาของเขากำลังมองจ้องพื้นอยู่นาน จนนางเริ่มสงสัยว่าเขามองหาอะไรอยู่หรือว่าเขากลับมาที่จวนของนางอีกครั้ง เพราะลืมของเอาไว้หรือเปล่าในขณะที่นางกำลังสงสัย พนักงานซูฉีก็ยื่นมีดสั้นขนาดเหมาะมือเล่มหนึ่งมาให้นาง แล้วทำท่าเอามือปาดคอเป็นตัวอย่างให้ดู ก่อนจะบอกนางเบาๆด้วยสายตาตื่นเต้นว่า"มีดเล่มนี้คมมากนะครับ คุณลูกค้ากรีดคอเขาตอนที่เขาไม่ทันรู้ตัว รับรองว่าฉั่วะเด

มันต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิด...เหยาซูหนี่ว์ยังมืดแปดด้าน ว่าเพราะอะไรถึงได้ถูกทางการต้องการตัวเหมือนกับนางเป็นนักโทษหลบหนีจนนางต้องระเห็จมาอยู่ในโรงเตี๊ยมหนิงจิ้งเพื่อซ่อนตัวโรงเตี๊ยมที่คราแรกนางสนใจจะมาสอบถามราคาเข้าพัก แต่เจ้าของบอกว่าถูกเหมาห้องไปหมดแล้ว มิคาดว่าตอนนี้นางกลับได้เข้ามาอยู่ที่นี่อย่างไม่คาดฝันนางเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องคนเดียวอย่างว้าวุ่น ส่วนคนที่รู้เรื่องทุกอย่างดีกลับหายตัวไปอย่างเงียบกริบนางไม่เข้าใจเหมือนกันว่า เพราะเหตุใดเขาถึงได้พานางมาหลบซ่อนที่นี่ ทั้งๆที่มีพวกองครักษ์เสื้อดำเพ่นพ่านอยู่เต็มไปหมดหรือเขาคิดว่า ที่ๆอันตรายที่สุด ก็คือที่ๆปลอดภัยที่สุดนางไม่แน่ใจว่า เขาฉลาดหรือว่าโง่กันแน่ถ้าเกิดถูกจับได้ ไม่แคล้วเขาก็จะมีความผิดไปด้วย ที่พานางมาหลบซ่อน แทนที่จะส่งตัวไปให้กับทางการเหยาซูหนี่ว์คนเดิมได้ตายไปแล้ว ส่วนนางก็เป็นวิญญาณที่มาเกิดใหม่ในร่างนี้ดังนั้นความทรงจำทั้งหมดของร่างเดิม นางล้วนรู้ดีเสมือนกับเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวนางเองและนางมั่นใจว่า ไม่เคยไปข้องเกี่ยวกับพวกองครักษ์เสื้อดำมาก่อนหลายเดือนที่รอนแรมเดินทางจากเมืองหลวงมายังหมู่บ้านอี้ซา