บททั้งหมดของ เกิดใหม่อีกครา วาสนาข้าน้อยนัก: บทที่ 31 - บทที่ 40

หน้าโรงเตี๊ยมจินอวี๋ ที่เลยยามอู่จวนจะเข้ายามเว่ยแล้วในเวลาที่พระอาทิตย์คล้อยลงจากกลางหัว ผู้คนต่างชะเง้อมองหาหญิงสาวชุดเขียวจนคอแทบจะเคล็ด แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะพบคนที่ได้รับเลือกให้มาเป็นกรรมการตัดสินทั้งสิบคน บัดนี้มานั่งรอแล้วจำนวนเก้าในสิบ ขาดไปเพียงหนึ่งคนที่ยังไม่มาไม่ใช่ว่ากรรมการทั้งสิบคนคือผู้ที่มาถึงหน้าโรงเตี๊ยมก่อนใคร ดังที่หญิงสาวชุดเขียวประกาศเอาไว้ว่า ใครมาก่อนจะได้รับเลือกให้เป็นกรรมการก่อนแต่เป็นทางเฒ่าแก่โรงเตี๊ยมหัวใส ที่หาลู่ทางทำกำไรโดยการจัดประมูลที่นั่งทั้งสิบที่ไปได้ในราคาหลายตำลึงทองผู้เข้าร่วมประมูลแต่ละคนต่างเป็นคนมีเงิน ที่อยากจะได้ลิ้มลองเป็ดย่างเนื้อนุ่มหนังกรอบตามคำที่เล่าลือ ส่วนคนที่มาจองโต๊ะนั่งรออยู่กันเต็มโรงเตี๊ยมไปหมด ก็คือพวกคนที่อยากจะมาชมความสนุกสนาน และมาดูเรื่องขายหน้าของผู้อื่นด้านนอกโรงเตี๊ยมยังมีการตั้งโต๊ะพนันกันอีกว่า หญิงสาวชุดเขียวจะสามารถทำเป็ดย่างสูตรตระกูลจิวออกมาได้จริงหรือไม่ โดยมีคนสนใจวางเงินพนันกันมากมายอย่างคึกคักแต่โดยมากก็แทงกันข้างที่ว่า..

เหยาซูหนี่ว์เดินไปยังด้านหน้าโรงเตี๊ยมด้วยใจที่ไม่อาจยอมรับได้สายตาสิ้นหวังมองไปยังเป็ดย่างทั้งสิบตัว ที่แขวนอยู่ในคานหามแล้วได้แต่ต้องตัดใจกิตติศัพท์ความโหดเหี้ยมของพวกองครักษ์เสื้อดำ มีมากมายล้วนแต่เป็นเรื่องการฆ่าและทรมานผู้คนที่คิดแข็งข้อและวันนี้ไม่ได้มีแค่องครักษ์เสื้อดำเท่านั้น แต่ผู้ที่กำอำนาจสูงสุดในแว่นแคว้นก็มาปรากฎตัวอยู่ตรงนี้ด้วย ดังนั้น.. ที่นางทำได้ก็คือต้องยอมศิโรราบและส่งมอบเป็ดย่างทั้งหมดให้ไปแต่โดยดีคิดเสียว่า ทุกวิกฤติย่อมมีโอกาส ในเมื่อมีคนใหญ่คนโตที่มีฐานะไม่ธรรมดาอย่างหนานอ๋องมาเยือนถึงที่ นางก็ควรจะยินดีและแสดงฝีมืออะไรซักอย่างเพื่อให้เขาประทับใจ ไม่แน่ว่านางอาจจะได้คำชมเชยจากเขา ที่อาจจะทำให้นางมีชื่อเสียงขึ้นมาแบบพลิกฟ้าพลิกดินไปเลยก็เป็นได้คิดได้ดังนั้น นางก็เหมือนเห็นทางออกที่สดใสรออยู่ข้างหน้าและมีไฟลุกโชนเกิดขึ้นในใจอย่างแรงกล้าขึ้นมาทันที จึงรีบจัดการทยอยเอาเป็ดทั้งหมดเข้าไปในครัวของโรงเตี๊ยม เพื่อเตรียมทำสำรับที่น่าประทับใจออกไปมอบให้เขาโดยไวเป็ดย่างมีถึงสิบตัว ถ้าจะสับใส่จานทั้งหมดแล้วเอาออกไปมันก็จะดูธรรมดาไม่มีความน่าสนใจ ด้วยความหัวใส นางจ

ขบวนรถม้าของหนานอ๋อง ได้เดินทางออกจากหมู่บ้านอี้ซานมาไกลแล้ว..เหยาซูหนี่ว์มองไม่เห็นนายท่านชุดดำอีก เพราะเขาควบม้าขึ้นไปทางด้านหน้าขบวนเดินทางและไม่ได้กลับลงมานางมองข้างทางที่เป็นหนทางเปลี่ยวร้าง ถนนสายนี้นางเคยผ่านมาแล้ว จึงพอจะจำได้ว่าอีกไม่ไกลก็จะถึงช่องเขาขาด ซึ่งเป็นเหมือนภูเขาทั้งลูกถูกผ่าแยกออกเป็นสองซีก และเหลือทางเดินเล็กๆที่คดเคี้ยวตรงกลางเอาไว้ด้านข้างจะเป็นเนินผาสูงสลับต่ำ ดูอึมครึมแม้จะเป็นเวลากลางวัน ยิ่งตอนนี้ใกล้ยามเซินที่พระอาทิตย์เคลื่อนคล้อย ภายในช่องเขาขาดก็ดูราวกับใกล้จะมืดค่ำลงนางได้กลิ่นเผาไหม้ของคบเพลิงลอยตามลมมาจากด้านหน้า คาดว่าพวกองครักษ์เสื้อดำคงเริ่มจุดไฟเพื่อให้มีแสงสว่างนำทางนางยังจำได้ดีว่า กว่านางจะเดินทางทะลุผ่านช่องเขาขาดนี้มาได้ ก็เกือบจะสิ้นใจตายด้วยความหวาดกลัวในวันนั้น.. นางบังคับรถม้าเข้าไปในช่องเขาขาดตอนฟ้าใกล้จะมืดแล้ว นางสอบถามเส้นทางไปหมู่บ้านอี้ซานที่ติดชายแดนกับพวกชาวบ้านที่เดินทางผ่านมา พวกเขาแค่ชี้ทางให้นางแต่ไม่ได้บอกรายละเอียดสิ่งใดเมื่อนางเดินทางเข้าไปถึงได้รู้ซึ้งว่า โลกมนุษย์กับปรโลก มันไม่ได้อยู่ห่างไกลกันเลยเส้นทางในช่องเ

เหยาซูหนี่ว์มั่นใจแล้วว่า…ชายชั่วในอารามร้างผู้นั้นก็คือ.. หนานอ๋อง !!ทั้งกายแกร่งที่ใหญ่โต อ้อมแขนรัดรึงที่กักขังนางไว้อย่างแน่นหนา และเสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะหนักแน่นมั่นคงคนที่ทำชั่วได้โดยหัวใจยังเต้นเป็นปกติแบบนี้ คงมีแค่คนผู้นี้ผู้เดียวเท่านั้นจะมีก็แต่กลิ่นกายหอมกรุ่นจากเซียงเฉ่าของเขา ที่วันนั้นในอารามร้างนางไม่ได้กลิ่นเลยแม้แต่น้อยหรืออาจจะเป็นเพราะวันนั้น นางอ่อนล้าคล้ายจะไม่สบายเพราะเดินทางรอนแรมตากฝนมานาน จมูกจึงไม่ได้รับกลิ่นใดๆก็เป็นได้ ตอนนี้นางหน้ามืดเพราะความแค้นสุมอก จึงอ้าปากกัดเขาไปเต็มแรงกริ๊ง !ยามได้ยินเสียงเงินหล่นก้นกระปุกดังขึ้นในหัว ก็ยิ่งทำให้นางเจ็บแค้นหนักขึ้นมีเงินไหลเข้าระบบก็หมายความว่า.. นางกำลังทำชั่วอยู่แต่นี่นางถูกคนชั่วช้าผู้นี้ข่มเหงรังแกก่อน นางแค่เอาคืนก็กลายเป็นการทำชั่วไปแล้วอย่างนั้นหรือสวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมกับนางเลยจริงๆ หรือไม่เจ้าระบบร้านค้าเส็งเคร็งนี่ก็ไม่ฉลาดในการแยกแยะดีชั่วเอาเสียเลยแต่ถ้านางจะแก้แค้นเอาคืนหนานอ๋องจะกลายเป็นการทำชั่ว ฮึ่ม !นางสาบานในใจเอาไว้เลยว่า.. นางจะแก้แค้นคนผู้นี้ไปทั้งชาติ นางจะทำชั่วกับเขาแบบไม่ตา

ในขณะที่นางรู้สึกล่องลอย ทั่วร่างกลับวูบวาบไปด้วยแรงปรารถนาที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัวฝ่ามืออุ่นร้อนที่ลูบไล้แผ่วเบา คอยปลอบประโลมจนนางไม่สั่นกลัวอีกต่อไปแต่ความเสียวซ่านบนผิวกายที่ได้รับ ทำให้นางบิดเร่าจนจวนจะทนไม่ไหวอา…นั่นเสียงของใครกัน ?เหยาซูหนี่ว์พยายามรวบรวมสติที่หายไปให้กลับคืนมา แต่ทำยังไงก็รู้สึกอ่อนล้าอ่อนแรงจนจำต้องทิ้งตัวปล่อยกายปล่อยใจให้มันเป็นไปอ้อมกอดอบอุ่นที่รัดรึงแนบเนาว์ ช่างอ่อนโยนจนนางเหมือนเทียนไขที่ถูกไฟหลอมละลายจวบจนถึงจุดหนึ่ง นางก็หลับลึกและไม่รับรู้สิ่งใดอีก……….เหยียนจวิ้น หรือหนานอ๋อง ก้มจูบซับไปบนเปลือกตาบอบบางที่ปิดสนิทอย่างทนุถนอมหนี่เอ๋อหลับไปเพราะถูกเขาสกัดจุดนิทราเอาไว้ตอนนี้นางดูตื่นกลัวจนเกินไป และชีพจรมีอาการอ่อนล้าสะสมซึ่งอาจจะทำให้ป่วยไข้ขึ้นมาได้ ดังนั้นเขาจึงละความคิดที่จะกลั่นแกล้งนางเอาไว้ก่อนชั่วคราวเพราะเขากับนาง.. ยังมีเวลาอีกมากมายนักที่จะได้อยู่ด้วยกันหนี่เอ๋อเป็นดวงวิญญาณที่มาจากโลกอื่น และมาสวมร่างเกิดใหม่ในร่างนี้ได้ไม่นาน ซึ่งเขารู้แล้วว่าร่างนี้คือ คุณหนูใหญ่ของตระกูลเหยาที่มีชื่อว่า เหยาซูหนี่ว์คุณหนูที่มีชีวิตแสนอาภัพ แ