บททั้งหมดของ เกิดใหม่อีกครา วาสนาข้าน้อยนัก: บทที่ 21 - บทที่ 30

ก๊อก ! ก๊อก !เสียงเคาะหน้าต่างที่เร่งเร้ามา เหยาซูหนี่ว์ที่คลุมผ้าปิดหน้าเรียบร้อยแล้วก็รีบเดินไปยืนข้างหน้าต่างแล้วตอบเสียงเบาว่า"เข้ามาได้แล้วเจ้าค่ะ"ยามร่างสูงในชุดดำผลุบเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็วจนนางมองแทบไม่ทัน เห็นอีกทีเขาก็วางตระกร้าใบหนึ่งไว้บนโต๊ะน้ำชาแล้วนางซอยเท้าเข้ามายื่นหน้าดู ว่าเขาเอาอะไรมาด้วยอย่างสอดรู้พอเงยหน้ามองเขา ถึงเห็นว่าใบหน้าราวหยกสลักกลับเรียบเฉย แต่ยามหยิบข้าวของออกมาจากตระกร้ากลับค่อยๆวางอย่างตั้งใจมือใหญ่ที่มีนิ้วเรียวยาว วางจานที่มีน่องเป็ดย่างหอมฉุยลงบนโต๊ะ ในขณะที่เหยาซูหนี่ว์จ้องมองด้วยดวงตาเป็นประกาย"นายท่านช่างดียิ่งนัก ถึงกับมีน้ำใจเอาน่องเป็ดมาให้ข้าน้อยด้วยหรือเจ้าคะ"นางคาดหวังว่าเขาจะโต้ตอบนางกลับมาบ้าง แต่ร่างสูงกลับเงียบขรึมผิดปกติหรือว่าเป็ดย่างจานนี้เขาไม่ได้เอามาให้นาง ?เมื่อก้มลงมองที่โต๊ะอีกครั้ง นางก็เห็นกาน้ำชากาใหม่ที่เขานำมาเปลี่ยน แล้วยังมีจานซาลาเปาอุ่นๆอีกจานด้วยนางยืนด้านข้างอย่างสำรวม เพราะไม่แน่ใจว่าเขาเอาอาหารมาให้นาง

คืนเดือนมืดยามดึกสงัดแบบนี้ เขายังไม่ไปนอนอีกหรือ ?เหยาซูหนี่ว์เงยหน้ามองบุรุษที่ช่วยรับร่างนางเอาไว้ได้ทันจากการตกจากชั้นสองอย่างหวุดหวิดแม้จะมองไม่เห็นใบหน้า แต่นางก็มั่นใจว่าเป็นเขาเพราะถ้าคนที่รับนางเอาไว้เป็นบุรุษผู้อื่น แล้วมาเจอนางในสถานการณ์แบบนี้ ก็ต้องมีพูดอะไรออกมาบ้างแล้วแต่เขากลับเงียบเฉย เหมือนกับรู้อยู่แล้วว่าเป็นนางเหยาซูหนี่ว์กลัวว่าเขาจะเข้าใจผิด และคิดว่านางกำลังจะหนีออกไปจากห้องพัก ก็เลยอ้าปากแก้ตัวไปก่อนที่จะถูกเขาเอ็ดว่า"นายท่านอย่าได้คิดเป็นอื่น ข้าน้อยซุ่มซ่ามไม่ทันระวัง เลยพลัดตกลงมานะเจ้าค่ะ""......"ไม่มีเสียงตอบรับ ราวกับเขาอดทนอดกลั้นอยู่ นางจึงรีบพูดเสริมเข้าไปอีกว่า"วงกบหน้าต่างห้องชั้นบนค่อนข้างต่ำ โชคดีๆจริงๆที่นายท่านอยู่ตรงนี้พอดี..""......"เขาก็ยังไม่ยอมพูดกับนางอีก เหมือนกับตอนที่เอาอาหารมาให้เมื่อช่วงบ่ายอยู่ๆเขาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน จากที่เคยพูดจาเสียงดังไม่ถนอมน้ำใจ กลับกลายเป็นเงียบขรึมราวกับถูกคนเอาเข็มมาเย็บปากเอาไว้

เหยาซูหนี่ว์เดินแย้มยิ้มเข้าไปในตลาดอี้ซานอีกครั้ง สายตาที่เปรียบดังหมาป่าของนาง มองเข้าไปในตลาดที่มีคนขวักไขว่ราวกับฝูงแกะที่นี่คือสถานที่โกยเงินชั้นดี เปรียบดั่งแม่น้ำที่มีปลาอยู่ชุกชุมเต็มไปหมด หากนางเอาแหหว่านไปที่ตรงไหน ก็จะได้ปลาติดแหกลับขึ้นมาอย่างแน่นอนหมู่บ้านอี้ซานติดชายแดนแห่งนี้ นางมองแล้วก็เหมือนเขตเศรษฐกิจพิเศษในโลกเก่าของนาง ที่จะเป็นสถานที่ซื้อขายแลกเปลี่ยนสินค้าระหว่างแคว้นมีผู้คนหนาแน่นคึกคัก และต่างกระตือรือร้นที่จะมาค้าขายกันอยู่เต็มไปหมด จนหมู่บ้านอี้ซานนี้ควรจะเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองอี้ซานได้แล้วและสิ่งที่นางสัมผัสได้จากที่นี่ คือทุกร้านค้าต่างพร้อมใจกันขายข้าวของแพงจนหูฉี่สมองของนางประมวลผลได้อย่างฉับไวทันที ถ้าร้านค้าขายของแพงแต่ไม่เจ๊ง แสดงว่าคนที่นี่มีเงินนางตบถุงเงินในอกเพื่อเรียกทรัพย์เงินก้อนทองถุงนี้ นางจะเอามาเริ่มธุรกิจการขายที่ทำให้ตลาดเล็กๆนี่ กลายเป็นศูนย์กลางการค้าขนาดใหญ่ที่นางเป็นคุมให้จงได้ !มีคำกล่าวเอาไว้ว่า..ถ้าอยากจะร่ำรวย ก็ต้องคิดการใหญ่เท่านั้น และนางมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าที่จะต้องทำให้สำเร็จเหยาซูหนี่ว์บ่ายหน้าตรงเข้าไปในร้านชุดสตรีท

ยามตะเกียบมุดเข้าไปใต้ผ้าคลุมหน้าสีขาว เหล่าบรรดาพวกที่แอบมองก็แทบจะเอามือทุบโต๊ะอย่างขัดใจอุตส่าห์ลุ้นจนตัวโก่งว่าหญิงสาวชุดเขียวที่นั่งเด่นอยู่ติดกับเวทีการแสดง จะยอมเผยโฉมหน้าออกมาให้ดูซักนิดแต่นี่..แม้แต่ปลายคางพวกเขาก็ยังไม่เห็นซักกระผีกในตอนที่เหล่าบรรดาลูกค้าที่ช่างสอดรู้ เตรียมจะหันกลับไปสนใจกับอาหารบนโต๊ะของตัวเองต่อไป เสียงหวานแว่วที่ขึ้นเสียงสูงแหลมบาดหู ก็ตวาดออกมาจนสะดุ้งโหยงกันทั้งร้าน"เสี่ยวเอ้อ !"เสี่ยวเอ้อที่ยืนคอยรับรองลูกค้าอยู่ใกล้ๆก็รีบวิ่งราวกับกระโดดไปหาทันทีเช่นกันในใจได้แต่คิดว่า เกิดเรื่องอะไรหนอ เขาเพิ่งจะได้เลื่อนขั้นจากคนงานล้างจานมาเป็นเสี่ยวเอ้อวันนี้เองนะ"ขอรับคุณหนู"เสี่ยวเอ้อก้มหัวต่ำ แล้วกุมมืออยู่ด้านข้างคุณหนูชุดเขียวอย่างนอบน้อมกึ่ก !เสียงวางตะเกียบอย่างไม่สบอารมณ์ ทำให้เสี่ยวเอ้อยิ่งก้มหัวต่ำขึ้นไปอีก"มี.. มีอะไรให้ข้าน้อย.."เสี่ยวเอ้อยังพูดไม่ทันจบ เหยาซูหนี่ว์ก็แผดเสียงดังแทรกขึ้นมา จนเรียกสายตาสอดรู้ของคนทั้งร้านมาที่นางเป็

ความตกใจในบรรยากาศมืดสลัว และอ้อมแขนอุ่นร้อนที่ทำให้นางนึกถึงชายในอารามร้างผู้นั้นอีกครั้ง ทำให้นางดิ้นรนอย่างตื่นกลัวแต่แรงแขนที่โอบรัดแน่นหนา ทำให้ไม่สามารถลุกออกไปได้ดังใจนางดิ้นอยู่บนตักกว้าง มือของนางสัมผัสโดนขาที่ค่อนข้างยาวของเขา จึงทำให้รู้ว่าคนด้านหลังมีขนาดรูปร่างที่สูงใหญ่ไม่ใช่น้อยฝ่ามือใหญ่ที่ปิดปากของนางอยู่ มีกลิ่นเซียงเฉ่าหอมอ่อนบางเบาจนทำให้นางเกือบเผลอคิดไปว่า คนด้านหลังนี้คือ นายท่านชุดดำแต่เมื่อครู่นี้นางเพิ่งจะได้พบกับเขา ความแตกต่างของคนทั้งสองจึงฉายชัด นายท่านชุดดำไม่เคยทำให้นางรู้สึกหวาดหวั่นคลุมเครือได้ถึงขนาดนี้ชู่วส์..มีเสียงเป่าปากดังที่ข้างใบหูของนาง คล้ายจะบอกให้นางอยู่นิ่งๆอย่าได้ขยับเหยาซูหนี่ว์ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวที่ด้านนอก ก็หยุดดิ้นรนแล้วกลั้นหายใจอย่างหวาดกลัวพวกโจรด้านนอกนั่นคงจะตามนางมาถึงที่รถม้านี่แล้ว และแค่เพียงพวกมันเปิดม่านของรถม้าออก ก็จะเจอนางในทันทีด้านนอกนั่นก็มีโจรตามไล่ล่า ส่วนด้านหลังของนางก็มีบุรุษปริศนาที่จับนางเอาไว้อย่างแน่นหนา