บททั้งหมดของ เกิดใหม่อีกครา วาสนาข้าน้อยนัก: บทที่ 41 - บทที่ 50

ไม่มีทางเสียหรอก ที่จะให้นางทนนั่งเฉยๆรอเจ้าอ๋องชั่วนั่นกลับมารังแกนางได้อีกนางต้องหาทางหนีไปจากเขา.. แต่ก่อนที่จะไป นางก็ต้องหาทางเอาเงินคืนมาให้ได้เสียก่อน หากหนานอ๋องคิดว่าเอาเงินของนางไปแล้วจะลอยนวลไปได้ง่ายๆ เขาก็คิดผิดเสียแล้ว…ฮึ่ม !ก่อนไป.. นางจะต้องคิดบัญชีหนี้แค้นนี้ให้เขาลืมนางไม่ลงเลยเชียวล่ะ !เหยาซูหนี่ว์กวาดสายตาไปรอบๆห้องพักที่หรูหรา และคาดการณ์ว่านางคงกำลังอยู่ในจวนรับรองของเจ้าเมืองหานเป็นแน่ เพราะคนระดับหนานอ๋อง คงไม่ไปพักในโรงเตี๊ยมโดยไม่จำเป็น ถ้าที่นี่คือจวนของเจ้าเมืองหาน ก็ต้องมีทหารยามคอยอารักขา ยิ่งตอนนี้มีคนระดับหนานอ๋องมาเยือน เจ้าเมืองหานก็ยิ่งต้องเพิ่มความคุ้มกันจวนอย่างเข้มงวด ต่อให้นางจะมีปีกบิน ก็อาจจะหนีไปไม่พ้นก็เป็นได้เมื่อมองไปยังประตูบานคู่ที่หนานอ๋องเพิ่งก้าวเท้าออกไป นางยังเห็นเงาร่างลางๆขององครักษ์เสื้อดำที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูถึงสองคนเขาคงรู้ล่วงหน้าว่านางคงจะต้องคิดหนีเป็นแน่ ซึ่งมันก็ถูกต้อง แต่…เขาคงไม่คาดคิดว่านางจะหาวิธีหนีทางอื่นที่เขาคาดไม่ถึงเหยาซูหนี่ว์เดินไปที่ประตู แล้วตะโกนบอกคนด้านนอกว่า“มีใครอยู่ข้างนอกบ้าง เรียกสาวใช้

เหยาซูหนี่ว์ยืนตัวแข็งทื่อ ในขณะที่นายท่านไป๋ลู่จิงได้คุกเข่าลงกับพื้นแล้วสายลมเบาๆจากทะเลสาบ ได้พัดพากลิ่นหอมของเซียงเฉ่าลอยมา ยามร่างสูงสง่าของหนานอ๋องย่างกรายเข้ามาถึงตรงหน้านางแสงอาทิตย์เริ่มคล้อยบ่ายในยามเว่ย ทำให้เกิดเงาของเขาทาบทับลงมาบนตัวนางทั้งตัว จนแสงสว่างรอบกายเหมือนจะมืดครึ้มลงเมื่อเขาเข้ามาใกล้ใบหน้าหล่อเหลายิ่งกว่าพานอัน โดดเด่นยิ่งกว่าชายใดที่นางเคยพบ แต่กลับแผ่ความเกรี้ยวกราดมาถึงตัวนางได้อย่างน่าตระหนกตกใจชุดสีแดงเพลิงที่ปักลายมังกรห้าเล็บสีทองบนอกเสื้อ ยิ่งทำให้คนผู้นี้ดูมากบารมีที่สามารถกดข่มทุกผู้ทุกคนให้ต้อยต่ำลงเทียมดินมือใหญ่เรียวยาวได้เชยคางบอบบางที่มีผ้าคลุมหน้าของนางขึ้น บังคับให้สบสายตาแสนดุร้ายจนทำให้นางผวาสั่นไปทั้งตัวเหตุไฉนเขาถึงได้หานางเจอรวดเร็วเช่นนี้เล่า !เหยาซูหนี่ว์คิดอย่างว้าวุ่นใจ แต่พอหลุบสายตาลงไปยังนายท่านไป๋ลู่จิงที่คุกเข่าอยู่กับพื้น เขากลับก้มหน้าลงไม่ยอมสบตานางแถมสองมือยังกำหมัดแน่นท่าทางที่เปลี่ยนไปของเขา นั่นจึงทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบที่แท้.. เป็นเขานั่นเอง ที่แอบส่งสัญญาณให้กับหนานอ๋องว่านางอยู่ที่ไหนจนตามมาเจอได้เร็วขนาดนี

เมื่อหนานอ๋องไม่อยู่แล้ว วิญญาณของเหยาซูหนี่ว์ก็ลอยกลับลงมายังตั่งเตียงเพื่อดูร่างที่นอนนิ่งของตัวเองอีกครั้ง จู่ๆนางก็นึกขึ้นได้ว่า ในโลกเก่าที่จากมา นางเคยดูหนังที่วิญญาณพยายามกลับเข้าร่างของตัวเองมาก่อน โดยในหนังจะมีพล็อตเดียวกันหมดก็คือ การพาวิญญาณมานอนทาบร่างให้พอดีกับตัว ทำเพียงแค่นั้นก็กลับเข้าร่างของตัวเองได้แล้วไม่รอช้า.. นางรีบลองทำท่าตามในหนังที่เคยได้ดูทันทียามวิญญาณของนางนอนทาบร่างลงบนตัวนางเอง ความรู้สึกที่ได้กลับเข้าร่างไม่เกิดขึ้น ไม่ว่านางจะลองทำกี่ครั้งก็ไม่สามารถที่จะกลับเข้าร่างเหมือนในหนังที่เคยดูได้เลยสุดท้ายนางก็ได้รู้ว่า ที่กำลังทำอยู่มันเป็นเรื่องไร้สาระ และนางถูกผู้กำกับหนังหลอกมาตลอดถ้าวิญญาณคนตายกลับเข้าร่างได้ง่ายๆเหมือนในหนังจริง คนตายทุกคนก็คงฟื้นขึ้นมาเดินเล่นกันหมดแล้วในเมื่อยังกลับเข้าร่างไม่ได้ เหยาซูหนี่ว์จึงลอยตัวออกไปจากห้อง เพื่อกลับไปหาพนักงานร้านสะดวกซื้อที่ชื่อซูฉีอีกครั้ง โดยมีความหวังว่าเขาจะไปหายาที่สามารถทำให้นางฟื้นขึ้นมาได้แต่ระหว่างทางที่วิญญาณของนางลอยกลับออกไปด้านนอก ทำให้เห็นคนกลุ่มหนึ่งในชุดเสื้อผ้าแปลกตาของคนต่างถิ่น เดินสวน

เจ้าอ๋องชั่ว !เหยาซูหนี่ว์ร้องด่าในใจอย่างโกรธเกรี้ยว ที่ถูกเขาหลอกต้มจนเปื่อยยุ่ยแถมยังถูกยันต์สะกดวิญญาณจนทำให้กลายเป็นอัมพาตทั้งตัว แม้แต่จะพูดหรือส่งเสียงออกมาซักคำก็ทำไม่ได้ ที่แท้.. เขามองเห็นวิญญาณของนางมาโดยตลอด แต่แกล้งทำเป็นไม่เห็นเพื่อหลอกให้นางตายใจนี่ไม่เรียกว่าแสร้งปล่อยเพื่อจับ แล้วจะเรียกว่าอะไรดวงตาแวววาวของนาง มองจ้องใบหน้าแสนร้ายของคนตรงหน้าอย่างชิงชัง แต่เขากลับส่งยิ้มที่เป็นต่อกลับมาให้นางเจ็บใจเล่นแผ่นยันต์บนหน้าฝากทำให้นางขยับตัวไม่ได้ ไหนเลยจะขยับปากเพื่อที่จะด่าเขาให้สาแก่ใจก็ทำไม่ได้เช่นกันรอยยิ้มร้ายกาจยิ่งกดลึก เมื่อเห็นสายตาจะกินเลือดกินเนื้อของนางอย่างไม่คิดปิดบัง แล้วมือเรียวใหญ่ก็ล้วงเข้าไปในอกเสื้อของตัวเองเพื่อหยิบของบางสิ่งออกมาและมันคือเชือกเส้นบางๆคล้ายสายสิญจน์ แต่เป็นสีแดงสดราวกับถูกชุบด้วยเลือดสดๆมากระนั้นอี๋ย์… สีน่าเกลียดจริงเชียวนางอยากจะขึ้นเสียงถามเขาเหลือเกินว่า จะเอามาทำอะไร แต่จนใจที่นางยังพูดไม่ได้ จนเมื่อหนานอ๋องนำเชือกเส้นนั้นมาผูกลงบนข้อมือของนาง ความร้อนสายหนึ่งก็แล่นปราดจากข้อมือลามไปทั่วทั้งตัวจนวิญญาณของนางสั่นสะท้านน

วิญญาณเหยาซูหนี่ว์พยายามกวักมือเรียกเหยียนจวิ้นให้เขาเข้ามาใกล้้ๆ แล้วทำท่าป้องปากกระซิบกระซาบว่า“เหยียนจวิ้น เจ้าพาองค์หญิงหนิงเซียนมาทำอะไรที่นี่”แต่ร่างสูงสง่ายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ยอมตอบคำ นอกจากจะใช้แค่เพียงดวงตาดุหรี่มองมาเท่านั้นตั้งแต่นางรู้ว่าเขาคือคนที่มาจากโลกเดียวกัน นางก็เปลี่ยนท่าทีที่มีต่อเขาทั้งหมด และเห็นเขาเป็นเพื่อนร่วมโลกที่ไม่ใช่หนานอ๋องผู้ยิ่งใหญ่อีกแล้วดังนั้นนางจึงกล้าเอ่ยเรียกชื่อของเขาตรงๆได้อย่างเต็มปากเต็มคำ“เหยียนจวิ้น..”นางป้องปากกระซิบเรียกเขาอีกครั้ง เพราะกลัวว่าองค์หญิงหนิงเซียนจะได้ยินเสียงของนาง ถึงแม้จะรู้ว่านางเป็นแค่วิญญาณที่ไม่มีใครมองเห็น ดังนั้นเรื่องเสียงก็ย่อมไม่มีใครได้ยินอยู่แล้ว แต่ก็ระวังเอาไว้ก่อนนางแค่อยากจะถามว่า เขาจะพาองค์หญิงหนิงเซียนมาที่นี่ทำไม ?“เหยียนจวิ้น..”“เงียบก่อน..”เสียงทุ้มดุเอ็ดเบาๆ เมื่อเจ้าวิญญาณใจร้อนที่ถูกเขาจับมัดผูกติดเอาไว้กับเสาเตียงเพื่อไม่ให้หนีไปไหน กลับดูลุกลี้ลุกลนไม่ยอมอยู่เงียบๆให้เรียบร้อยพอนางคิดว่าเขามาจากโลกเดียวกันกับนาง ก็วางตัวเทียบเท่าทันที ไหนเลยจะมีความกลัวเกรงเหลืออยู่“พะ.. เพคะ