บททั้งหมดของ เกิดใหม่อีกครา วาสนาข้าน้อยนัก: บทที่ 91 - บทที่ 100

ห้วงมิติของร้านสะดวกซื้อเปิดออกกลางพายุหิมะอย่างเงียบงันเหยาซูหนี่ว์ก้าวเท้าเล็กเข้าไปโดยไม่หันกลับมามองอีก เพราะนางไม่กล้าดูสีหน้าของกู้หานเยี่ยในวินาทีสุดท้ายเพียงชั่วพริบตา เสียงหวีดหวิวของลมพายุและเสียงร่ำเรียกแหบพร่าปานจะขาดใจของเขาก็ถูกตัดขาดไปจากโลกของนางอย่างสิ้นเชิงไม่ใช่เพราะนางใจร้าย ที่ทิ้งเขาไปเช่นนั้น แต่นางไม่ต้องการให้เขามีความหวังใดอีกจากกันแบบนี้.. ให้เขาคิดว่านางตายไปแล้วก็คงจะดีที่สุดภายในร้านสะดวกซื้อแห่งนั้นยังคงสว่างไสวเหมือนทุกครั้งเจ้าของร้านหน้าเลือดในชุดพนักงานสีเขียวยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์อย่างอารมณ์ดี“ยินดีต้อนรับครับ คุณลูกค้า”เขายิ้มตาหยีจนแทบเป็นเส้นตรง และแอบแซวนางอย่างเริ่มจะสนิทสนมกับลูกค้าขาประจำมากขึ้นว่า“บริการพาหนีสามีคลั่งรักแบบด่วนพิเศษ ทางร้านขอคิดค่าบริการเพิ่มอีกหนึ่งหมื่นเหรียญนะครับ”“หนึ่งหมื่นเหรียญ !”เหยาซูหนี่ว์แทบกรีดร้องจนอกแตกตาย“นี่มันปล้นกันชัดๆ !”พนักงานซูฉีเอ่ยหน้าตายอย่างไม่เห็นด้วย เขายักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน“ปกติทางร้านขายแค่สิ่งของ แต่นี่พ่วงบริการเดินทางข้ามแคว้นกลางพายุหิมะ แถมยังต้องช่วยคุณลูกค้าหลบสามีตัวร้าย

หลังจากค่ำคืนอันยาวนานอันอบอวลไปด้วยหยาดน้ำตา ความหวาดกลัว และความจริงที่พรั่งพรูออกมาจนหมดสิ้นหนานอ๋องประคองอุ้มหญิงสาวที่สลบไสลไร้สติกลับคืนสู่ตำหนักส่วนพระองค์ด้วยตนเองตลอดทั้งคืน หนานอ๋องไม่ยอมให้ผู้อื่นแตะต้องนางแม้แต่น้อยทั้งเช็ดตัวลดไข้ ป้อนยา และทายาสมานแผลให้ด้วยความระมัดระวัง ราวกับกลัวว่านางจะเจ็บเพิ่มขึ้นอีกเพียงนิดเดียว ถ้าเขาลงมือหนักเกินไปเหล่านางกำนัลและหมอหลวงที่ถูกเรียกเข้ามาตรวจอาการต่างพากันตกตะลึงจนพูดไม่ออกนี่ใช่หนานอ๋องจริงหรือ ?หนานอ๋องผู้ที่เคยทำให้ขุนนางในราชสำนักตัวสั่นงันงก เพียงแค่ตวัดสายตาดุดันจ้องมองเพียงหางตา หนานอ๋องผู้นั้นหายไปที่ใด ?นางกำนัลที่เห็นท่านอ๋องอ่อนโยนเช่นนี้อย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ก็ถึงกับหัวใจเต้นแรงและนึกอิจฉาสตรีปริศนาในม่านมุ้งผู้นั้นแทบตายครั้นรุ่งเช้ามาถึง ข่าวก็แพร่กระจายออกจากจวนอ๋องอย่างรวดเร็วราวกับมีคนตีกลองร้องป่าวประกาศไปทั่วทั้งเมืองหลวงเพียงครึ่งวัน ทุกคนต่างรู้กันว่า..หนานอ๋องพาสตรีผู้หนึ่งเข้าตำหนักส่วนพระองค์ ทั้งยังโปรดปรานรักใคร่นางอย่างถึงที่สุด !ข่าวนี้ทำเอาเมืองหลวงแทบแตกตื่นโกลาหลกันยกใหญ่ !ในโรงน้ำชา

เหยาซูหนี่ว์ยืนจ้องภาพนั้นนิ่งนาน รู้สึกถึงความคุ้นเคยในแววตาของหญิงสาวในภาพนั้นได้โดยไม่ต้องเอ่ยคำใดๆหัวใจดวงน้อยของนางเต้นแรง ความสงสัยมากมายในใจ วันนี้ก็เหมือนจะได้รับคำตอบ“นี่.. จะเป็นไปได้หรือ ?”นางกระซิบกับตัวเองเบาๆ อย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็นรอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงหัวใจของนางที่เต้นดังสะท้อนในหอสูงเพียงลำพังนางรู้ว่าภาพวาดนี้ไม่ใช่เพียงภาพวาดเอาไว้ประดับประดา แต่เป็นร่องรอยของเรื่องราวที่เหยียนจวิ้นเก็บซ่อนเอาไว้อย่างมิดชิดนางยกมือเรียวบางแตะกรอบภาพ ความเย็นและความละเอียดอ่อนของผ้าไหมที่แต่งภาพ เหมือนจะสะท้อนแรงสั่นสะเทือนของบางสิ่งเข้ามาในร่างกายจนต้องถอนหายใจลึกหัวใจของเหยาซูหนี่ว์เต้นแรงจนทั้งร่างสั่นไหว และเริ่มเข้าใจแล้วว่า ความโปรดปรานของเหยียนจวิ้นที่มีต่อนาง ไม่ใช่เพียงเพราะความงามเลิศเลอของใบหน้านี้แต่.. เป็นนางในอีกภพชาติหนึ่ง ที่ฝังลึกอยู่ในหัวใจของเขาและนั่นคือเหตุผล ที่ทำให้เขาเฝ้าตามหานาง และตอแยนางไม่เลิกราเหยาซูหนี่ว์ยังคงยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าภาพวาดแสงจันทร์นวลตาที่สาดทอลงมา อาบไล้ใบหน้าของหญิงสาวในภาพและดวงหน้าของนางไปพร้อมๆกัน ราวกับตัวนางทั้

เพียงชั่วข้ามคืน แผนการอันเหี้ยมเกรียมของอัครเสนาบดีกู้หานเยี่ยแห่งตงจิง ก็สำแดงฤทธิ์ดั่งโรคระบาดข่าวลืออื้อฉาวคละคลุ้งคาวโลกีย์ถูกปล่อยออกจากโรงน้ำชาและตลาดสด กระจายไปทั่วทุกตรอกซอกซอยในเมืองหลวงหนานจิงราวกับไฟลามทุ่งหัวข้อที่ผู้คนต่างกระซิบบอกต่อกันด้วยความตื่นตระหนกแกมสนุกปาก คือเรื่องราวของสตรีลึกลับในตำหนักในผู้เป็นยอดดวงใจของหนานอ๋อง ทว่าเนื้อหาในข่าวลือนั้นกลับกรีดลึกจนถึงกระดูก“พวกเจ้าได้ยินหรือไม่ สตรีที่ท่านอ๋องทรงประคบประหงมปานแก้วตาดวงใจ แท้จริงแล้วนางหาใช่หญิงบริสุทธิ์ไม่ !”"นางเคยลอบคบชู้และมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับ ไป๋ลู่จิง อดีตองครักษ์เสื้อดำของหนานอ๋องมาก่อนหน้านี้แล้ว !"ข่าวลือยังตอกย้ำอดีตอันรุ่งโรจน์ของฝ่ายชายให้ผู้คนหวนระลึกถึง เพราะก่อนที่ไป๋ลู่จิงจะได้รับแต่งตั้งให้เป็นองครักษ์เสื้อดำของหนานอ๋อง เขาคือ คุณชายอันดับหนึ่งแห่งหนานจิง ผู้มีชื่อเสียงระบือไกล ฉายาคุณชายหน้าหยกเขาเป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลไป๋ ผู้เปี่ยมด้วยรูปโฉมงดงามปานสลักด้วยหยกขาว และเป็นบุรุษในดวงใจที่เหล่านางกำนัลในวังและสตรีทั่วทั้งเมืองหลวงต่างวาดฝันอยากจะแต่งงานด้วยมากที่สุดและอีกข่าวใหญ่ ที่ท

ตู้มมมม !!เรือสำเภาทั้งลำสั่นสะเทือนจากแรงระเบิด เปลวไฟสีแดงฉานพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ายามราตรีจนสว่างไสวเสียงโห่ร้องเพื่อเข่นฆ่า เสียงอาวุธปะทะ และเสียงคลื่นคำรามดังปะปนกันจนแยกไม่ออกหนานอ๋องในชุดสีแดงเพลิงพุ่งฝ่าเปลวไฟเข้ามาดุจพญามังกรคลั่ง ดาบยาวคมกริบในมือกวัดแกว่งวาดเป็นรัศมีสีเงินเยียบเย็นฉั่วะ !ฉั่วะ !องครักษ์ตงจิงต่างเป็นยอดฝีมือพยายามพุ่งเข้าขวาง แต่ก็ถูกปราณดาบอันทรงพลังซัดกระเด็นออกจากเส้นทางราวใบไม้ที่ปลิดปลิว บ้างถูกซัดกระเด็นตกทะเล บ้างสิ้นชีพลงในพริบตา ท่ามกลางเสียงสวดส่งวิญญาณของสายฝนที่ตกลงมาอย่างบ้าคลั่งไม่มีผู้ใดหยุดหนานอ๋องได้ หรือ ไม่มีผู้ใดกล้าแกร่งพอที่จะหยุดเขาได้ลงเพราะเวลานี้.. เขาไม่ได้เป็นหนานอ๋อง แต่เป็นบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังตามหาหญิงอันเป็นที่รักด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มีปังงง !!ประตูห้องชั้นในแตกกระจาย หนานอ๋องก้าวเหยียบเศษซากประตูที่แตกกระจาย สายตาจับจ้องไปยังกู้หานเยี่ยที่ยืนบังร่างเล็กอ่อนแรงของหญิงสาวเอาไว้ทันทีที่เหยาซูหนี่ว์เห็นเขา ดวงตาของนางก็แดงรื้นไปด้วยน้ำตาทันที"เหยียนจวิ้น.."เพียงคำเดียว.. หัวใจที่ถูกบีบรัดมาตลอดทางของหนานอ๋องก็เหมือน