บททั้งหมดของ เกิดใหม่อีกครา วาสนาข้าน้อยนัก: บทที่ 81 - บทที่ 90

สิบวันที่ต้องอยู่ในแคว้นตงจิง ช่างยาวนานราวกับสิบปีสำหรับหนานอ๋องความหงุดหงิดที่ต้องติดอยู่ในถิ่นของศัตรูหัวใจ ทำให้เขาวางอำนาจบาตรใหญ่จนบ่าวไพร่ในจวนรับรองแทบหัวหดกันหมดทว่าสำหรับเหยาซูหนี่ว์แล้ว ตลอดหลายวันที่ผ่านมานางกลับได้รับการดูแลประดุจไข่ในหินจนกระทั่งเทียบเชิญสีทองอร่ามจากวังหลวงถูกส่งมาถึงมือหนานอ๋อง‘งานเลี้ยงเทศกาลตวนหวู่ ’หนานอ๋องอ่านข้อความในเทียบเชิญด้วยสายตาเรียบนิ่งมรสุมเริ่มซาลงพอดีกับที่วันเทศกาลตวนหวู่มาถึง วังหลวงแคว้นตงจิงจึงจัดงานฉลองอย่างยิ่งใหญ่และส่งเทียบเชิญพิเศษมายังหนานอ๋อง เพื่อเป็นการให้เกียรติแขกบ้านแขกเมืองก่อนจะเดินทางกลับเหยาซูหนี่ว์เมื่อรู้ว่าที่วังหลวงแคว้นตงจิงจะจัดงานเทศกาลตวนหวู่ หรือ เทศกาลบ๊ะจ่าง ก็ตื่นเต้นขึ้นมานางอยู่แต่ในจวนรับรองมาหลายวันแล้ว นี่เป็นโอกาสดีที่นางจะได้ออกไปข้างนอก อีกทั้งถ้าต้องกลับหนานจิง นางก็อยากจะพบกู้หานเยี่ยอีกซักครั้งแต่ไม่ใช่เพราะนางคิดถึงหรือมีอะไรในใจมากกว่านั้นกับเขา นางแค่อยากจะทำธุรกิจค้าขายน้ำมันจิงโหยวกับเขาต่างหากน้ำมันจากไขมันปลาวาฬ ถ้าไม่ใช่แคว้นตงจิงที่เชี่ยวชาญเรื่องการล่าวาฬ ก็คงจะหาที่ไหนไม่ได

“เจ้าอยากจะไปหามันหรือไม่..!”คำถามของเขาเหมือนเสียงกระซิบของปิศาจ ที่มาพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลราวกับมีหินก้อนใหญ่กดทับลงมาที่หัวใจของนางหากตอบผิดไปเพียงแค่คำเดียว.. นางเชื่อจริงๆ ว่าเขาจะไปฆ่ากู้หานเยี่ยให้ตายในคืนนี้ทันที !ปลายนิ้วร้อนของเขายังบีบปลายคางของนางเอาไว้แน่น บังคับให้นางต้องเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้“ตอบข้า !”น้ำเสียงต่ำดุคุกคามขึ้นเรื่อยๆ“เจ้าจะไปหามันหรือไม่ !”หัวใจของเหยาซูหนี่ว์เต้นรัวแทบจะระเบิดทันใดนั้นเอง นางก็พลันขมวดคิ้วก่อนยกมือกุมท้อง สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดลงทันควันอึก.. !?ร่างของนางทิ้งตัวลงราวกับกำลังบาดเจ็บอย่างหนัก จนหนานอ๋องต้องรวบกอดเอาไว้อย่างแน่นหนา“หนี่เอ๋อ เจ้าเป็นอะไรไป !?”เหยาซูหนี่ว์กัดริมฝีปากแน่น สีหน้าดูทรมานจนผิวขาวผ่องแทบจะไร้สีเลือด“ข้า.. เจ็บ..”นางหอบหายใจถี่รัวมากขึ้น ก่อนทรุดทั้งร่างลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง“ข้าปวดท้อง.. เจ็บเหลือเกิน..”คราวนี้แม้แต่หนานอ๋องก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นตกใจแล้ว ที่เห็นนางมีอาการผิดปกติไปแรงหึงหวงและความโกรธเกรี้ยวก่อนหน้านี้หายวับไปในพริบตา เขารีบช้อนร่างอ่อนเปลี้ยขึ้นอุ้มทันที“หนี่

กู้หานเยี่ยก้มมองหญิงสาวที่หมดสติอยู่ในอ้อมแขนของตนเองอย่างเงียบงันยามนี้นางยังไม่รู้สึกตัว แต่น้ำตาก็ยังคงไหลออกมาไม่หยุด แม้แต่ปลายนิ้วเรียวเล็กก็ยังสั่นน้อยๆ ราวกับในห้วงฝันของนางยังติดอยู่กับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นมือเล็กมีเลือดซึมออกมาจากบาดแผลที่ถูกคมดาบบาดแผล.. ที่นางกำปลายดาบหักด้วยมือเปล่า แล้วแทงหนานอ๋องเพื่อช่วยชีวิตของเขาเอาไว้“หนี่เอ๋อ..”เขาเรียกนางเบาๆ ด้วยคำเรียกที่หนานอ๋องมักใช้เรียกนางอย่างสนิทสนม ดวงตาของเขาลุ่มลึกจนยากจะหยั่งถึงองครักษ์ตงเจ้าที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเอ่ยเสียงต่ำอย่างระวัง“ใต้เท้าขอรับ หนานอ๋องบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนั้น เกรงว่า..”“เขาไม่ตายง่ายดายเช่นนั้นหรอก”กู้หานเยี่ยตัดบทเรียบเฉยแม้แผ่นหลังของเขาจะยังมีเลือดไหลซึมจากบาดแผลที่ถูกหนานอ๋องฟันลงมาจนสาหัส แต่กลับไม่ทำให้เขาสนใจแม้แต่น้อยสิ่งที่เขาสนใจมีเพียงหญิงสาวในอ้อมแขนเท่านั้นเขายกมือลูบเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของนางอย่างอ่อนโยน ก่อนจะแย้มยิ้มบางๆอย่างสมใจ“แต่ต่อให้ไม่ตาย.. เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ก็มากเพียงพอแล้ว”เพียงพอที่จะทำลายความสัมพันของคนทั้งคู่จนไม่เหลือชิ้นดีองครักษ์ตงเจ้าชะงักไปเล

เหยาซูหนี่ว์ยังไม่ทันจรดปลายพู่กันลงบนกระดาษ เสียงสาวใช้ด้านนอกก็เรียกดังขึ้นขัดจังหวะอยู่ที่หน้าประตูห้องพอดี“ฮูหยินเจ้าค่ะ มีของส่งมาถึงท่านเจ้าค่ะ”ปลายพู่กันในมือชะงักค้าง หยดหมึกสีดำเข้มร่วงลงบนกระดาษสีขาว เกิดเป็นรอยด่างกลมบิดเบี้ยวราวลางร้ายภายในห้องเงียบลงชั่วขณะนอกหน้าต่าง.. หิมะโปรยบางเบา ลมหนาวพัดผ่านกิ่งเหมยจนเกิดเสียงเสียดสีแผ่วต่ำ แต่ความหนาวเย็นเหล่านั้น กลับไม่เท่าความเย็นวาบที่แล่นผ่านกลางอกของเหยาซูหนี่ว์ในตอนนี้เสี่ยวหงรีบเดินออกไปดู ก่อนจะพาสาวใช้หน้าจวนผู้นั้นเข้ามาพร้อมกล่องไม้สีดำสนิทขนาดไม่ใหญ่ ไม่เล็กใบหนึ่งสีของมันดูเรียบผิดปกติราวกับไม่ใช่กล่องใส่ของธรรมดาทั่วไป หากกลับทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด ด้วยกล่องสีดำที่ด้านทึบ ไร้ลวดลาย และไร้ที่มามันดูคล้ายกับ ' หีบศพย่อส่วน ' ที่ไม่ควรถูกนำเข้ามาในจวนเสนาบดีแห่งนี้เลยแม้แต่น้อย“ใครส่งมาหรือ ?”เหยาซูหนี่ว์ถามเสียงเบา สาวใช้หน้าจวนรีบก้มหน้าตอบอย่างนอบน้อม“บ่าวมิทราบเจ้าค่ะ คนส่งสวมหมวกคลุมใบหน้า เขาบอกเพียงว่า.. ให้ส่งถึงฮูหยินกู้ด้วยตนเอง”สิ้นเสียงบอกเล่า บรรยากาศในห้องพลันหนักอึ้งขึ้นของชิ้

แผนการแสร้งทำเป็นยอมจำนนของนาง ทำให้กู้หานเยี่ยที่คิดว่านางถอดใจแล้วจริงๆหลังจากนั้นเขาจึงเริ่มลดปริมาณยาในถ้วยซุปลงตามลำดับ เพื่อหวังให้นางกลับมาเดินได้และใช้ชีวิตร่วมกันกับเขาอย่างปกติในที่สุดยิ่งปริมาณยาลดลง บวกรวมกับการที่นางแอบบ้วนยาทิ้งซ้ำสอง เรี่ยวแรงที่เรียวขาก็ยิ่งฟื้นฟูกลับคืนมาได้อย่างรวดเร็วจนกระทั่งในคืนที่มืดมิดที่สุด.. คืนที่พายุหิมะเริ่มซาลง ท้องฟ้าไร้แสงดาวมีแต่แสงจันทร์ที่ทะลุผ่านเมฆลงมาอย่างเลือนรางเหยาซูหนี่ว์ลองหยัดกายลุกขึ้นยืน แม้สองขาจะยังสั่นเทาและอ่อนแรงอยู่บ้าง แต่นางสามารถก้าวเดินได้บ้างแล้วที่หน้าห้องมีองครักษ์ของกู้หานเยี่ยเฝ้าอยู่ตลอดเวลา นางไม่มีทางเดินฝ่าออกไปได้ง่ายๆดังนั้น.. นางไม่รอช้า รีบฉวยโอกาสในยามดึกสงัดที่ทุกคนหลับใหลกันหมด ค่อยๆ ย่องไปเปิดหน้าต่างทางด้านหลังเรือน แฝงกายผ่านความมืดท้าทายลมหนาวเพื่อมุ่งหน้าไปยังประตูด้านหลังจวนอย่างเงียบเชียบหัวใจของนางเต้นระทึก ความมืดของเรือนด้านหลังที่ไม่มีผู้คน ทำให้นางที่ยังเดินไม่ค่อยคล่อง ค่อยๆแฝงกายลัดเลาะออกไปช้าๆอย่างระแวดระวัง จนเริ่มเห็นประตูด้านหลังจวนรำไรประตูหลังจวนใช้สำหรับบ่าวไพร่ แต่คื