บททั้งหมดของ เกิดใหม่อีกครา วาสนาข้าน้อยนัก: บทที่ 61 - บทที่ 70

บัดนี้เหมือนมีเงามัจจุราชเข้าครอบงำไปทั่วทั้งจวนเจ้าเมืองหาน จนทุกผู้ทุกคนต้องตกอยู่ในอาการขวัญผวาเหล่าองครักษ์เสื้อดำทำการจับตัวผู้ต้องสงสัยมากมาย มาเค้นทรมานในลานกว้างเพื่อให้สารภาพจนเต็มลานไปหมดเสียงร้องโหยหวนดังระงมเมื่อถูกทัณฑ์ทรมาน มีทั้งถูกโบยด้วยแส้จนเนื้อแตกยับ เลือดไหลโทรมกายบางรายถูกเครื่องเหล็กบีบง่ามนิ้วจนกระดูกแตกป่น ต่างพากันส่งเสียงร้องปานจะขาดใจออกมา เกรงว่าหลังจากนี้ มือที่ถูกเหล็กบีบจนกระดูกแหลกคงไม่อาจจะกลับไปใช้การได้อีกหรือแม้แต่การทรมานด้วยแผ่นเหล็กเผาไฟจนกลายเป็นสีแดงร้อนฉ่า ที่เอาไว้นาบกับผิวเนื้อตรงจุดไหน ผิวตรงส่วนนั้นก็จะไหม้ละลายออกมาจนเห็นเนื้อแดงที่สุกจนไหม้เกรียม ส่งกลิ่นชวนขยะแขยงไปทั่วลานกว้างทุกการทรมานได้ถูกนำมาใช้อย่างเหี้ยมเกรียม ไม่มีการผ่อนปรนเลยแม้แต่น้อยโดยไม่แบ่งแยกว่าจะเป็นชายหรือหญิงหลายคนที่ทนการทรมานไม่ไหวจนขาดใจตายไปก็มี แต่ศพที่พูดไม่ได้อีกต่อไป ก็จะถูกลำเลียงออกไปทิ้งยังป่าช้าราวสวะที่ไร้ค่าบุคคลสูงศักดิ์ชุดแดงที่นั่งแผ่ไอเย็นเยียบออกมาไม่ขาดสาย ท่วงท่าเครียดเคร่งไร้เมตตา หากแต่ดวงตานั้นช่างดูดุร้ายเหมือนกับปิศาจกระหายเลือดไม่มี

กลางคืนในช่วงเวลาดึกสงัดเรือเฟิงซุ่นที่ลอยลำอยู่กลางแม่น้ำถูกเข้าโจมตีจากพวกโจรสลัดที่มาพร้อมอาวุธสังหารครบมือคนในเรือเฟิงซุ่นต่างรีบคว้าดาบขึ้นมาต่อสู้ และพยายามขับไล่พวกโจรให้ล่าถอยไปในแม่น้ำหวงผู่มีพวกโจรสลัดเพ่นพ่านอยู่เป็นระยะ พวกมันมักจะมาดักปล้นเรือสินค้าบ้างเป็นครั้งคราว แต่จะไม่ฆ่าคนถ้ายินยอมให้พวกมันปล้นแต่โดยดีแต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป พวกโจรมันขึ้นเรือได้ก็รีบจัดการสังหารคนอย่างโหดเหี้ยมทันที โดยไม่สนใจที่จะปล้นเสบียงอาหารหรือทรัพย์สินเงินทองเหมือนดังเช่นทุกครั้งท่าทางการต่อสู้ที่หมายเอาชีวิต ราวกับพวกนักรบเดนตายกระหายเลือดจุดประสงค์ของพวกมันคือ หญิงสาวผู้หนึ่ง ที่ต้องเอาตัวกลับไปให้ได้เหล่าโจรมีฝีมือฉกาจฉกรรจ์ และลงมืออย่างเหี้ยมเกรียมไร้ปราณี เพียงไม่นานก็ได้สังหารคนบนเรือตายไปจนหมดสิ้น ก่อนที่พวกมันจะรื้อค้นเรือทั้งลำเพื่อหาคนตามที่ได้รับคำสั่งให้มาเอาตัวไปแต่เมื่อค้นเรือทั้งลำจนแทบจะพลิกท้องเรือขึ้นมาเขย่า พวกมันก็ไม่พบหญิงสาวที่เป็นเป้าหมายหนึ่งในพวกโจรรีบไปยืนที่ด้านหลังกราบเรือ แล้วจุดคบเพลิงโบกไปมาเป็นสัญลักษณ์ให้เรืออีกลำที่ซุ่มติดตามมาอย่างเงียบกริบรู้ว่า

นางมองพนักงานซูฉีที่ยืนฉีกยิ้มแป้นด้วยหน้าตาสดใสอย่างกระตือรือร้นที่สุดพอเขาปรากฏตัว ก็อ้าปากรัวโปรโมชั่นสุดพิเศษที่ทางร้านสะดวกซื้อกำลังจัดรายการอยู่แบบน้ำไหลไฟดับ“วันนี้เป็นวันลดราคาครั้งใหญ่ประจำปีพอดีเลยครับคุณลูกค้า มีทั้งของกินของใช้มากมายหลากหลายแบบให้เลือก เราลดทุกชั้นทุกแผนก ทั้งลดทั้งแถมจนจุใจ คุณลูกค้ากำลังหาสินค้าชนิดไหนอยู่หรือเปล่าครับ ให้ผมแนะนำได้นะครับ”เหยาซูหนี่ว์อดทนฟังจนจบอย่างใจเย็น นางรู้ว่าร้านสะดวกซื้อหน้าเลือดนี่อยากจะหลอกขายของนางจนตัวสั่นอีกแล้วแต่นางตั้งใจเอาไว้แล้วว่า นางจะไม่ซื้อของในร้านนี้อีกต่อไปเป็นอันขาด“ข้าเรียกเจ้ามาก็เพราะอยากจะถามอะไรซักหน่อย”พนักงานซูฉีหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย ที่ลูกค้าไม่ได้สนใจจะซื้อของในร้านของเขา แต่ก็ก้มหัวให้นางอย่างสุภาพแล้วตอบว่า“ได้ครับคุณลูกค้า เชิญคุณลูกค้าถามได้ทุกเรื่องเลยครับ”นางจึงเอ่ยปากถามถึงเรื่องการจ่ายค่าดอกเบี้ย ที่ทางร้านสะดวกซื้อได้เปลี่ยนกฎเกณฑ์ใหม่ว่าเป็นเช่นไร นางแจ้งว่ายังไม่รู้จึงยังไม่ได้ส่งดอกเบี้ยให้เลยซักครั้งพนักงานซูฉีเลิกคิ้วยาวจนโค้งเป็นรูปครึ่งวงกลมอย่างแตกตื่น เมื่อรู้ว่านางยังไม่ได้ส่ง

หนานอ๋องมองขึ้นไปบนตึกสูงสี่ชั้นด้วยสังหรณ์ใจขึ้นมาครามครันดวงตาโตแวววาวที่ลอบมองลงมาจากชั้นบนที่เขาเห็นเมื่อครู่ บัดนี้กลับหายไปจากสายตาจนผิดวิสัยหนี่เอ๋อของเขา.. นางเป็นพวกชอบสอดรู้ ถ้าเห็นคนกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดเลือดพร่านอยู่ด้านล่างแบบนี้ มีหรือที่นางจะไม่มาชมดูอย่างใจจดใจจ่อเมื่อดึงสายตากลับมาที่ไอ้คนทรยศไป๋ลู่จิง ที่ตอนนี้มีสภาพไม่ต่างกับผ้าขี้ริ้วเก่าขาดรุ่งริ่ง ก็ดำริจะสังหารให้ตายในดาบเดียวที่บังอาจมาขโมยคนของเขาแล้วพาหนีมาไกลถึงที่นี่มันคิดว่าเขาจะยอมปล่อยให้สตรีของเขามาสร้างครอบครัวสุขสันต์กับมันได้ง่ายๆหรืออย่างไรเห็นเขาเป็นคนใจดีขนาดนั้นเลยรึ !“ท่านอ๋อง ปล่อยแม่นางเหยาไปเถอะ”ไป๋ลู่จิงกระอักเลือดสดออกมาคำโต เมื่ออวัยวะภายในได้รับบาดเจ็บสาหัสจากฝ่ามือของหนานอ๋องที่ซัดเข้ามาอย่างรุนแรงตรงจุดตันเถียน จุดสำคัญที่เป็นแหล่งรวมพลังปราณทั้งหมดในร่างกายจนเสียหายยับเยินเขารู้อยู่แล้วว่า การปะทะซึ่งหน้ากับผู้ที่มีวรยุทธระดับเทพปิศาจ คงไม่อาจจะต้านทานเอาไว้ได้นานหนานอ๋องเกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์ในรอบร้อยปีที่จะมีแค่หนึ่งคน ถึงจะสามารถควบคุมพลังปราณของปิศาจให้วิ่งวนอยู่ในกาย

เหยาซูหนี่ว์มองประเมินบุรุษตรงหน้าด้วยดวงตาแวววาวรูปร่างหน้าตาของชายผู้นี้ดูแล้วน่าจะเป็นลูกผู้ดีมีเงิน แม้การแต่งกายจะเรียบง่ายด้วยผ้าสีพื้นไร้ลวดลายปักหรูหรา แต่ด้วยเนื้อผ้าที่ทำมาจากผ้าไหมชั้นดี ก็ไม่สามารถหลุดรอดไปจากสายตาคนค้าขายแบบนางไปได้ผิวพรรณของเขาขาวสว่างหมดจดเหมือนกับคนไม่เคยเจอแสงแดด ทั่วร่างเปล่งประกายราศีสูงส่ง มองอย่างไรคนตรงหน้านี้ก็ไม่มีทางเป็นคนธรรมดาสามัญ ยิ่งมองนางก็ยิ่งมั่นใจว่าเขาต้องเป็นพวกผู้ดีมีเงินแน่ๆแถมหน้าตายังดูซื่อๆไร้พิษภัยแบบนี้.. ก็หวานหมูนางแล้วน่ะสิ !พอเห็นเขายังคงนิ่งอึ้ง นางก็คิดว่าชายผู้นี้คงกำลังตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ที่โดนแม่นางน้อยผู้หนึ่งขู่กรรโชกทรัพย์เอาซึ่งๆหน้า“ว่าอย่างไรล่ะท่าน ตกลงจะชดใช้ค่าเสียหายที่ทำให้ข้าน้อยได้รับบาดเจ็บมาดีๆ หรือว่าจะไปตกลงกันที่ศาลาว่าการล่ะเจ้าคะ”นางข่มขู่บีบคั้นให้หนักหนายิ่งขึ้นเพื่อให้เขากลัว เพราะรู้ว่าถ้านางวิ่งไปร้องทุกข์ที่ศาลาว่าการเมื่อไหร่ เรื่องราวอาจจะไม่ได้จบลงที่การเรียกร้องค่าเสียหายอย่างเดียวแล้ว เขาอาจจะต้องโดนโทษอาญาเพิ่มอีกข้อหาด้วยดวงตาใสสะอาดซื่อใสไร้มลทินใดๆ มองมาที่นางนิ่งนานวูบหนึ่ง