บททั้งหมดของ เกิดใหม่อีกครา วาสนาข้าน้อยนัก: บทที่ 71 - บทที่ 80

ดวงตาดุร้ายกวาดมองตัวอักษรสีดำบนหน้ากระดาษรายชื่อดวงวิญญาณ ที่มีกำหนดวันตายเอาไว้แล้วด้วยสายตาเยียบเย็น‘ บุตรชายไร้ชื่อของนางเหยาซูหนี่ว์ อายุในครรภ์อุทรเจ็ดเดือน สิบเจ็ดวัน สิ้นสุดชะตา เพราะมารดาแท้งบุตร ’หนี่เอ๋อของเขา นางกำลังท้อง !และภายในไม่อีกกี่เดือนข้างหน้านี้ นางจะแท้งบุตร !หรือว่า.. นางจะตายเพราะเหตุนี้ !ยมทูตขาวไป๋อู๋ฉาง โคลงศีรษะที่มีผมยาวสยายราวกับหญิงสาวไปมา แล้วเอ่ยย้ำอีกคราโดยไม่สำเหนียกเลยว่า ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีทองกำลังจะระเบิดความเกรี้ยวกราดออกมาแล้ว“พบข้าแล้วจะมีโชค.. โอ๊ะ !… เดี๋ยว ! ท่านอ๋อง !!… โอ้ย !!!”เสียงร้องประท้วงมาพร้อมกับร่างวิญญาณโปร่งแสงในชุดขาว ที่ต้องรีบวูบไหวร่างผลุบไปผลุบมาหลบแส้หนามที่ฟาดฟันลงมาโดยไม่มียั้งมือแม้แต่น้อยแส้หนามเหล็กของหนานอ๋องดื่มเลือดคนมานักต่อนักแล้ว จึงระอุไปด้วยพลังปราณปิศาจเข้มข้น ยามสะบัดเฆี่ยนลงไปที่กลางแผ่นหลังของยมทูตขาว ไอปิศาจแรงกล้าก็ทำให้เกิดรอยไหม้ดำเป็นทางยาวสร้างความเจ็บปวดยิ่งนัก“ท่านอ๋อง เจอข้าแล้วท่านจะมีโชคนะ แล้วท่านจะมาเฆี่ยนข้าทำไมเล่า !”ฟั่บ ! ฟั่่บ !“หยุดก๊อนนน…!!!”เสียงยมทูตขาวไป๋อู๋ฉางร้อง

บัดนี้เขาผู้ที่ได้ชื่อว่า ยมทูตขาวไป๋อู๋ฉาง กลับถูกมนุษย์ผู้หนึ่งล่ามเอาไว้ราวกับสุนัข !รอบคอของเขามีเชือกลงอาคมสีแดงรัดเอาไว้แน่นจนคอตีบ ส่วนคนที่ถือเชือกก็คือหนานอ๋องผู้ชั่วร้าย ที่คอยกระตุกเชือกให้เขาจำต้องเดินตามอย่างหดหู่ต่อไปนี้บอกใครแล้วใครจะเชื่อ ว่าเขาคือยมทูตที่ทำหน้าที่นำดวงวิญญาณมนุษย์ทุกผู้ทุกคนไปยังปรโลก ไม่ว่าผู้ใดเห็นเขาก็ต้องกลัวเกรงบารมีและอำนาจที่มีมากล้นมนุษย์เห็นก็ต้องผวา ผีเห็นก็ยังต้องวิ่งหนีแต่หนานอ๋องที่ชาติก่อนเป็นปิศาจเหยากวย ยามนี้มาเกิดใหม่ในร่างมนุษย์ที่อ่อนแอ แต่กลับยังมีไอปิศาจแผ่อยู่รอบตัวอย่างเข้มข้น อีกทั้งมีพละกำลังที่เหนือมนุษย์ไม่ธรรมดาแถมแรงมือที่กระตุกเชือกแต่ละที คอของเขาก็แทบจะขาดจนต้องรีบก้าวเดินตามขายาวๆคู่นั้นให้ไวรอบตัวเขาคือเหล่าทหารแคว้นหนานจิง ที่กำลังฮึกเหิมในการออกศึกรบกับแคว้นเป่ยจิง ซึ่งเขาเห็นแล้วว่า เหล่าทหารพวกนี้อายุไม่ยืนยาวและน่าจะชะตาขาดในอีกไม่นานเขาถูกหนานอ๋องจับล่ามเอาไว้ บังคับให้ติดตามเข้าไปในสนามรบด้วยอย่างไร้ทางเลือก ได้ยินว่าหนานอ๋องสั่งให้ปราบปรามกบฏแคว้นเป่ยจิงให้ราบคาบภายในวันเดียวเขายังกังขาว่าจะเป็นไปได้อ

กู้หานเยี่ยมองนางนิ่ง ดวงตาใสสะอาดลุ่มลึกคู่นั้นคล้ายซ่อนบางสิ่งเอาไว้มากมายจนยากจะหยั่งถึงคล้ายกับน้ำในทะเลสาบ แม้จะใสจนเห็นตัวปลาที่แหวกว่ายไปมา แต่ก็ไม่อาจมองเห็นถึงก้นบึ้งได้มือใหญ่ที่ยังจับมือนุ่มของนางอยู่ บีบกระชับขึ้นเล็กน้อยราวกับจะย้ำเตือนว่า ไม่ว่าสถานะของเขาจะเป็นเช่นไร เขาก็จะยังอยู่ข้างกายนางต่อไป“แล้วเจ้าคิดว่า.. ข้าควรเป็นใครเล่า ?”เขาถามนางกลับด้วยเสียงเรียบเบา ในน้ำเสียงไม่สูงไม่ต่ำ แต่กลับทำให้หัวใจของเหยาซูหนี่ว์สะดุดวูบนางเตรียมอ้าปากจะถามเขาอีกครั้ง แต่สายตาของเหล่าทหารที่ยังคงก้มศีรษะคุกเข่าแอบลอบชำเลืองอยู่รอบด้าน ก็ทำให้นางยั้งใจกลืนคำพูดลงท้องเอาไว้ก่อนเขาต้องไม่ใช่ ‘ ใต้เท้าตำแหน่งจิปาถะ ’ อย่างที่เคยบอกกับนางอย่างแน่นอนเหยาซูหนี่ว์สูดลมหายใจเข้าลึกอย่างข่มอารมณ์ และพยายามเรียกสติของตนเองกลับมา“ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร”นางเอ่ยช้าๆ พลางเงยหน้ามองเขา“ท่านก็ยังคงเป็นหุ้นส่วนของข้าอยู่ดีนะเจ้าคะ”คำตอบนั้นทำให้มุมปากบางของกู้หานเยี่ยยกขึ้นเล็กน้อย“หุ้นส่วนอย่างนั้นหรือ.. ”เขาพึมพำเบาๆ ก่อนจะหันไปมองเหล่าทหารที่ยังคงคุกเข่าอยู่“พวกเจ้าลุกขึ้นเถิด”“ขอรับ”

คืนนั้น..ลมหนาวพัดแผ่วผ่านจวนตระกูลกู้อย่างผิดปกติ เปลวไฟตะเกียงในเรือนเหยาซูหนี่ว์ไหววูบวาบ ทั้งที่หน้าต่างปิดสนิทฟู่ว…เสียงลมหายใจเย็นเยียบดังขึ้นที่ข้างหูของนาง เหยาซูหนี่ว์ที่กำลังนั่งเหม่อรอข่าวจากกู้หานเยี่ยอยู่บนเตียง สะดุ้งเฮือกแล้วหันกลับไปทันที“ใครน่ะ !?”รอบด้านไม่มีใคร.. แต่เงาบางอย่างค่อยๆปรากฏขึ้นที่กลางเรือนร่างผอมบางในชุดผ้าป่านสีขาว ใบหน้ายิ่งขาวแต่ปากแดงแจ๋ ผมยาวสยายราวกับหญิงสาว ค่อยๆยืนขึ้นราวกับร่างวิญญาณที่ไร้กระดูกนี่คือ ยมทูตขาว ไป๋อู๋ฉาง“เหยาซูหนี่ว์.. ”เสียงแหบแห้งเหมือนมาจากอีกโลกหนึ่ง ทำให้นางหน้าซีดเผือดทันที ถึงนางจะไม่รู้ว่าวิญญาณผีตนนี้คือใคร แต่แน่นอนว่าที่อยู่ตรงหน้านี้ก็คือ.. ผี !“เจ้าเป็นใคร !?”ยมทูตขาวคุกเข่าลงช้าๆ แต่สายตากลับเย็นชา“ข้าน้อยรับคำสั่งท่านอ๋องให้มาพบท่าน”เพียงได้ยินคำว่า ท่านอ๋อง หัวใจนางก็เหมือนถูกบีบแน่นเหยียนจวิ้น..เขารู้ว่านางอยู่ที่นี่จริงๆด้วย“เขา.. ให้เจ้ามาทำอะไร..!”ยมทูตขาวเงยหน้าขึ้น พลางยิ้มบางอย่างน่าขนลุก ริมฝีปากสีแดงที่ควรเป็นสีมงคล แต่เมื่อมันมาอยู่บนใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ กลับให้ความรู้สึกสยดสยองมากกว่

วันนี้ไร้แสงแดดเพราะมรสุมกำลังก่อตัวในมหาสมุทร บรรยากาศโดยรอบจวนรับรองมืดครึ้มจนเหยาซูหนี่ว์หลับยาวไปจนถึงยามเว่ย จึงค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเกียจคร้านร่างกายของนางยังคงหนักอึ้ง และอ่อนแอลงราวกับถูกดูดเรี่ยวแรงไปจนหมดสิ้น แต่อ้อมกอดอบอุ่นที่แผ่ไอร้อนอยู่รอบตัว กลับทำให้นางไม่อยากลุกขึ้น แล้วซุกใบหน้าลงสูดดมกลิ่นหอมของเซียงเฉ่าบนอกกว้างอย่างสบายใจเหยียนจวิ้น..คนชั่วน่าชังผู้นี้ อย่างอื่นไม่มีอะไรดี แต่กลับมีดีที่ตัวหอมมาก“ตื่นแล้วหรือ เจ้าคนขี้เซา..”เสียงทุ้มดุแหบพร่าเล็กน้อย คล้ายกับว่าเขาก็เพิ่งจะตื่นเช่นกันนางเงยหน้าขึ้นสบดวงตาดุที่ปรือลงเล็กน้อย ใบหน้าที่เพิ่งจะตื่นทำให้เขาดูมีเสน่ห์ยั่วยวนอย่างน่าประหลาด จนนางอดที่จะใจเต้นขึ้นมาไม่ได้ใบหน้าที่ขาวสว่างหมดจด ล้อมกรอบด้วยเส้นผมยาวสยายสีดำ ทำให้ผิวของเขาเหมือนมีแสงนวลผ่องลอยเด่นสะดุดตาขึ้นมาคิ้วเข้มพาดเฉียง ฉายบารมีที่ไม่มีใครเทียบเทียมได้ ลึกลงไปในดวงตาสีดำราวท้องฟ้ายามรัตติกาล ที่มีความลับมากมายซ่อนอยู่ ทำให้นางต้องจ้องลึกเข้าไปเพื่อค้นหายามริมฝีปากสีแดงเข้มของดอกมู่ตานแย้มพราย นางก็เกือบจะหลงลืมตัวตนและอยากเข้าไปลิ้มชิมริ