Home / รักโบราณ / เกิดใหม่ทั้งที ศพดันถูกเผาไปแล้ว! / ตอนที่ 3: “สบตาท่านอ๋องสายมโน”

Share

ตอนที่ 3: “สบตาท่านอ๋องสายมโน”

last update publish date: 2026-08-10 12:00:43

ณ ห้องทำงานของชินอ๋อง บรรยากาศมืดเคร่งขรึมและเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเทียนไขแตกเปรี๊ยะๆ

ชายหนุ่มในชุดลำลองยาวสีเขียวเข้มขลิบดำ นั่งกอดอกอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้เนื้อดี ใบหน้าหล่อเหลาคมสันดุจรูปสลัก ทว่าคิ้วเข้มได้รูปกลับขมวดแน่นจนเกือบผูกเป็นโบ ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีเพ่งมองม้วนรายงานลับในมือด้วยความตึงเครียด

เขาคือ ‘เวินเชียนฟาน’ ชินอ๋องผู้ปกครองกองทัพทิศตะวันตก บุรุษผู้ได้ชื่อว่าเย็นชา ขี้ระแวง และสายตาแหลมคมที่สุดในราชสำนักแคว้นต้าซิง!

ตึง!

‘ชางสิง’ องครักษ์คนสนิทมือขวา ทรุดกายลงคุกเข่าเบื้องหน้าโต๊ะทำงานด้วยท่าทางเครียดเกร็ง

“เรียนท่านอ๋อง! สายสืบที่เรือนตระกูลซูส่งรายงานด่วนเข้ามาเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อเย็นนี้พะยะค่ะ!” ชางสิงรายงานเสียงเบา

เวินเชียนฟานเปิดม้วนกระดาษออกอ่านอย่างรวดเร็ว สายตาแสกนผ่านตัวอักษรทีละแถบ...

‘...ซูเหลียน พี่สาวต่างมารดา แอบนำชาสมุนไพรผสมยาพิษไปให้คุณหนูสามซูเหมยดื่ม... แต่ซูเหมยกลับใช้กลอุบายลึกลับ ทำให้สุนัขพุ่งชนขาเตียง จนถ้วยชาสาดใส่สุนัขช็อกสลบน้ำลายฟูมปากตายคาที่! จากนั้นซูเหมยจึงขู่ซูเหลียนจนขวัญผวาและสารภาพว่ารู้ทันแผนการทั้งหมด! ยิ่งกว่านั้น จากการสืบเพิ่มเติม ซูเหลียนถูกซื้อตัวโดยฝ่ายตรงข้ามไปแล้ว’

เวินเชียนฟานอ่านจบก็นิ่งไปสามวิ ก่อนจะยันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ รังสีความระแวงแผ่ซ่านทั่วห้อง

“คำนวณทิศทางสุนัขเพื่อเบี่ยงเบนพิษรึ...” เวินเชียนฟานพึมพำ น้ำเสียงเย็นเยือก “สุนัขเรือนข้างๆ จะพุ่งเข้ามาไล่แมวในห้องนอนได้อย่างประจวบเหมาะขนาดนั้นได้เชียวหรือ? หากมิใช่การวางค่ายกลล่อลวงไว้ล่วงหน้า นังหนูซูเหมยคนนั้นจะเอาชีวิตรอดจากยาพิษไร้กลิ่นไร้สีไร้รสของฝั่งศัตรูได้อย่างไร!”

ชางสิงฟังแล้วเหงื่อตกพลั่ก “ท่านอ๋อง... หรือว่านางจะเป็นสายสืบชั้นยอดที่ฝ่ายศัตรูซ่อนคมไว้?”

“ย่อมต้องเป็นเช่นนั้น!” เวินเชียนฟานแค่นหัวเราะในลำคอ “พวกมันคงรู้ว่าข้าขี้ระแวง จึงส่งหญิงสาวที่แกล้งทำเป็นอ่อนแอ ขวัญอ่อน ไร้เดียงสามาให้ข้า... แต่นางกลับพลาดท่าเผยความเหี้ยมโหดด้วยการกำจัดสุนัขและขู่ซูเหลียนอย่างเย็นชา!”

ชินอ๋องเดินจังหวะหนักแน่นไปหยุดที่หน้าต่าง มองออกไปในความมืดมน

ปกติแล้ว เรือนอ๋องแห่งนี้ไม่เคยมี ‘ชายาเอก’ หรือ ‘ชายารอง’ แม้กระทั่งอนุภรรยาสามสี่คนที่อยู่ในเรือนหลัง ก็ล้วนเป็นพวกขุนนางเฒ่าในราชสำนักพยายามยัดเยียดส่งมาเพื่อสานสัมพันธ์และสืบข่าว ซึ่งเขาไม่เคยชายตาเหลียวมองเลยสักครั้ง

มีเพียง ‘ซูเหมย’ คนเดียวเท่านั้น! ที่เขาเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอแต่งเข้ามาเป็นอนุภรรยาด้วยตัวเอง!

พวกขุนนางต่างแปลกใจว่าเหตุใดชินอ๋องถึงเจาะจงเลือกคุณหนูสามจากตระกูลซูที่กำลังตกอับ แต่หารู้ไม่ว่า... เขาขอมาเพื่อขังไว้ใกล้ตัว จะได้จับตาดูและทรมานเค้นความจริงจากปากสายลับชั้นยอดคนนี้ด้วยตัวเองต่างหาก!

“สั่งการลงไป...” เวินเชียนฟานเอ่ยเสียงเรียบ “เมื่อเกี้ยวของนางมาถึงประตูข้าง... ข้าจะออกไปรอรับนางด้วยตัวเอง!”

ชางสิงตาโตเท่าไข่ห่าน “ท่านอ๋อง! ท่านจะไปรับอนุด้วยตัวเองที่ประตูข้างเลยหรือพะยะค่ะ! คนในเรือนได้แตกตื่นกันหมดพอดี!”

“ข้าต้องการข่มขวัญนางตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้าเรือนอ๋อง!” เวินเชียนฟานเหยียดยิ้มเย็น “ข้าอยากจะรู้นัก... ว่าสายลับระดับอัจฉริยะผู้นี้ จะทำสีหน้าอย่างไรเมื่อเจอข้า!”

เช้าวันต่อมา... ณ ประตูข้างของวังชินอ๋อง

ตามกฎมณเฑียรบาลโบราณ อนุภรรยาไม่มีสิทธิ์ก้าวผ่านประตูใหญ่ของวังอ๋อง มีเพียงเกี้ยวสี่คนหามที่บรรทุกมะลิกับอาชูเท่านั้นที่เคลื่อนผ่านทางประตูข้างทิศตะวันตก

ภายในเกี้ยว...

อาชูนั่งก้มหน้า น้ำตาคลอเบ้า มือสองข้างกุมกระโปรงตัวเองแน่น “คุณหนูสาม... ข้าสงสารคุณหนูเหลือเกินเจ้าค่ะ แต่งเข้ามาในเรือนอ๋องทั้งที แต่กลับต้องเข้าทาง ‘ประตูข้าง’ ราวกับบ่าวรับใช้ ยศถาบรรดาศักดิ์ของอนุภรรยามันต่ำต้อยถึงเพียงนี้เชียวหรือ...ถ้าหากคุณแม่ของคุณหนูยังอยู่...”

มะลิที่กำลังแอบแหวกม่านเกี้ยวส่องดูวิวข้างนอก เลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะหันมามองอาชูด้วยสายตาราวกับมองคนบ้า

“หา? สงสารฉันเรื่องประตูข้างเนี่ยนะ?” มะลิส่งเสียงหลง

“คุณหนูไม่เสียใจเหรอเจ้าคะ!”

“เสียใจกับผีน่ะสิอาชู!” มะลิรีบกระซิบตอบ ยิ้มแป้นจนแก้มปริ “แกดูขนาดประตูข้างมันก่อน! ประตูข้างบ้านนี้ใหญ่โตอลังการ กว้างกว่าประตูหน้าคอนโดฉันที่กรุงเทพฯ อีกมั้ง! เสาปูนแกะสลักทองคำ รวยจัดๆ! ตื่นมาไม่ต้องสแกนนิ้วเข้างาน ไม่ต้องปั่นสไลด์เสนอ KPI ให้บอส ไม่ต้องโหนรถไฟฟ้า BTS ชีวิตสบายจะตายห่า! ประตูข้างประตูหลังก็เข้าๆ ไปเถอะ มีที่ให้นอนกินบ้านกินเมืองก็พอแล้ว!”

อาชู: “...” กระพริบตาปริบๆ สมองหยุดทำงานไปเรียบร้อย

ขณะที่เกี้ยวค่อยๆ วางลงตรงลานกว้างหน้าเรือนพักทางประตูข้าง...

บรรยากาศภายนอกกลับเงียบกริบจนน่าประหลาด สาวใช้และองครักษ์นับสิบชีวิตที่ยืนเรียงแถวอยู่ต่างพากันก้มหน้า สั่นงกๆ และซุบซิบกันเสียงเบาปนตกตะลึงสุดขีด!

“สวรรค์... ท่านอ๋องมารอรับอนุซูด้วยตัวเองจริงๆ ด้วย!”

“ปกติอนุคนไหนแต่งเข้ามา ท่านอ๋องไม่เคยแม้แต่จะเหลียวมอง แต่นี่ถึงขั้นมารอรับที่ประตูข้าง!”

“อนุซูผู้นี้ต้องเป็นหญิงงามที่ท่านอ๋องรักและโปรดปรานมากแน่ๆ! ดูสายตาท่านอ๋องสิ จ้องเกี้ยวไม่วางตาเลย!”

ณ เบื้องหน้าเกี้ยว...

เวินเชียนฟานยืนตระหง่านในชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้มขลิบทองดูสง่างามทว่าน่าเกรงขาม สายตาคมกริบจ้องมองม่านเกี้ยวด้วยความระแวงระดับสูงสุด เขากำลังแผ่รังสีข่มขวัญคนที่คิดว่าเป็นสายลับชั้นยอด เพื่อกดดันให้นางสติแตก!

ผ้าม่านเกี้ยวถูกเปิดออก...

มะลิค่อยๆ ก้าวขาออกมาจากเกี้ยว โดยมีอาชูช่วยพยุง เธอสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นหวังจะสบตา ‘เจ้าของบ้าน’ หรือท่านอ๋องรวยร้อยล้านคนนั้น

และทันทีที่สายตาของมะลิสบเข้ากับดวงตาคมกริบของเวินเชียนฟาน...

มะลิ: ‘...อู่หู้วววววว!’ กรีดร้องในใจ

มะลิตาขยายกว้าง จ้องมองพระเอกตั้งแต่หัวจรดเท้า ‘คุณพระช่วย! หล่อสลบ! โครงหน้าคมสัน จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วเข้ม หล่อกว่าดาราซีรีส์จีนทุกเรื่องที่กูเคยดูในทีวีอีก! คนอะไรวะหล่อวัวตายควายล้มขนาดนี้!’

แต่เมื่อมะลิสังเกตเห็นสีหน้าของพระเอกดีๆ...

คิ้วขมวดแน่น สายตาดุดูระแวง ริมฝีปากเม้มตรง เหมือนคนกำลังปวดท้องอย่างหนักแต่ต้องกักตัว 14 วัน!

มะลิคิดในใจด้วยความสงสัย ‘งานดีขนาดนี้ ทำไมทำหน้าเหมือนปวดท้องหนักแต่ต้องกักตัว 14 วันตลอดเวลาเลยวะ? หรือว่าท่านอ๋องคนนี้จะธาตุไฟเข้าแทรก หรือท้องผูกไม่ได้ถ่ายมาสามวันเต็มๆ?’

เวินเชียนฟานที่ยืนจ้องมะลิอยู่ เห็นนางเอกไม่สะทกสะท้าน แถมยังมองหน้าเขาแล้วทำตาโตปานเห็นของแปลก เขาก็ยิ่งระแวง!

‘นางสบตาข้าตรงๆ โดยไม่เกรงกลัวรังสีฆ่าฟันของข้าเลยสักนิด! สายตาของนาง... กำลังประเมินและวิเคราะห์ข้าอยู่ชัดๆ! สายลับคนนี้ช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก!’

เวินเชียนฟานตัดสินใจก้าวเข้าไปหามะลิหนึ่งก้าว รังสีความเย็นเยือกแผ่ปกคลุม จนอาชูขวัญอ่อนทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นสั่นงกๆ

ชินอ๋องก้มมองมะลิด้วยสายตาข่มขวัญ เอ่ยเสียงต่ำเย็นชาขู่ฟ่อข้างหู

“เข้าเรือนอ๋องของข้า... เจ้าคงรู้ใช่ไหมว่า ‘สายลับไร้ฝีมือ’ ที่ฝั่งศัตรูส่งมา... จะมีจุดจบเช่นไร?”

มะลินิ่งฟัง... เธอประมวลผลคำว่า ‘สายลับไร้ฝีมือ’ อยู่สองวิ

ด้วยความที่เธอไม่รู้เรื่องการเมืองจีนโบราณเลยสักนิด และคิดว่าเจ้าของบ้านสายเก๊กกำลังพูดจู่โจมข่มขู่พนักงานใหม่ตามสไตล์หัวหน้างานอารมณ์ร้าย มะลิจึงไม่รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย!

มะลิยกยิ้มหวานแป้น กวนประสาทระดับสิบ เอียงคอเล็กน้อยแล้วส่งเสียงตอบกลับด้วยภาษายุค 2026 ผสมฟอร์มมั่นหน้า!

“โอ้โห... ท่านอ๋องอย่าเพิ่งตื่นเต้นไปสิคะ!” มะลิเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ พร้อมทำท่าโบกมือปัดลมในอากาศแบบชิลๆ

“ดิฉันแค่มาร่วมงาน ไม่ได้มาร่วมรบ ไม่ต้องทำหน้าตึงใส่กันขนาดนั้นก็ได้ค่ะ! ผ่อนคลายหน่อยสิคะท่าน!”

เวินเชียนฟาน: “...!!”

บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบยิ่งกว่าสุสานโบราณ...

องครักษ์เงาที่แอบซุ่มอยู่บนหลังคาแทบตกหลังคาร่วงลงมา! สาวใช้รอบข้างตาโตเท่าไข่เป็ด!

เวินเชียนฟานยืนนิ่งค้างไป 3 วินาทีเต็มๆ สมองระดับอัจฉริยะของเขากำลังประมวลผลคำพูดประหลาดของนางเอกอย่างบ้าคลั่ง!

‘ดิฉันแค่มาร่วมงาน ไม่ได้มาร่วมรบ... ไม่ต้องทำหน้าตึง’?!

‘ร่วมงาน’ หมายถึงอะไร? นางกำลังส่งสัญญาณเจรจาว่านางมารับภารกิจชั่วคราวอย่างนั้นรึ?! ‘ไม่ได้มาร่วมรบ’ หมายความว่านางกำลังเตือนข้าว่า อย่าเพิ่งเปิดศึกแตกหักกับฝ่ายศัตรูตอนนี้?! และ ‘ไม่ต้องตึง’... นางกำลังข่มขู่ข้าว่า หากข้าบีบคั้นนางเกินไป นางจะสั่งเปิดกลยุทธ์ทำลายล้างเรือนอ๋องรึ!!

‘ใช้จิตวิทยาเชิงสัญลักษณ์ที่แยบยลยิ่งนัก!’ เวินเชียนฟานคิดในใจด้วยความสยอง ‘คำพูดสั้นๆ แต่ซ่อนคำขู่และข้อเสนอสงบศึกไว้ถึงสามชั้น! นังหนูซูเหมยคนนี้... อันตรายเกินไปแล้ว!’

เส้นเลือดที่ขมับของเวินเชียนฟานเต้นตึ๊บๆ เขาพยายามตั้งสติ สะบัดชายเสื้ออย่างสง่างามเพื่อกลบเกลื่อนความลนลานในใจ

“เหอะ! มาร่วมงานงั้นรึ...” เวินเชียนฟานส่งเสียงเหยียดในลำคอ “ชางสิง! พานางไปพักที่ ‘เรือนท้ายสวน’!”

ชางสิงที่เพิ่งได้สติ ร้องหลงออกมา “ท่านอ๋อง! เรือนท้ายสวนนั่นมันเรือนกักบริเวณร้างท้ายวังเลยนะพะยะค่ะ! ที่นั่นเงียบสงบ ต้นไม้หนาแน่น และไม่มีคนรับใช้ผ่านเลยนะพะยะค่ะ!”

เวินเชียนฟานส่งสายตาเตือนชางสิง ‘ข้าต้องการกักบริเวณนางผู้นี้ไว้ในพื้นที่ปิด จะได้จับตาดูได้ง่าย!’

แต่ในหูของมะลิที่ได้ยินคำว่า ‘เรือนท้ายสวน เงียบสงบ ต้นไม้หนาแน่น ไม่มีคนผ่าน’...

ดวงตาของมะลิก็เปล่งประกายเจิดจ้าทันที!

‘กรี๊ดดดดดด!’ (มะลิตะโกนกรีดร้องในใจจนแทบจะรำแก้บน)

‘เรือนท้ายสวน! เงียบสงบ บรรยากาศส่วนตัว ร่มรื่น มีต้นไม้ร่มรื่น ไม่ต้องเจอผู้คน ไม่ต้องมีคนมาคอยคุม! นี่มันพูลวิลล่าบ้านสวนระดับพรีเมียมชัดๆ! ท่านอ๋องหล่อใจดีจัดสวัสดิการดีเลิศขนาดนี้เลยเหรอวะเนี่ย!’

มะลิยิ้มหวานแป้น ย่อกายทำท่าเคารพแบบงูๆ ปลาๆ ตามที่เคยดูในทีวี

“ขอบพระคุณท่านอ๋องมากนะคะ!” มะลิส่งยิ้มหวานกวนๆ ให้หนึ่งที “ดิฉันขอตัวไปพักผ่อนเสวยสุขก่อนนะคะ หัวหน้า!”

พูดจบ มะลิก็เดินก้าวยาวๆ ตามสาวใช้ไปอย่างอารมณ์ดี ฮัมเพลง 'ทรงอย่างแบด แซดอย่างบ่อย'  ในคออย่างสบายใจเฉิบ โดยไม่หันกลับมามองเลยสักนิด!

ทิ้งให้เวินเชียนฟานยืนกอดอก มองตามหลังแผ่นหลังของมะลิไปด้วยสายตาเคร่งเครียดและสับสนสุดขีด

“ท่าทางผ่อนคลายเกินเหตุ... การเดินที่ไร้ช่องโหว่... และเพลงกวีโบราณที่ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน...” เวินเชียนฟานพึมพำกับตัวเองด้วยความหวาดระแวง

“ชางสิง... ส่งคนไปซุ่มดูเรือนท้ายสวนตลอดเวลา! อย่าให้นางร่ายค่ายกลลึกลับในท้ายสวนได้เป็นอันขาด!”

“รับทราบพะยะค่ะท่านอ๋อง!”

โดยที่เวินเชียนฟานไม่รู้เลยว่า... ‘ค่ายกล’ เดียวที่มะลิจะทำในเรือนท้ายสวน คือการนอนตื่นสายจนถึงเที่ยงวัน และสั่งให้อาชูไปขนขนมกินเล่นมาให้นอนกินบนเตียงเท่านั้นเอง!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เกิดใหม่ทั้งที ศพดันถูกเผาไปแล้ว!   ตอนที่ 80

    ยามจื่อ (ประมาณ 01.30 น. กลางดึกสงัดของคืนวันประกาศข่าวดี) ณ ห้องบรรทม วังชินอ๋อง แคว้นต้าซิงท่ามกลางความเงียบสงบอันเยือกเย็นใต้แสงจันทร์กระจ่าง...บนเตียงกว้างปูฟูกแพรไหมสิบชั้นและห่อหุ้มด้วยพรมขนนกยูงสวรรค์หนานุ่ม...พรึ่บ!“คุณพี่ขาาาาาาาาาาาา!!”มะลิผุดลุกขึ้นนั่งพรวดพราก ผ้าห่มแพรไหมหลุดลุ่ย สองมือพุ่งเข้าเขย่าแขนสามีข้างกายรัวๆ ประหนึ่งเครื่องปั่นน้ำผลไม้เบอร์แรงสุด! สองตากลมโตเบิกกว้าง น้ำตาคลอเบ้า ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความทรมานใจระดับจักรวาลล่มสลาย!เวินเชียนฟานที่กำลังนอนหลับสนิท สะดุ้งลืมตาโพลงตื่นเต็มร้อยในเสี้ยววินาที! สัญชาตญาณพญามัจจุราชทำงานฉับพลัน ชินอ๋องตวัดร่างบางเข้ามาโอบกอดไว้แนบอก ละล่ำละลักถามด้วยความร้อนรน:“มะลิ! เป็นอันใดไป?! เจ็บท้องรึ ปวดตรงไหน มีศัตรูบุกมาใช่หรือไม่?!”“ไม่มีศัตรูค่ะคุณพี่! แต่หนู... หนูอยากกินหมูสามชั้นย่างเนยจิ้มช็อกโกแลตค่ะ!” มะลิแผดเสียงออดอ้อนทั้งน้ำตา “แล้วก็ขาหมูพะโล้เนื้อนุ่มๆ ราดพริกหม่าล่าสูตรเผ็ดลิ้นชาด้วยค่ะ! มันอยากกินจ

  • เกิดใหม่ทั้งที ศพดันถูกเผาไปแล้ว!   ตอนที่ 79

    ยามเหม่า (ประมาณ 06.00 น.) ณ ท้องพระโรงหลวง วังหลวงแคว้นต้าซิงกลิ่นกำยานหอมกรุ่นคละคลุ้ง ทว่าไม่อาจกลบกลิ่นไอกระดาษฎีกาที่กองพะเนินเทินทึกดั่งเทือกเขาหิมาลัยบนโต๊ะทรงงานได้เลยแม้แต่น้อย‘ฮ่องเต้เวินเส้าหลิง’ ผู้ครองแผ่นดินต้าซิง กำลังนั่งกุมขมับอยู่บนบัลลังก์มังกรทอง สภาพผมเผ้าชี้ฟูดั่งรังนกกระจอก ขอบตาดำคล้ำปานหมีแพนด้าอดนอนสามชาติ พระหัตถ์สั่นระริกขณะจรดพู่กันเซ็นฎีกาเล่มที่สามร้อยห้าสิบของเช้าตรู่วันนี้“บัดซบแท้ๆ... เจิ้นเป็นโอรสสวรรค์ หรือเป็นวัวเป็นควายเทียมเกวียนกันแน่วะเนี่ย!” ฮ่องเต้บ่นอุบอิบเสียงแหบแห้ง “ไอ้น้องชายตัวดีเวินเชียนฟาน... พากลุ่มเพื่อนไปบุกสวรรค์ถล่มนรก รบชนะกลับมาแทนที่จะมาช่วยพี่ชายว่าราชการ ดันอ้างว่าติดภารกิจ ‘เข้าหอบำรุงกำลังกับเมีย’ ปล่อยให้เจิ้นนั่งหลังขดหลังแข็งเซ็นงบประมาณซ่อมท่อระบายน้ำเมืองหลวงอยู่คนเดียว!”ในจังหวะนั้นเอง...โครมมมมม! ปังงงงง!“ฝ่าบาทททททททททททท! แย่แล้วพะยะค่ะ! เอ๊ย... ดียิ่งแล้วพะยะค่ะ!!”‘หัวหน้าขันทีหลี่&

  • เกิดใหม่ทั้งที ศพดันถูกเผาไปแล้ว!   ตอนที่ 78

    ยามเฉิน (ประมาณ 09.00 น.) ณ ห้องทรงงานส่วนตัว วังชินอ๋อง แคว้นต้าซิงแสงแดดอุ่นยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างแกะสลักลวดลายวิจิตร บรรยากาศภายในวังชินอ๋องกลับคืนสู่ความสงบสุขและความมั่งคั่งอันคุ้นเคย หลังจากการเดินทางกลับมาจากแดนสวรรค์พร้อมหีบสมบัติทองคำสิบห้าใบทว่า... ความสงบสุขนี้ ดูเหมือนจะใช้ไม่ได้กับ ‘มะลิ’ พระชายาเอกผู้กำลังนั่งกุมขมับอยู่หน้าโต๊ะบัญชี!ตึง!มะลิตบสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายร้านหมูกระทะสาขาใหญ่ลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ดวงตากลมโตถลึงมองสามีที่กำลังนั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ตัวยาวข้างๆ ด้วยความหมั่นไส้ระคนระอาใจสุดขีด:“คุณพี่ขา! นี่มันเวลางานนะคะ! ประธานบริษัทมานั่งเกาะแกะพนักงานออฟฟิศแบบนี้ได้อย่างไรกันคะเนี่ย?!” มะลิโวยวายเสียงอุบอิบเวินเชียนฟานในชุดคลุมลำลองสีดำสนิท มิได้สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย ชินอ๋องลุกขึ้นก้าวเข้ามาสวมกอดเอวคอดของนางจากด้านหลังอย่างหน้าตาเฉย คางสากเกยอยู่บนไหล่บาง มุดซอกคอสูดดมความหอมกรุ่น ปลายนิ้วหนาเกลี่ยแก้มเนียนอย่างอารมณ์ดี:“งานบริหารกิจการสตรีทฟู้ดสามภพ...

  • เกิดใหม่ทั้งที ศพดันถูกเผาไปแล้ว!   ตอนที่ 77

    ยามเหม่า (ประมาณ 06.30 น. รุ่งอรุณแห่งวันใหม่) ณ ห้องบรรทม พระตำหนักลอยฟ้าส่วนตัวแสงแดดอ่อนๆ ยามรุ่งอรุณสาดส่องผ่านม่านลูกปัดแก้วเข้ามาภายในห้องบรรทมอันเงียบสงบ...บนเตียงกว้างปูฟูกแพรไหมสิบชั้น... ‘มะลิ’ นอนคว่ำหน้าห่อร่างอยู่ในผ้าห่มแพรไหมผืนหนา สภาพสะบักสะบอม ปวดระบมไปทั้งเอวและสะโพก ดั่งเพิ่งผ่านศึกสงครามล้างโลกมาหมาดๆ สัญญาณสมอง 5G ของอดีตสาวฟรีแลนซ์แทบจะตัดขาดการเชื่อมต่ออย่างถาวรส่วนทางด้าน ‘เวินเชียนฟาน’... ชินอ๋องในชุดคลุมลำลองสีดำสนิท กลับมีผิวพรรณเปล่งปลั่ง สดชื่น แจ่มใส และอิ่มเอมปานได้กินโสมหมื่นปี! ชินอ๋องนั่งเท้าคางยิ้มพรายมองภรรยาตัวแสบที่นอนซมอยู่ข้างกาย มือหนายื่นไปเขี่ยปอยผมที่ปรกลงมาข้างแก้มของนางอย่างอ่อนโยน“ตื่นได้แล้ว มะลิของข้า... แสงตะวันส่องฟ้าแล้วนะ” สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบอย่างอารมณ์ดีมะลิค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากกองผ้าห่ม ขอบตาดำคล้ำเล็กน้อย นางแยกเขี้ยวใส่สามีด้วยความหมั่นไส้สุดขีด:“ตื่นอะไรล่ะคะคุณพี่! ตัวเองกินอิ่มนอนหลับหน้าตาผ่องใสเป็นยองใย... แต่หนูสิคะ กระดูกกร

  • เกิดใหม่ทั้งที ศพดันถูกเผาไปแล้ว!   ตอนที่ 76

    ยามเฉินแก่ๆ (ประมาณ 08.45 น.) ณ ยอดแท่นพิธีหยกขาวเก้าสิบเก้าขั้น ลานพิธีเก้าชั้นฟ้าเหง่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!เสียงระฆังทองคำโบราณดังกึกก้องกัมปนาทสะท้านม่านเมฆาสวรรค์อีกครา ทว่าในครานี้... กลับมิใช่เสียงระฆังเตือนภัยสีเลือด และมิใช่เสียงระฆังที่ถูกขัดจังหวะด้วยหลุมดำแห่งความว่างเปล่า!ท้องฟ้าเบื้องบนกลับคืนสู่สีครามสดใส แสงสุริยันสีทองคำสาดส่องอบอุ่น ละอองประกายทองคำแห่งมรรคาเตาไฟยังคงโปรยปรายลงมาดั่งสายฝนทิพย์ชะโลมจิตวิญญาณบนยอดแท่นพิธี... สองร่างของคู่บ่าวสาวจัดแจงชุดมงคลที่เพิ่งผ่านศึกจักรวาลมาสดๆ ร้อนๆแผ่นหลังของเวินเชียนฟานที่เคยถูกลำแสงสังหารทำลายจนเกราะแตกละเอียด บัดนี้ถูกคลุมทับด้วยเสื้อคลุมพิธีการตัวใหม่สีดำสนิทขลิบดิ้นทองคำแท้ สง่างามดั่งพญามัจจุราชผู้ค้ำจุนฟ้าดิน มือหนากอบกุมมือน้อยของมะลิไว้แน่นหนา ปลายนิ้วสอดประสานไม่ยอมคลายแม้แต่เสี้ยววินาทีส่วนมะลิ... ชุดเจ้าสาวผ้าไหมสีแดงชาดแปดชั้นที่เคยถกขึ้นผูกเอว บัดนี้ถูกปล่อยชายกระโปรงลงมาทิ้งตัวอย่างประณีต มงกุฎหยกหงส์เก้ากิ่งถูกนำกลับมาสวมบนศีรษะ แม้จะหนักอึ

  • เกิดใหม่ทั้งที ศพดันถูกเผาไปแล้ว!   ตอนที่ 75

    ยามเหม่า (ประมาณ 06.00 น. รุ่งอรุณแห่งวันชี้ชะตา) ณ ระเบียงกว้าง พระตำหนักลอยฟ้าหลังแนวรบฟิ้วววววววววววววว...สายลมหนาวแห่งความว่างเปล่ายังคงพัดกรรโชกหวีดหวิว รอยแตกร้าวสีดำทมิฬบนท้องฟ้าเหนือเก้าชั้นฟ้ายังคงอ้ากว้างราวกับรอยแผลเป็นเน่าเฟะขนาดยักษ์ คอยสูบกลืนแสงดาวและแสงสุริยันจนทั่วนภาเป็นสีเทาหม่น ทว่าบรรยากาศภายในระเบียงหยกขาวกลับอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยประกายไฟแห่งความหวังสองร่างในชุดมงคลสีแดงชาดและสีดำขลิบดิ้นทองคำก้าวออกมายืนเคียงข้างกัน...แผ่นหลังกว้างของ ‘เวินเชียนฟาน’ ที่เคยถูกลำแสงสังหารทำลายจนเกราะแตกละเอียด บัดนี้บาดแผลสมานตัวแนบสนิทเป็นเนื้อเดียวด้วยโอสถทิพย์และไออุ่นแห่งมรรคาเตาไฟ ลมปราณเหมันต์ทมิฬในกายกลับมาหมุนเวียนกล้าแกร่ง มั่นคง และเยือกเย็นดั่งมหาสมุทรน้ำแข็งมือหนาของชินอ๋องสอดประสานเข้ากับมือน้อยๆ ของมะลิ กอบกุมไว้แน่นหนา ปลายนิ้วแนบชิดไม่ยอมคลาย“คุณพี่... แผลที่หลังไม่เจ็บแล้วจริงๆ นะคะ?” มะลิเอียงคอถาม ดวงตากลมโตยังคงมีประกายห่วงใยเหลืออยู่ “อย่ามาเก๊กฟอร์มพระเอกซีรีส์เกาหลีนะคะ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status