Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ยามเชิน (ประมาณ 15.00 น.) ณ ประตูเมืองทิศเหนือ เมืองหลวงแคว้นต้าซิงบรรยากาศบริเวณหน้าประตูเมืองหลวงตึงเครียดจนเงียบสงัด...ขบวนรถม้าสลักลายอสูรสงครามและกองกำลังทหารม้าเกราะดำนับร้อยชีวิต เดินทางเคลื่อนตัวผ่านประตูเมืองเข้ามาด้วยท่าทางจองหองและคุกคาม นำโดย ‘องค์ชายสามแห่งเป่ยเยี่ยน’ พระโอรสผู้เหี้ยมโหดของมหาอำนาจแคว้นข้างเคียง และ ‘ปรมาจารย์ค่ายกลพรรคมาร’ ในชุดคลุมดำมืดมนแผ่ไอสังหารน่าขนลุก!เหล่าขุนนางการทูตแห่งแคว้นต้าซิงที่ออกมาต้อนรับ ต่างพากันยืนตัวเกร็ง เหงื่อซึมหลัง ด้วยความยำเกรงอิทธิพลของแคว้นข้างเคียงองค์ชายสามแห่งเป่ยเยี่ยนประทับบนอาชาตัวใหญ่ เหยียดยิ้มเหี้ยมเกรียม มองขุนนางต้าซิงด้วยสายตาดูแคลน ก่อนจะหัวเราะเสียงดังลั่นประตูเมือง“ฮ่าๆๆ! ราชสำนักต้าซิงจัดคนมารับต้อนรับคณะทูตเป่ยเยี่ยนแค่นี้หรือ?” องค์ชายสามเอ่ยเสียงกังวานข่มขู่ “กลับไปบอกฮ่องเต้ของพวกเจ้าเสีย... ครานี้ข้าพายอดฝีมือและ ‘ค่ายกลหมื่นมารสลายวิญญาณ’ มาเชื่อมสัมพันธ์! หากงานเลี้ยงคืนนี้ ต้าซิงหาคนมาแก้ค่ายกลพรรคมารของข้าไม่ได้... ก็จงเตรียมเซ็นสัญญายกเมืองชายแดนห้าเมืองให้เป่ยเยี่ยนเสียเถิด!”ปรมาจารย์ค่ายกลพรรค

ยามซวีแก่ๆ (ประมาณ 19.45 น.) ณ โถงจัดเลี้ยงใหญ่ พระราชวังหลวงกลิ่นหอมกรุ่นของหนังหมูหันย่างยังคงอบอวลอยู่รอบตัวมะลิ...ทว่า บรรยากาศภายในโถงจัดเลี้ยงพระราชวังหลวงที่เพิ่งรอดพ้นจากค่ายกลพรรคมาร กลับต้องจมดิ่งลงสู่คลื่นความหนาวเหน็บและตึงเครียดระลอกใหม่อีกครั้ง!“ฮึ่ม! ทำลายค่ายกลหมื่นมารได้ ก็นับว่าเจ้ามีดวงแข็งนักต้าซิง!”องค์ชายสามแห่งเป่ยเยี่ยนกระทืบเท้าลงบนพื้นหินขัดเงาดัง ตึง! ดวงตาสีอำพันฉายแววเคียดแค้น ชักสีหน้าถมึงทึงราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เขาสะบัดแขนเสื้ออย่างรุนแรงแล้วหันไปส่งสายตาเหี้ยมเกรียมให้ชายชราในชุดคลุมสีเขียวเข้มลวดลายตะขาบพิษที่ยืนอยู่ด้านหลัง“แต่หากคิดว่าเป่ยเยี่ยนจะยอมจำนนเพียงเท่านี้... พวกเจ้าคิดผิดมหันต์!” องค์ชายสามคำรามก้อง “ท่าน ‘ปรมาจารย์พิษไร้เงา’ ก้าวออกมา!”ชายชราผู้มีใบหน้าผอมซูบซีดเซียว เล็บมือทั้งสิบนิ้วเป็นสีม่วงคล้ำดำสนิท ก้าวอาดๆ ออกมาหยุดยืนกลางลานโถง รังสีกลิ่นคาวเลือดและไอพิษเย็นเยียบแผ่ออกมาจากร่างจนเทียนไขรอบข้างริบหรี่ลงทันตาเขาวาง ‘กล่องไม้จันทน์ดำสลักลายหัวกะโหลกเก้าตา’ ลงบนโต๊ะหินอ่อนตรงกลางลาน ก่อนจะค่อยๆ ปลดสลักกลไกออกอย่างช้าๆแกร๊ก

ยามซวีแก่ๆ ผันผ่านสู่ยามไฮ่ (ประมาณ 20.30 น.) ณ โถงจัดเลี้ยงใหญ่ พระราชวังหลวงความเงียบสงัดหลังศึกกระดานหมากฮอสพุทราจีนยังคงปกคลุมทั่วทั้งโถงจัดเลี้ยง...‘เซียนหมากไร้พ่ายแห่งแดนเหนือ’ ถูกขันทีสองนายหิ้วปีกพยุงร่างที่หมดสติเลือดกบปากออกไปนอนพักด้านหลัง ทิ้งไว้เพียงกระดานหินที่เต็มไปด้วยเม็ดพุทราจีนเชื่อมและลูกบ๊วยเค็มวางเกลื่อนกลาด เป็นประจักษ์พยานแห่งความพ่ายแพ้อันน่าอัปยศ!ตึง!เสียงหัวเข่ากระแทกพื้นหินขัดเงาดังสะท้อนก้องกังวาน!องค์ชายสามแห่งเป่ยเยี่ยนทรุดกายลงคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ต้าซิง ร่างกายสั่นสะท้านดุจลูกนกต้องพายุ ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความพ่ายแพ้ราบคาบอย่างไม่อาจกอบกู้ได้อีก!“ต้าซิง... ข้า องค์ชายสามแห่งเป่ยเยี่ยน ขอยอมรับความพ่ายแพ้ยับเยินทั้งสามด่านแต่โดยดี!”องค์ชายสามเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ละล่ำละลักกล่าวต่อหน้าธารกำนัล “เป่ยเยี่ยนขอยกเลิกการทวงคืนห้าเมืองชายแดนทันที! และยินยอมทำสนธิสัญญาสงบศึกสิบปี... ขอยอมส่งม้าศึกแดนเหนือสามร้อย

ยามเฉิน (ประมาณ 08.00 น.) ณ ลานหน้าเรือนหลัง วังชินอ๋องแสงแดดยามเช้าอันอบอุ่นสาดส่องลงมากระทบลานหินอ่อนกว้างขวางของเรือนหลัง ทว่าบรรยากาศเบื้องหน้ากลับตลบอบอวลไปด้วยความอัศจรรย์ใจอันยากจะหาคำบรรยาย!‘เวินเชียนฟาน’ ในชุดคลุมขุนนางสีดำปักดิ้นทองคำลายพยัคฆ์เหิน ยืนตระหง่านกอดอกอย่างสง่างาม ใบหน้าคมสันเรียบตึงดุจรูปปั้นหินสลัก ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับเปี่ยมไปด้วยเจตจำนงเด็ดเดี่ยวขั้นสูงสุดเบื้องหลังของชินอ๋องคือ ‘ชางสิง’ องครักษ์คนสนิทที่กำลังยืนคุม ‘หีบไม้เนื้อดีเปิดอ้า’ จำนวนสามใบ... ข้างในนั้นอัดแน่นไปด้วยทองคำแท่งเหลืองอร่ามสะท้อนแสงแดด และปึกตั๋วเงินธนาคารหลวงกองพะเนิน!เบื้องหน้าของชินอ๋อง... คือบรรดาอนุภรรยานับสิบชีวิตที่ถูกขุนนางและเชื้อพระวงศ์ส่งตัวเข้ามาก่อนหน้านี้ ทุกนางต่างยืนตัวสั่นงันงก ก้มหน้าตัวลีบแทบจะจมหายไปในพื้นดิน!“ตลอดเวลาที่ผ่านมา...” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของเวินเชียนฟานดังกึกก้องไปทั่วลานเรือน “พวกเจ้าถูกส่งเข้ามาด้วยเหตุผลทางการเมือง ข้าไม่เคยแตะต้องตัวพวกเจ้า และข้าเ

ยามซวี (ประมาณ 19.30 น.) ณ ลานหน้าเรือนพักท้ายสวน วังชินอ๋องกลิ่นหอมกรุ่นของควันเตาถ่าน เครื่องเทศหม่าล่า และน้ำกะทิหวานมัน ฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วลานเรือนท้ายสวนจนแทบแยกไม่ออกว่านี่คือตำหนักอ๋องหรือถนนคนเดินเยาวราชโบราณ!ผลพวงจากการระดมพลบอดี้การ์ดสายเปย์เมื่อบ่ายแก่ๆ...บัดนี้ ขบวนทัพนักรบเกราะทองคำนับสิบนายที่เพิ่งเดินกลับมาจากตลาดเมืองหลวง ต่างพากันวาง ‘ตะกร้าสานใบยักษ์’ ลงบนลานหินดัง ตึง! ตึง! ในตะกร้าอัดแน่นไปด้วยหมูสะเต๊ะร้อนๆ น้ำเต้าหู้ทรงเครื่อง เกาลัดคั่วหอมฉุย และเนื้อแกะย่างเสียบไม้อีกนับร้อยๆ ไม้!“ขอบคุณพี่ๆ ทุกคนมากนะคะ!” มะลิในชุดฮั่นฝูสีชมพูทรงหลวม นั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่งไม้หน้าเรือน โบกมือทักทายเหล่าทหารอย่างร่าเริง “วางไว้ตรงนั้นแหละค่ะ! ใครหิวก็หยิบไปแทะคนละสิบไม้ยี่สิบไม้ได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ!”“มิกล้าพะยะค่ะพระชายาเอก! พวกเราขอถวายการอารักขาอยู่รอบนอกพะยะค่ะ!”เหล่านักรบเกราะทองคำคุกเข่าประสานมืออย่างพร้อมเพรียง แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความจงรักภักดี ก่อนจะล่าถอยออกไปยืนค