Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ยามอู่ (ประมาณ 12.00 น.) ณ เมืองชายแดนทางเหนือณ เมืองชายแดนทุรกันดารอันห่างไกลจากเมืองหลวงนับพันลี้...ตามพระราชโองการลดตำแหน่งเนรเทศ ‘ซูเฉิง’ อดีตขุนนางตกอับกรมคลัง ควรจะต้องตกระกำลำบาก อาศัยอยู่ในจวนนายอำเภอโกโรโกโสะหลังคารั่ว เสื้อผ้าเก่าขาด และกินข้าวต้มก้นหม้อแห้งๆ ไปวันๆทว่า... ความเป็นจริงกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง!เบื้องหน้าใจกลางเมืองชายแดน คฤหาสน์ไม้เนื้อดีขนาดมหึมาทรงหรูหราตั้งตระหง่านอย่างอลังการ ล้อมรอบด้วยกำแพงหินขัดเงาและสวนดอกไม้อบอวล ภายในห้องโถงใหญ่ประดับประดาด้วยแจกันกระเบื้องเคลือบราคาแพงและเครื่องเรือนลงรักปิดทองคำแท้!‘ซูเฉิง’ นั่งเอนกายบนเก้าอี้หนานุ่ม พลางใช้นิ้วมือคีบตั๋วเงินก้อนโตขึ้นมานับอย่างมีความสุข โดยมี ‘ซูเหลียน’ ลูกสาวคนโตแต่งกายด้วยชุดฮั่นฝูผ้าไหมแพรเนื้อดีสีฉูดฉาด นั่งจิบชาดอกเหมยอย่างสบายอารมณ์“ฮ่าๆๆ! สวรรค์มีตาจริงๆ!” ซูเฉิงหัวเราะร่าตบหน้าขาตัวเองดัง ปัง! “การยอมยกลูกเมียน้อยอย่างนังซูเหมยไปเป็นหมากในวังอ๋อง... ช่างคุ้มค่าเหลือเกิน! ฝงฮองเฮาและองค

ยามเชินแก่ๆ (ประมาณ 16.30 น.)ขบวนรถม้าหรูหราหยุดเทียบหน้าประตูใหญ่วังชินอ๋องมะลิก้าวลงจากรถม้าอย่างกระฉับกระเฉง ชายเสื้อและกระโปรงพองตุ่ยแน่นเอี๊ยดไปด้วยห่อเกาลัดคั่วและเนื้อย่าง ส่วนอาชูหอบห่อซาลาเปากับขนมกุ้ยฮวาพะรุงพะรังจนแทบมองไม่เห็นทางเดินเวินเชียนฟานก้าวลงตามมา เขาสะบัดชายเสื้อยืนกอดอก สายตาคมกริบจ้องมองสัมภาระพองโตของมะลิด้วยความครุ่นคิดอย่างหนัก‘ตัดขาดตระกูลซูด้วยการเผาจดหมาย... กินนกพิราบประกาศอิสรภาพ... ซ้ำยังกวาดผังเมืองและยุทธภัณฑ์ลับมาไว้เต็มตัว!’ ชินอ๋องสูดหายใจลึก ‘หากปล่อยให้นางตั้งตัวเป็นจอมมารอิสระ ย่อมเป็นภัยใหญ่หลวง สู้ข้าเปิดศึกเจรจา ทอดไมตรีดึงนางมาเป็นพันธมิตรลับ ย่อมดีกว่าปล่อยให้นางแปรพักตร์ไปร่วมมือกับฝั่งองค์ชายใหญ่!’ชินอ๋องกระแอมเบาๆ ปรับสีหน้าให้อ่อนโยนลงสามส่วน“อนุซู”มะลิชะงัก หันขวับมามอง “คะ? มีอะไรเหรอคะท่านอ๋อง จะคิดเงินค่าไปเที่ยวย้อนหลังเหรอคะ? ไม่มีตังค์นะคะบอกไว้ก่อน!”เวินเชียนฟานคิ้วกระตุกเบาๆ แต่ย

ยามอู่แก่ๆ (ประมาณ 11.30 น.) ณ ลานหน้าประตูพระราชวังหลวงสามวันผันผ่านอย่างรวดเร็วดุจโกหก...บรรยากาศหน้าประตูทางเข้าพระราชวังหลวงอันยิ่งใหญ่โอ่อ่าเต็มไปด้วยขบวนรถม้าหรูหราของเหล่าเชื้อพระวงศ์ เสนาบดี และคุณหนูตระกูลขุนนางชั้นสูงที่พากันแต่งตัวประดับเครื่องประดับทองคำและแพรพรรณสีสดใส เดินเชิดหน้าชูตาก้าวเข้าสู่งานเลี้ยงบุปผาต้อนรับฤดูใบไม้ร่วงกึก...รถม้าไม้ชิงชันประดับตราสัญลักษณ์วังชินอ๋องเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบ ณ ลานทางเข้าโถงจัดเลี้ยงใหญ่ทหารองครักษ์รีบเข้ามาเทียบม้านั่ง... ร่างสูงโปร่งสง่างามของ ‘เวินเชียนฟาน’ ก้าวลงจากรถม้าในชุดขุนนางเต็มยศสีดำขลิบทองดูทรงอำนาจดุจพญาอินทรี ทว่าสายตาคมกริบของเขากลับหันไปจ้องมองประตูรถม้าด้านหลังด้วยความเครียดเกร็งระดับสูงสุด!“เชิญ... อนุซู” ชินอ๋องเอ่ยเสียงต่ำเรียบพริบตาที่ผ้าม่านเกี้ยวถูกเปิดออก... ร่างของ ‘ซูเหมย’ หรือ ‘มะลิ’ ก็ค่อยๆ ก้าวลงมาจากรถม้า!ทว่า... ภาพที่ปรากฏต่อสายตาของทุกคน ณ ลานวังหลวง ทำเอาบรรดาคุณหนูขุนนางและเชื้อพระวงศ

ยามอู่ปลายๆ (ประมาณ 13.00 น.) ณ โถงบุปผาตระการ พระราชวังหลวงบรรยากาศภายในโถงจัดเลี้ยงวังหลวงเงียบสงัดราวกับสุสาน...ฝงฮองเฮาที่เพิ่งโดนยื่นก้ามกุ้งมังกรนึ่งเหล้าจีนตัดบทคำคมถากถาง นั่งจ้องมองมะลิด้วยสายตาเคียดแค้น เส้นเลือดที่ขมับเต้นตึ๊บๆ พระหัตถ์สั่นระริกกำผ้าเช็ดหน้าแน่นจนยับยู่ยี่‘นังอนุชั้นต่ำ! กล้าเมินคำถากถางของข้า ซ้ำยังยื่นก้ามกุ้งมาลบเหลี่ยมข้าต่อหน้าธารกำนัล!’ ฝงฮองเฮากัดฟันกรอด สูบลมหายใจเข้าปอดลึกๆ พยายามตั้งสติเปลี่ยนสมรภูมิศึก!องค์ชายใหญ่ที่นั่งข้างๆ เห็นผู้เป็นมารดาเสียหน้า จึงรีบยันกายลุกขึ้นประสานมือถวายบังคมฮ่องเต้ แล้วเอ่ยเสียงดังแหลมสูง“เสด็จพ่อพะยะค่ะ! งานเลี้ยงบุปผาต้อนรับฤดูใบไม้ร่วงครานี้ มีเพียงการเสวยอาหารและฟังดนตรีคงจะน่าเบื่อเกินไป... ตามธรรมเนียมราชสำนัก ยามฤดูใบไม้ร่วงเวียนมาถึง เหล่ากุลสตรีตระกูลขุนนางสมควรร่ายบทกวีเฉลิมฉลอง เพื่อแสดงถึงการอบรมสั่งสอนอันสูงส่งของวงศ์ตระกูลพะยะค่ะ!”ฮ่องเต้ผู้สวมชุดมังกรสีทองทรงแย้มพระโอษฐ์ พยักพระพักตร์เห็นพ้อง “อืม... ข้อเสนอของรัชทายาทใหญ่ไม่เลว แล้วเจ้าคิดว่าจะให้ใครเป็นผู้ร่ายบทกวีเปิดงานเล่า?”องค์ชายใหญ่เหยีย

ยามเว่ยปลายๆ (ประมาณ 14.30 น.) ณ โถงบุปผาตระการ พระราชวังหลวงหลังพายุวิกฤตการณ์ศึกขาเป็ดปักกิ่งย่างหม่าล่าสงบลง... บรรยากาศภายในโถงจัดเลี้ยงใหญ่ที่เคยคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นควันพิษและคราบน้ำมันเป็ด กลับคืนสู่ความสงบเรียบร้อยได้อย่างรวดเร็วด้วยกำลังทหารองครักษ์หลวงประจำพระองค์!เสียงโลหะโซ่ตรวนกระทบกันดัง แกร๊ก! แกร๊ก!กองกำลังทหารกบฏชุดดำนับร้อยชีวิตที่ยอมปลดอาวุธ ถูกองครักษ์หลวงพันธนาการไว้แน่นหนาและถูกลากตัวออกไปขังคุกใต้ดินทันที“ปล่อยข้า! เสด็จพ่อ! ข้าทำเพื่อราชวงศ์เวินนะพะยะค่ะ!” องค์ชายใหญ่กรีดร้องโวยวายด้วยความสติแตก ใบหน้าที่เคยจองหองบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและฝุ่นหินเสนาบดีเฉินหน้าซีดเผือด เข่าอ่อนไร้เรื้อแรง ถูกทหารองครักษ์สองนายหิ้วปีกไถลไปตามพื้นหินขัดเงาดุจหมาหมดสภาพ“องค์ชายใหญ่... เสนาบดีเฉิน...” ฮ่องเต้ผู้สวมชุดมังกรสีทองทรงประทับยืนบนพระตั่งด้วยสีหน้าดุดันเย็นชา ตรัสด้วยน้ำเสียงดังกังวานกึกก้องไปทั่วทั้งโถง “พวกเจ้าก่อการกบฏ ลอบวางยาพิษ และหมายสังหารเราต่อหน้าธารกำนัล! มีความผิดฐาน