บทที่ 8 พบปะครอบครัวบนโต๊ะอาหาร

  ในมุมมองของลูกศร  ปัจจุบัน

  มีคนเดียวที่ทำให้ฉันมีอาการอึดอัดแบบนี้  แม่นั่นเอง  แม่กักตัวฉันไว้ในห้องนอนก่อนเวลามื้อเย็นเล็กน้อย  สีหน้าแม่จริงจัง  จนฉันยกมือกัดเล็บแก้เครียด

  “หยุด!  เอามือลง”

  ฉันชะงักค้าง  ก่อนเอามือลงตามคำสั่ง

  “แม่มาหาหนู  มีอะไรเหรอคะ?”

  ฉันกำมือแน่น  เมื่อแน่ใจว่าแม่ไม่เห็นมือกำเกร็ง  จนเล็บจิกฝ่ามือ  แม่มองฉัน  เชิดหน้า  กอดอก  แล้วเอ่ยออกมา

  “ที่บริษัททำท่าจะรอดไหม?”

  แม่ไม่รอคำตอบ  ราวกับนี่เป็นคำทักทาย  แล้วเอ่ยต่อ

  “ถ้าไม่รอดก็แต่งงานซะ  กับคุณมหาสมุทร”

  “เขามีลูกมีเมียแล้วค่ะ”

  “ป๊าเขาก็มีแม่ใหญ่  แต่ยังมีฉันเพิ่มได้เลย”

  “แต่ว่า  หนูเป็น...”

  “แกก็มีลูกกับเขาสักคน  หลังจากนั้นก็ให้สามีไปมีเล็กมีน้อย”

  “แต่แม่คะ”

  ฉันเอ่ยออกมาแค่นั้น  ทำไมคนเจ้าแผนการแบบฉัน  แค่คิดจะสู้กับแม่ยังทำไม่ได้เลย

  “เลขาแกน่ะ  คนของฉัน  เธอเล่าให้ฟังหมดแล้ว  แกก็เล่าเรื่องป๊าให้มันเกินจริง  บ้านใหญ่จะได้ยอมรับในตัวแก”

  “ค่ะ  แม่”

  “บริษัทแม่ของป๊าแก  ฉันให้คนของเราไปประจำตำแหน่งสำคัญๆ หมดแล้ว  เหลือก็แค่  แกต้องทำตัวให้เด่นพอ  ที่เขาจะเสนอชื่อ  เข้าใจไหม?”

  “เข้าใจค่ะ”

  ฉันตอบราวกับหุ่นยนต์  สะสมความกดดันลงในใจ  จนตอนนี้ภายในใจไม่เหลือที่ว่างใดๆ อีก

  เสียงป๊าสั่นกระดิ่งให้อาหารมาเสิร์ฟดังขึ้น  ฉันกับแม่เร่งฝีเท้าเดินจากห้องนอนไปร่วมโต๊ะอาหาร

  “ธนู  แกก็บริหารบริษัทมาสามปีแล้ว  ป๊าไม่เห็นบริษัทจะก้าวหน้าไปไหน”

  “ครับป๊า  ผมพยายามอยู่”

  แม่ของฉันอมยิ้ม  แต่ก็แกล้งกระแอมเรียกความสนใจ

  “ว่าไง  มยุเรศ?”

  “เฮียฮงจะไม่ถามถึงลูกศรบ้างเหรอคะ?  นี่ลูกก็ทำงานครบอาทิตย์หนึ่งพอดี”

  แม่ใหญ่และเฮียธนูทำหน้าบึ้ง  แต่ก็พยายามเก็บสีหน้าให้มิดชิด  เพราะป๊าไม่ชอบให้เราทะเลาะกัน

  “ว่าไง  ลูกศร?”

  “ก็...”

  ฉันกำลังจะตอบ  แต่แม่ใหญ่วางช้อนเสียงดัง  ก่อนเปลี่ยนเรื่อง

  “ไปดูตัวเป็นยังไงบ้าง?”

  ฉันชะงักค้าง  ก่อนคิดหาคำตอบที่ได้เปรียบที่สุด

  “เขามีลูกมีเมียแล้วค่ะ”

  แม่หันมาค้อน  ส่วนป๊าขมวดคิ้ว  หันมาจ้องฉัน  ก่อนที่จะเอ่ยเสียงเขียว

  “เป็นลูกผู้หญิง  แถมมีแม่เป็น...แม่บ้านมาก่อน  แต่งงานมีลูกก็ดีแล้ว  จะไปทำงานทำไม”

  ฉันรู้สึกโกรธที่ป๊าว่าแม่เป็นคนใช้  ก็แค่เปลี่ยนคำ  ฉันจึงเถียงออกมา

  “ป๊าขา  ที่ค่ายเพลงเหลือนักร้องหนึ่งคน  นักแต่งเพลงหนึ่งคน  โอกาสรอดแทบไม่มี”

  ฉันหันไปมองแววตาของเฮียธนูที่ทำเหมือนทองไม่รู้ร้อน  รู้ดีว่าสองแม่ลูกนั้น  วางแผนมาตั้งแต่ก่อนฉันเรียนจบ

  “ถ้าหนูทำค่ายเพลงเรารอดได้  ป๊าต้องให้ตำแหน่งหนูในบริษัทแม่นะคะ  หนูรู้ว่าหนูเป็นผู้หญิง  และเป็นลูกคนใช้  แต่ก็ลูกป๊าคนนี้ไม่ใช่เหรอคะ  ที่จบฮาร์วาร์ด  ในขณะที่เฮียจบ...”

  ฉันละไว้แค่นั้น  แม่หันมามองฉันด้วยแววตาชื่นชม

  “อย่าไปฟังอีเลยค่ะ  เฮียฮง”

  แม่ใหญ่ทำตาเข้มมาทางฉัน

  “ลูกชายมีแต่จะสืบสกุล  เป็นหน้าเป็นตา  เป็นผู้นำได้  แถมเฮียธนูของแกยังมีฉัน  ที่มีเส้นสายทางธุรกิจ”

  “แต่หนูได้ยินมาว่า  บริษัทแม่ที่ป๊าเพิ่งวางมือ  กำลังร่อแร่  เพราะกฎที่เฮียธนูเพิ่งตั้งขึ้นใหม่  ใช่ไหมคะ  เฮีย?”

  ฉันถามเน้นเสียงในประโยคท้าย

  “พูดอะไร  ยัยลูกศร?”

  เฮียธนูเห็นฉันโจมตีจึงอ้าปากอยากโต้ตอบ  แต่เขาคิดไม่ทันฉันหรอก  เพราะเฮียค่อนข้างหัวทึบสักหน่อย

  “พวกกรรมการขอสวัสดิการเพิ่มค่ะป๊า  แล้วเฮียก็ให้”

  พ่อชำเลืองมองแม่ใหญ่  กระแอม  ก่อนเอ่ย

  “ยุ่งน่า  ไม่ใช่เรื่องของแก  ยัยลูกศร  บริษัทแม่เป็นของเฮียธนู  แล้วแกก็รู้แค่ในตำรา  จะไปรู้เรื่องบริหารคนได้ยังไง  กินข้าวๆๆๆ”

  “หนูก็แค่หวังดี  ก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป”

  ฉันทิ้งระเบิดลูกใหญ่  เลิกคุย  แล้วนั่งกินข้าวเงียบๆ  แม่หันมามองฉัน  แล้วส่งใบหน้าอมยิ้มมาให้

  ดูเหมือนในระหว่างนั้น  เฮียธนูจะใช้เวลาอีกนาน  กว่าจะคิดได้ว่าควรจะโจมตีฉันตรงไหน

  “แล้วแกจะเอายังไง  เรื่องที่นักร้องในค่ายฟ้องร้องเรียกค่าตัว”

  “ไม่มี  ไม่หนี  ไม่จ่าย”

  ฉันยักไหล่  ก่อนหันมาสบตาตรงกับเฮียธนู

  “จนกว่าคดีจะสิ้นสุดลง  แล้วตอนนั้นลูกศรก็คงทำรายได้มาทยอยจ่ายได้จนหมด”

  “แต่นักร้องของแก  ก็แค่เกรดบี  จะทำยังไง?  จะจัดคอนเสิร์ตยังทำไม่ได้เลย”

  “ลูกศรมีวิธีก็แล้วกัน”

  “ก็แค่ให้เอไอแต่งเพลง  แล้วเอาไปดัดแปลงก็พอใช้ได้แล้ว”

  “ถ้าอย่างนั้น  เฮียก็ตัดค่ารับรองกรรมการบอร์ดบริหาร  แล้วเอาเงินนั้นให้บริษัทลูก  อย่างเอ็นแชนทิงมิวสิคดีไหมคะ?  เราจะได้มีเพลงที่มืออาชีพแต่ง  แล้วดังเป็นพลุแตก”

  “หมายความว่าไงธนู?”

  พ่อฉันวางช้อนเสียงดัง  บ้านเราเวลาโมโหทำไมชอบมาลงที่จานชามนัก

  “เอ่อ...”

  เฮียธนูคิดไม่ทัน  จนแม่ใหญ่ต้องยื่นมือมาช่วย

  “ก็ลูกเราต้องรักษาบอร์ดบริหารเก่งๆ เอาไว้ไงคะเฮีย”

  “ไม่ใช่เรื่องของเธอ!”

  ถึงจะว่าแม่ใหญ่  แต่ฉันก็ไม่ชอบที่ป๊าชอบดูถูกผู้หญิงเหลือเกิน  เฮียธนูทำท่าโกรธจัด  หันมาทำหน้ายักษ์ใส่ฉัน

  “ไปเจอป๊าที่ห้องหนังสือ”

  ป๊าจบบทสนทนาแค่นั้น  แล้วตอนนี้ฉันก็เป็นฝ่ายชนะน็อก  ฉันส่งข้อความ ‘เยส’ ลงไปในแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียอันหนึ่ง  โดยไม่มีใครรู้ว่าฉันเป็นใคร

  แค่อยากประกาศให้โลกรู้ว่าฉันเป็นฝ่ายชนะ  เหมือนที่แม่สอนว่า  อยากได้อะไรก็ต้องได้!