บททั้งหมดของ แผนรักนักวางแผน(Fall for Me?): บทที่ 11 - บทที่ 20

  ในมุมมองของลูกศร  ปัจจุบัน  เสียงเคาะประตูห้องนอนฉันดังขึ้น  ในเวลาสองทุ่ม  ตอนที่ฉันกำลังนั่งฟังพอดแคสต์เกี่ยวกับการบริหารคน  เพื่อนำไปใช้กับที่ทำงาน  ฉันหงุดหงิดเล็กน้อย  แล้วเดินมาเปิดประตู  แต่ยังคงทำสีหน้าเรียบเฉย  เหมือนปูนปั้นไม่อาจแสดงสีหน้าที่แท้จริงได้  ไม่มีใครอยู่หน้าห้อง  ฉันขนลุกขึ้นมา  ทั้งที่อากาศก็ปกติดีทุกอย่าง  ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าบนทางเดิน  “พรุ่งนี้  ลูกศรไปแทนเฮียที”  เฮียธนูเป็นคนเอ่ย  ก่อนปรากฏตัวทางด้านซ้ายของฉัน  และดูเหมือนกำลังลังเล  แต่ก็ส่งเอกสารมาให้ฉันปึกหนึ่ง  อย่างที่เคยบอกว่าเฮียค่อนข้างทึ่ม  ฉันจึงรับเอกสารมาไว้  แล้วทำใจให้สบาย  “ซีเอสอาร์เหรอ?  เชยจัง”  ฉันเอ่ยเบาๆ   “น่าไปหน่อย”  “ทำไมต้องไปทาสีโรงเรียนด้วย  ลูกศรว่าเฮียก็จ้างช่างทาสีเอาสิคะ”  เฮียธนูอึก

  ในมุมมองของโดนัท  เมื่อ 15 ปีก่อน  ฉันนั่งในห้องนั่งเล่น  รู้สึกเหมือนถูกจ้องตลอดเวลา  แต่พอเงยหน้าก็พบว่าไม่มีใครมองอยู่  ปกติฉันจะไวจากความรู้สึกพวกนี้  แต่อาการถูกมองกลับหายไปราวกับคนคนนั้น สามารถลบตัวตนได้  หรือฉันคิดไปเอง?  ฉันใช้แผนซ้อนแผน  รอให้โดนจ้องใหม่  แล้วรีบเงยหน้า  และประสานสายตาเข้ากับ   พี่นานา!  ในใจอดจะลังเลไม่ได้  หากแบ่งใจออกเป็นสองส่วน  ส่วนหนึ่งคือความรู้สึกผิดที่มีต่อพี่สาวคนสวย  แต่อีกส่วนก็รู้สึกว่า  ความดีที่กลับกลอกได้  ทำให้เสน่ห์ของเธอลดลงอย่างมาก  “อะ  พี่ให้”  พี่นานาเลิกหลบแล้วเดินตรงมาหาฉัน  ยื่นมาร์ชแมลโลว์สีพาสเทลที่อัดแน่นในถุงใส  หน้าตาดูดีทีเดียว  ฉันแอบกลืนน้ำลาย  แต่อีกใจก็บอกตัวเองว่าให้มีศักดิ์ศรี  “ให้ทำไม?”  ฉันถามห้วนๆ  รู้สึกเหม็นเบื่อ  พี่นานาดูเศร้าเมื่อเห็นฉันทำหน้าแบบนั้น

  ในมุมมองของลูกศร  ปัจจุบัน  ทำไมนะ  ทำไมป๊ารักลูกไม่เท่ากัน  ลูกเมียน้อยอย่างฉันได้เงินเดือนแค่ครึ่งเดียวของเฮียธนู  ฉันจึงจนใจ  ต้องรับปากแม่  เพราะอยากกินฟรี   เมื่อถูกใช้ให้มากินข้าวกับคุณมหาสมุทรอีก  ก่อนหน้านี้ฉันบอกป๊าว่าไม่เอารถหรู  ขอแค่รถตู้พร้อมคนขับ  ขณะที่เฮียธนูเปลี่ยนรถทุกปี  ถึงไม่ได้เท่าเฮีย  แต่ฉันว่ามีคนขับรถก็ดีกว่าหวาดผวาตลอดเส้นทาง  ฉันตั้งใจว่าวันนี้  จะไม่ดื่มแอลกอฮอล์  เพราะฉันชอบให้ตัวเองมีสติ  เป็นฝ่ายคุมเกม  และพร้อมพลิกสถานการณ์ตลอดเวลา  แต่ประสบการณ์ถูกทิ้งเมื่อวันก่อน  สอนฉันว่าไว้ใจใครไม่ได้  มือถือจึงต้องติดตัวตลอดเวลา  สำหรับพี่ชัย  เขาส่งจดหมายมาลาออกหลังเกิดเหตุได้สามวัน  ฉันกำมือแน่นตอนแม่ใหญ่กอดปลอบขวัญฉัน  แต่ฉันไม่มีหลักฐาน  และป๊ารู้ทั้งรู้  แต่ยังต้องพึ่งแม่ใหญ่อีกหลายเรื่อง  เรื่องนี้จึงเงียบไป  ร้านอาหารที่คุณมหาสมุทรนัดเป็นร้านเดิม  ฉันเดินด

  ในมุมมองของโดนัท เมื่อ 15 ปีก่อน  เวลาเที่ยงคืนเป็นช่วงเวลาที่ทุกคนหลับไปหมดแล้ว แต่กลับเป็นเวลาแห่งภารกิจของฉันกับพี่สาวคนสวย  เธอขยี้ตา เดินโซเซเข้ามาหาฉัน ที่หยิบขนมเข้าปากอยู่ในห้องนั่งเล่น  ขอบอกเลยว่า ตั้งแต่เมื่อวาน เหล่าขนมได้รับการปกป้องจากชนส่วนใหญ่ในบ้านสุขใจ  “มีอะไรเหรอ?”  พี่นานาหาวหวอด ก่อนรู้ตัวว่าเสียกิริยา เลยยกมือปิดปากตัวเอง  “พี่เคยบอกว่าพี่ชอบโดนัท  จำได้ไหม?”  “พี่จำได้”  ฉันยิ้มเขินอาย ส่วนเธอก็ยิ้มตอบ เราเงียบในช่วงเวลาอันแสน

  ในมุมมองของลูกศร  ปัจจุบัน  ฉันกดปุ่มโทรศัพท์เครื่องโบราณ  เรียกเลขาเข้ามาหา  ด้วยความรู้สึกน้อยใจที่แม้แต่โทรศัพท์เครื่องใหม่  เราก็ไม่มีปัญญาจะเปลี่ยน  “คุณไนฟ์  คุณพร้อมทำงานหนัก  เพื่อทำให้ค่ายเพลงเราไปรอดไหม?”  เธอมองฉันด้วยแววตาส่องประกาย  ก่อนยกกำปั้นขึ้น  แล้วตะโกนเสียงดัง  “พร้อมค่ะ  บอส!”  “ดีมาก  ถ้าอย่างนั้นเราจะประชุมทุกวันจันทร์  เพื่อวางแผนว่า  อาทิตย์นี้จะดีกว่าอาทิตย์ที่แล้วยังไง”  “แต่..เรามีกันแค่สี่คน”  “ลูกศรไว้ใจคุณไนฟ์นะคะ”  ฉันประกาศ  จ้องเธอด้วยดวงตานิ่ง  “ค่ะ  คุณลูกศร”  เธอเสียงอ่อนลง  เมื่อไม่รู้ว่าแผนของฉันคืออะไร  “คุณไนฟ์  จะต้องไปคุมการผลิตเอ็มวีตัวใหม่กับน่านฟ้า  แต่ในฐานะเลขา  แค่ส่งตารางงานมาให้ลูกศรก็พอ”  เธอกลืนน้ำล