บทที่ 2 การเจอกันครั้งแรกของเรา

    ในมุมมองของโดนัท เหตุการณ์เมื่อ 15 ปีก่อน  

    ฉันนั่งงอตัวบนเก้าอี้ ปวดท้องประจำเดือน  ปวดราวกับถูกมือนับสิบมาบดขยี้  ในใจอยากลงไปดิ้นกับพื้น  อยากร้องเอาแต่ใจ  อยากให้ใครสักคนมาปลอบว่าไม่เป็นไรนะ  แต่ฉันทำไม่ได้  เพราะสายตารอบตัวมักจดจ้องมาพร้อมความคาดหวัง  ฉันจึงต้องกัดปาก  กำมือแน่น  แล้วรอให้เวลาไหลไปอย่างช้าๆ

    ฉันนั่งกินข้าวตามลำพัง  อยู่ในศูนย์อาหาร  สถานสงเคราะห์บ้านสุขใจ  ฉันมาที่นี่ตั้งแต่อายุหกขวบ  จนวันนี้อายุสิบสองปีแล้ว  ผู้คนมากมายอยากเป็นเพื่อนกับฉัน  แต่ฉันรู้สึกในส่วนลึก  ว่าพวกเขาไม่ได้รักตัวตนของฉัน  แต่รักหน้าตาที่พวกเขาเห็นภายนอก  ฉันจึงคบเพื่อนแบบผิวเผิน และสามารถคุยได้กับทุกคน  โดยซ่อนร่องรอยที่ว่าตัวฉันช่างน่าเกลียดชังเอาไว้ภายใน 

    ตราบใดที่พวกเขายังเอาใจฉัน  ดีกับฉัน  นั่นแปลว่าพวกเขายังรักฉันอยู่  ฉันจึงพยายามทุกทางเพื่อรักษาความนิยมเอาไว้

    เด็กผู้ชายที่โตกว่าฉัน  จ้องมองฉันไม่ละสายตา  เขาแสดงออกอย่างเต็มที่ว่าชอบฉัน  ก่อนก้าวเข้ามายกไก่ทอดให้หนึ่งชิ้น  แล้วหลีกไปนั่งอยู่ห่างๆ  มีเสียงคนแซวมาเบาๆ  พอใจที่เขากล้าหาญ 

    แม้ฉันจะไม่อยากยิ้ม  แต่ฉันก็ส่งรอยยิ้มหว่านเสน่ห์ไปให้  ฉันไม่สังเกตว่ามีคนอยากคุยด้วย  จนกระทั่งเสียงทักหนึ่งดังขึ้น

    “นี่แน่ะ  โดนัท”

    ส้มเปรี้ยวเดินมาหาฉันพร้อมถาดอาหาร  เธอใกล้เคียงคำว่าเพื่อนสนิทเล็กน้อย  แต่ฉันไม่กล้าพอที่จะเรียกเธอว่าเพื่อน  คนอย่างโดนัทน่ะเหรอ  จะมีเพื่อนที่จริงใจได้

    ฉันยกมือขึ้นห้าม  ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว  แต่เธอไม่สน

    “มีคนมาใหม่  เธอต้องได้เห็น  อย่างกับลูกคุณหนู”

    ไม่ต้องรอให้เสียเวลา  เธอคนนั้นก็เดินผ่านเข้ามา  เธอตัวสูง  หน้าสวยนั้นปั้นหน้านิ่งราวกับการมาที่นี่เป็นการเดินเล่นในบ้านตัวเอง  ท่าทางการเดินดูมีมาดแบบเจ้าหญิง  ความเป็นเธอทั้งหมดดึงดูดฉันให้ถูกสะกดอยู่ที่นั่น  เด็กใหม่เสมองไปทั่วโรงอาหาร  ก่อนเดินไปหยิบถาดอาหารของตัวเอง 

    โดยปกติถ้าเห็นฉันจากระยะนี้  ไม่ว่าผู้หญิงหรือผู้ชายก็จะตะลึงงันกับความสวย  ระดับก่อกวนจิตใจของฉัน  แต่เธอมองข้ามฉันไป!

    ฉันใจเต้นอย่างประหลาด  ไม่รู้ว่าเพราะแววตาสีดำสนิทที่สะกดใจคนได้  หรือเส้นผมดำขลับล้อมรอบกรอบหน้าที่ดูเรียบนิ่ง  สวยจนฉันยังเผลอมองซ้ำไม่เบื่อ  เธอเองก็สวยจนคนมองลืมกาลเวลาได้  ฉันแน่นิ่งไปราวกับโดนเธอตรึงด้วยมนตรา

    ฉันยกมือจับหัวใจที่เต้นระรัว  ใจดวงนี้ไม่เคยเต้นกับใครมาก่อน  แม้จะเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาปานใด  ใช่ว่าฉันรักไม่เป็น  แต่เพราะความรักนั้นดันเกิดกับผู้หญิงนี่เอง  ผู้หญิงย่อมเข้าใจจิตใจฉัน  ผู้หญิงส่วนใหญ่อ่อนหวาน  และผู้หญิงทำให้ฉันหลงใหลได้  โดยที่ฉันไม่ต้องพยายาม

    ฉันหายปวดท้องเป็นปลิดทิ้ง  ยกถาดอาหารตัวเองไปตั้งหน้าเธอ  แล้วส่งรอยยิ้มเป็นมิตรไปให้

    “สวัสดี  เราชื่อโดนัท”

    “...”

    เธอไม่ตอบ  แต่จ้องหน้าฉัน  อย่างไม่ยินดียินร้าย  ในขณะที่อกฉันเต้นรัวอย่างควบคุมไม่อยู่  ฉันกัดปากล่างก่อนเอ่ยประโยคเพื่อทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดนี้ซะ

    “โดนัทยังมีรู  แต่ถ้าเลิฟยูต้องทำยังไง?”

   “...”

    “แฮร่”

    “...”

    ฉันรู้สึกเหมือนพูดกับกำแพง  เธอได้แต่กินข้าวต่ออย่างช้าๆ เหลือบมองฉันที่เหมือนคนสติไม่ดี

    โอเค  ความประทับใจแรกพบได้ไม่เต็มสิบ

    การเป็นที่รักต้องใช้ความสามารถอะไรบ้าง  คุณอาจไม่เข้าใจ  แต่ฉันคนนี้รู้ดีกว่าใคร  และฉันก็ฝึกมากกว่าหกปี

หรือพี่สาวคนสวยจะคิดว่าฉันไม่เต็ม  งั้นลองพูดธรรมดาๆ ก่อนดีกว่า

    “ตามมารยาทแล้ว  พี่ต้องบอกชื่อตัวเองกลับ”

     พูดจบฉันก็เม้มปากแน่น  ใช้ความกดดันกับเธอเบาๆ

    “ได้สิ  แต่พี่จำอะไรไม่ได้เลย  ลืมกระทั่งชื่อตัวเอง”

    เธอยิ้ม  แต่เป็นยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา  ฉันสงสัยว่าเป็นเพราะเธอเห็นฉันลึกซึ้งไปถึงภายใน  ที่ฉันเป็นคนชอบทำให้คนอื่นรัก  หรือนี่คือยิ้มปกติของเธอเท่านั้น?

    “ตรงนี้กระแทกของแข็ง”

    เธอชี้ไปที่หัวตัวเอง  ซึ่งมีผ้าพันแผลอยู่  เราเงียบกันชั่วครู่  ฉันรู้สึกว่าบรรยากาศตึงเครียด  เพราะฉันได้ถามเรื่องละเอียดอ่อนออกไป  ฉันจึงต้องสร้างบรรยากาศ  จึงคลายใบหน้าแล้วยิ้มออกมา

    “ให้หนูตั้งชื่อให้ดีไหม  เจอหน้าพี่ครั้งแรก  พี่ทำให้หนูอยากร้องเพลง”

    พี่สาวคนสวยพยักหน้า

    “งั้นชื่อ ‘นานา’ ดีไหม?  เหมือนกำลังร้องเพลงไง”

    ฉันขยิบตาให้  ไม้นี้เมื่อถูกยิงออกไป  เป็นต้องเสียท่าทุกราย  แต่พี่สาวคนใหม่กลับยิ้มอย่างสุภาพเท่านั้น  ถึงจะเป็นรอยยิ้มที่ดีกว่าครั้งแรก

    แต่มันน่าหงุดหงิดจริง!

    อย่างไรเสียโดนัทคนนี้  อยากได้อะไรก็ต้องได้  เพราะสถานสงเคราะห์สอนฉันว่า  คนสวยทำอะไรก็ไม่ผิด  คนสวยเป็นที่รัก  และทุกคนให้สิ่งต่างๆ กับฉัน  ราวกับติดหนี้กันมาแต่ปางก่อน  จึงไม่มีอะไรที่โดนัทอยากได้แล้วไม่ได้

   “ถ้ากินข้าวเสร็จ  โดนัทจะเป็นไกด์ให้เอง  เราไปสำรวจรอบบ้านสุขใจกัน  โดนัทเล่าให้ฟังได้ทั้งวันเลย”

    ฉันส่งพลังความสดใสไปให้พี่นานา  ชื่อที่ฉันเป็นคนตั้งให้  เธอรีบตักข้าวคำสุดท้าย  ก่อนถูกฉันจูงมือไปสู่โลกใบใหม่  ด้วยความกระตือรือร้น

    “บ้านสุขใจอยู่ที่เชิงตีนเขา  พี่นานาต้องเห็นบรรยากาศ  ยิ่งตอนเช้าที่หมอกลง  สวยอย่าบอกใคร”

    “ทำไมถึงบอกไม่ได้”

    ฉันอึ้งกับคำถามนั้น  ไม่คิดว่าพี่สาวคนสวยเล่นมุกกับฉัน  ก่อนเอ่ยด้วยความร่าเริง

    “พูดแล้วจะหาว่าโม้ได้”

    เธอหัวเราะออกมาเบาๆ  ดูผ่อนคลายขึ้น   ฉันจึงทำหน้าที่ไกด์ต่อด้วยความสดชื่น  กำลังใจมาเต็มที่พี่สาวคนสวยดูพอใจ

    “ใครพาพี่มาที่นี่คะ?”

    ฉันถามเพื่อให้เราสนิทกันขึ้นอีกขั้น

    “...”

    เธอไม่ตอบ  รู้แค่ว่ารอยยิ้มที่สดชื่นเมื่อครู่  แปรเปลี่ยนเป็นใบหน้านิ่งแบบผู้ใหญ่เกินวัย  ฉันรู้ตัวว่าก้าวล่วงเธออีกครั้ง  จึงเปลี่ยนมาเล่าเรื่องแทน

    “บ้านเราทำมาจากไม้สูงสามชั้น  อย่ากระโดดนะคะ  เพราะบ้านทั้งหลังอาจถล่มลงมาได้  แถมบ้านเราอยู่ไกลจากเมือง  ร้านค้าที่ใกล้ที่สุดก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับเด็กในสถานสงเคราะห์เด็ก”

    “ทำไม?”

    “ก็เราไม่มีรถ  ร้านที่ว่าเป็นร้านซ่อมรถค่ะ”

    สายตาพี่นานาเริ่มปรับแสงได้  เธอหยีตามองไปรอบๆ ก่อนเอ่ยกับฉัน

    “สวยจัง”

    เธอมองบรรยากาศแล้วพูด  ฉันแอบหวังให้เธอหมายถึงฉัน  แต่ก็พบว่าเธอไม่ได้มองฉันด้วยแววตาหลงใหล  แต่เป็นแววตาของคนที่ใคร่รู้มากกว่า

    หรือว่าเธอจะรู้ว่าภายในใจของฉันอัปลักษณ์  ไม่สมควรถูกรัก  เหมือนลูกบ้านอื่น  ฉันเลยสร้างตัวตนสนุกสนานออกมา  เพื่อให้ใครๆ ก็รักฉันเท่านั้นเอง  ตราบใดที่คนเอาใจฉัน  แปลว่าเขายังรักฉันอยู่

    เราเดินไปรอบๆ บ้านอีกสักพัก  ซึ่งรายล้อมไปด้วยป่าเขา  และนำมาซึ่งความร่มรื่น  ให้แก่ผู้คนมาช้านาน

    “ขอบคุณมาก”

    “ฉันไม่ได้ทำให้พี่ฟรีๆ”

    “พี่รู้  แววตาเธอฟ้องหมดแล้ว”

    ฉันลังเล  ไม่รู้ว่าจะพูดดีไหม  แต่บางอย่างในตัวฉัน  มันอยากมีความรัก  และฉันต้องได้

    “พี่ไม่รู้หรอกว่ามีคนใจเต้นแรงเวลาอยู่กับพี่”

    ฉันกลั้นใจตะโกนออกมา  กลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้บอก  กลัวว่าพี่สาวคนสวยคนนี้จะถูกแย่งไป  โดยผู้หญิงหรือผู้ชายที่ร่าเริงกว่าฉัน  ฉันอยากรีบคว้าเธอไว้ก่อนจะมีคนเอื้อมมือมาคว้ามือคู่นี้ไปเสียก่อน

    พี่นานาคลี่ยิ้ม  และเป็นยิ้มที่ทำให้ฉันหลงใหล

    “พี่ก็ชอบเธอ”

    เธอพูดปด  ฉันรู้ดี  เพราะเป็นฉันเองที่เคยให้ความหวังไว้กับคนมากมาย  และอาการที่เธอแสดงออกก็เหมือนฉันส่องกระจกไม่มีผิด

    “ถ้าชอบ  เรามาคบกันไหม?”

    ต้องอย่างนั้นโดนัท  เธอต้องชกหมัดตรง

    “เธอเป็นคนสวย  ใครๆ ก็ชอบเธอ  พี่สังเกตเห็น  พี่อยากให้เราศึกษากันไปก่อน  ใครจะรู้  เธออาจเป็นผู้ร้ายก็ได้”

    พี่นานาพูดจบแล้วคลี่ยิ้ม  ให้กับมุกตัวเอง

    “ถ้าฉันเป็นผู้ร้าย  พี่จะหานางเอกหน้าสวยกว่าผู้ร้ายแบบฉันได้ที่ไหนอีก?”

    “พี่อาจพอแทนเธอได้”

     ฉันยิ้มกว้าง  ดีใจที่เธอเริ่มเปิดใจ  เล่นมุกกับฉันบ้าง  ฉันไพล่มือไปด้านหลัง  แล้วเอียงคอยิ้มให้เธอ  สายลมเอื่อยเฉื่อยพัดมาต้องกาย  รู้สึกเต็มอกว่าตนตกหลุมรัก ‘ราชสีห์ผู้ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้หลังฝ่ามือนุ่ม’

    “เราอาจเหมือนกันมากกว่าที่พี่คิด”

    ฉันหมายถึงความรู้สึกอยากเป็นที่รัก  และยอมรับจากคนอื่น

    “พี่รู้”

    เธอพูดคำนี้กับฉันมาหลายครั้งแล้ว  แต่ก็ไม่เป็นไร  บางทีอาจเป็นคำพูดติดปากก็ได้  แล้วเธอหันมามองฉันอย่างประเมินอีกครั้ง

    “ส่วนพี่อาจต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนาน”

    ฉันระลึกเรื่องบางอย่างได้  กระชากมือให้พี่นานาเดินตามมา

    “ครูดอกปีบไม่ชอบให้เราเข้าใกล้ป่า  และที่นี่ไม่มีทีวีให้เราดู  ความบันเทิงใจที่พอมีคือการเล่นกัน  หรือไม่ก็อ่านหนังสือ”

    กรอบหน้าสุขุมนั้นขมวดคิ้วเข้าหากัน  เธอพึมพำชื่อครูดอกปีบ  คงจำอะไรได้มั้ง

    “ถ้าไม่ล้ำเส้น  ครูก็ไม่ตีหรอก”

   “พี่รู้”

    เธอยิ้มอ่อนโยนให้ฉัน  ดูเหมือนพี่สาวที่ทอดสายตาอบอุ่นมาให้  แต่ฉันไม่อยากได้สายตาแบบนั้น  ฉันอยากให้เธอหลงฉัน  ทว่าหากเธอหลงฉัน  ฉันคงเบื่อเธอภายในห้านาที

    ความรู้สึกหลากหลายปะปนในใจฉัน  จนฉันสับสน  แต่ที่รู้ๆ ตอนนี้  ฉันชอบพี่นานาเข้าให้แล้ว

    ฉันเกี่ยวก้อยเธอ  แล้วเดินเข้าบ้านสุขใจ  ที่ตอนนี้กลายเป็นบ้านของเรา

    สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่เรา  ฉันทำท่าราวกับประกาศว่าพี่นานาเป็นของฉัน  ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าในตอนแรกฉันหลงรักเธอที่หน้าตา  แต่ต่อมา  ความรักของฉันได้ลึกซึ้งกว่านั้น  เพราะฉันได้รู้จักเธอ  รู้ว่าคนแบบนี้ถึงจะเอาโดนัทอยู่

     นี่คือรักแรกของฉัน  ฉันเคยได้ยินพวกรุ่นพี่เล่าว่า  เริ่มมีความรักครั้งแรกช่วงอายุรุ่นเดียวกับฉัน  พร้อมคำเตือนที่ว่า  ความรักครั้งแรกมักลงเอยด้วยความผิดหวัง

    แต่ฉันว่านั่นไม่ใช่อนาคตของฉัน  เพราะฉันจะทำทุกทางให้พี่นานาเป็นของฉันตลอดไป!