บทที่ 9 มุมลับๆ ของโดนัท

  ในมุมมองของโดนัท  เมื่อ 15 ปีก่อน

  ใครๆ ก็มีมุมลับๆ ที่ไม่อยากให้ใครรู้  และฉันเองก็เช่นกัน  ในวันหยุดเช่นนี้  ฉันมีสถานที่ๆ อยากจะไป  ไม่มีการเรียนการสอน  ไม่มีเวรทำความสะอาด  และฉันก็ได้รับอนุญาตให้ออกมาข้างนอกได้

  ฉันเดินตัดทุ่งหญ้าอันเขียวขจี  ใหญ่โตเวิ้งว้าง  ใช้มือสองข้างกางออกเพื่อสัมผัสดอกหญ้าที่ชูเด่นตลอดอาณาบริเวณกว้างสุดสายตา  สักพักใหญ่ก็เจอถนนลูกรังสีส้มอิฐ  ก่อนเจอร้านขายขนมในเขตตัวเมือง  ไกลแสนไกลจากบ้านสุขใจ

  ฉันกำแบงก์ร้อยในมือแน่น  ราวกับกลัวมันจะหายไปได้   หากฉันกำเพียงหลวมๆ  เด็กในย่านนี้แย่งกันซื้อขนม  แต่ดีอย่างหนึ่ง  ที่ที่นี่ไม่มีเด็กบ้านสุขใจ  เพราะไกลเกินกว่าพวกเราจะมาเที่ยวเล่น  และเงินลับๆ ของฉันก็ยังเป็นความลับต่อไป

  หลายคนเริ่มสังเกตเห็นเด็กผู้หญิงหน้าตาดียืนรีรอ  พวกเขาได้แต่มองอ้าปากค้าง  เพราะฉันไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่  และหลีกเร้นให้ฉันเข้าถึงขนมบ้าง  ฉันหยิบขนมใส่ตะกร้า  โดยไม่ต้องนับว่ามีเงินพอหรือไม่

  “นั่นเด็กบ้านสุขใจนี่นา”

  เด็กผู้หญิงซุบซิบกัน  เรื่องความเป็นจุดสนใจ  นับว่าฉันมีภูมิคุ้มกันเป็นอย่างดี  จึงไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ

  “ไปเอาเงินมาจากไหนนะ?”

  มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งได้ยิน  และฟังอย่างตั้งใจ  เขาเลือกแค่ลูกอมเพียงสองสามเม็ด  จ่ายเงินแล้วยืนรอฉันอยู่ไม่ไกลจากตัวร้าน

  “มีอะไร?”

  ฉันถาม  สีหน้าเรียบเฉย  เพิ่งรู้เหมือนกันที่ไม่เคยทำดีกับเด็กผู้ชายคนไหน  ก็เพราะสเป็กฉันต้องเป็นเด็กผู้หญิงเท่านั้น

  “เธอไม่ได้อยู่กับพ่อแม่  ไปรวยมาจากไหน?  บอกกันบ้างซิ”

  ฉันยิ้มแต่ไม่ตอบอะไร  ปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างไร้จุดหมาย  จนอีกฝ่ายร้อนรน  และถามฉันอีกที

  “เถอะนะ”

  “คนทำงานก็ต้องได้เงินสิ  ถ้าสนใจจริงๆ ก็ตามมา  แต่มาแค่คนเดียวนะ”

  เขาเดินตามฉันมาตามลำพัง  ระหว่างเดินทาง  ฉันดื่มน้ำอัดลมและกินขนมไปจนเกือบหมด  คนอื่นไม่ควรรู้ว่าฉันมีเงินซื้อขนมได้อย่างมากมาย  ฉันต้องรีบกินก่อนกลับบ้านสุขใจ

  “นายชื่ออะไร?”

  ฉันถามเด็กผู้ชายร่างเล็กที่เดินตามฉันมา  เพื่อทำลายความเงียบ  แล้วเขาก็ดูสนใจเรื่องเงินมากกว่าหน้าตาฉัน 

  “บอย”

  “จำเป็นต้องใช้เงินเหรอ  บอย?”

  “จะว่างั้นก็ได้  ขนมที่เธอกินวันนี้  ตลอดทั้งปีฉันและพี่น้องยังหามากินไม่ได้เลย”

  “บอกความลับที่บ้านมาเรื่องหนึ่ง  ถ้าน่าสนใจ  เราจะบอกเรื่องหาเงิน”

  “ความลับคือความลับ  เราไม่มีอะไรจะพูด”

  “ดี”

  ฉันพยักหน้า  รับรู้ได้ถึงความเป็นคนแน่วแน่  เป็นตัวของตัวเองของบอย

  “วันก่อนเพิ่งมีคนลาออก  นายอาจมาแทนได้  แต่ถ้านายปากโป้ง  พี่นครเอานายตายแน่”

  บอยเงียบไป  เขาชั่งใจ

  “แน่ใจนะว่า  ยังอยากรู้เรื่องนี้?”

  ฉันในมุมลึกลับเอาจริงเอาจังและน่ากลัว  จนไม่ต่างอะไรกับเด็กผู้ชายคนหนึ่ง  สายตาบอยส่ายไปมา  ดูลังเล  แต่สำหรับคนจนแบบพวกเรา  โอกาสซื้อขนมจนล้นมือแบบนี้อาจมาไม่บ่อยนัก

  “ตกลง”

  เขาพูดออกมาในที่สุด  ฉันยิ้มพอใจ

  “แค่นายรู้  แปลว่านายก็มีส่วนผิดแล้วนะ”

  “หมายความว่าไง?  เป็นเรื่องผิดกฎหมายเหรอ?”

  “ฉันบอกไปแล้วตั้งแต่ต้นนะ ว่าแค่รู้ก็ผิดแล้ว”

  เขาสูดลมหายใจ  ก่อนตะโกนออกมา

  “เอาก็เอา”

  ฉันเดินตัดทุ่งหญ้ากลับไปทางเดิม  ก่อนออกไปทางถนนลาดยางอีกสาย  ซึ่งลัดเลี้ยวอยู่หน้าภูเขา  ราวสิบห้านาที  เราก็มาถึงร้านซ่อมรถ  โดยไม่พูดอะไรกันอีก

  ฉันหายใจหอบ  ขณะที่บอยยกมือซับเหงื่อ

  “ร้านซ่อมรถไกลปืนเที่ยงแบบนี้  อยู่ได้ไง?  แถวนี้แทบไม่มีบ้านคน  แทบไม่มีรถผ่านด้วยซ้ำ”

  บอยถาม  ฉันเห็นความช่างสังเกต  ที่อาจมีค่าในงานแบบนี้

  หน้าร้านเป็นลานดินกว้าง  พอให้รถยนต์จอดได้สักสามคน  มีเศษยางรถ  และรอยน้ำมันเปื้อนไปทั่ว  พี่นครเจ้าของร้านเป็นคนเงียบๆ เขามองฉันและบอยเดินมาแต่ไกล  แต่ยังคงสีหน้าไม่ยินดียินร้ายเอาไว้

  “พาใครมาอีกล่ะ”

  พี่นครถาม  ก่อนนิ่งให้ฉันตอบ

  “นี่บอยค่ะ  พี่นคร”

  “ต่อไปนี้ไม่ต้องพาเพื่อนมาอีกแล้วนะ”

  ฉันทำตาโต  แปลกใจระคนมีลางสังหรณ์ว่าน่าจะเกิดเรื่องบางอย่าง

  “ทำไมล่ะ  โดนัททำอะไรผิด?”

  “เอ็งทำดีไปหน่อย  ดีจนเรื่องมันชักจะไปกันใหญ่”

  “ฉันไม่เข้าใจ”

  “มีคนเจ็บและมีคนตายน่ะสิ”

  ความทรงจำแล่นในหัวฉัน  ถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา  พวกเราสองสามคน  มักจะหมอบอยู่ข้างทาง  โดยมีคนต้นทางสังเกตจากมุมสูงว่า  รถที่ดูมีราคาจะผ่านมาเมื่อไหร่  เมื่อเห็นเป้าหมาย  ต้นทางจะยกมือขึ้น

  คนถัดมาจะโรยตะปูอย่างเจาะจง  เมื่อรถเป้าหมายล้อถูกตะปู  ก็จะค่อยๆเสียการทรงตัว  แล้วชะลอความเร็วลง  จากนั้นคนขับก็จะเดินหาร้านซ่อมรถ  ซึ่งอยู่ใกล้จุดเกิดเหตุไม่ไกล 

  ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่เคยมีคนบาดเจ็บด้วยซ้ำ  ฉันจึงทำงานนี้โดยไม่รู้สึกผิดมากนัก  และบอกตัวเองให้ทำงานนี้ต่อไปเรื่อยๆ

  เราสลับเส้นทางบ้าง  สลับด้านบ้าง  เพื่อให้ไม่น่าสงสัย  และทำอย่างนั้นเป็นปีๆ  ก็แค่หารายได้จากดินแดนแร้นแค้น  ไกลปืนเที่ยงแบบนี้

  แต่ที่ทำให้มีคนเจ็บและคนตาย

  ฉันไม่รู้จริงๆ

  ตอนนี้สติของฉันกลับมาอยู่กับปัจจุบัน  รอฟังพี่นครอธิบาย

  “แทนที่จะชะลอ  คันนี้เขาขับเร็ว  เลยเสียหลักลงข้างทางเธอก็รู้ว่าที่นี่เป็นเขา  สูงซะด้วย”

  ฉันหน้าซีดเผือด  ฟังเรื่องราวต่อ

  “ตัวเด็กผู้หญิงกระเด็นออกมา  ส่วนรถกับคนขับลงเหว  ยังกู้รถไม่ได้  หุบเหวลึกเกินไป  ส่วนเด็กผู้หญิงคนนั้น  ความจำเสื่อม”

  ‘ความจำเสื่อม!’

  คำๆ นี้  ก้องในหัวฉัน  ฉันนึกถึงแววตาสับสนที่จำไม่ได้ว่าตนเป็นใคร  จำผ้าพันแผลบนหัวเธอ  จำฉายาราชสีห์ที่ฉันแอบตั้งให้เธอ

  ทุกอย่างเด่นชัดในหัว  ตลอดเส้นทางที่ฉันวิ่งไปหาพี่นานา!