บทที่ 5 นิสัยของพี่สาวคนสวย

    ในมุมมองของโดนัท  เมื่อ 15 ปีก่อน

    ทำยังไงโดนัทถึงจะคว้าพี่ไว้ได้?  และโดนัทจะทำทุกทางเพื่อจับใจพี่เอาไว้!  ความคิดทำนองนี้  วนเวียนในหัวฉันตลอด

    การเรียนการสอนในบ้านสุขใจ  ส่วนใหญ่จะเป็นการเรียนหนังสือด้วยตัวเอง  วันนี้ครูดอกปีบออกคำสั่งให้เราอ่านหนังสือแบบเงียบๆ  ฉันอดสอดส่องไปที่พี่นานาไม่ได้  ในใจสงสัยว่าเธอจะลืมวิธีอ่านหนังสือด้วยไหม? 

    ฉันคิดอย่างตรงไปตรงมา  ว่าเราคิดอย่างไร  ก็ควรแสดงออกแบบนั้นไปบ่อยๆ  ฉันจึงเขียนข้อความแล้วส่งให้เธอ  ใบหน้าฉันร้อนผ่าว  เมื่อยามคิดถึงถ้อยคำในจดหมายฉบับเล็กนั้น

    <มีคนแอบชอบพี่ด้วยล่ะ>

    เธออ่านแล้วยิ้ม  แต่ยิ้มไปไม่ถึงดวงตา  เป็นยิ้มแบบเดิมที่ฉันสังเกตบ่อยๆ  อย่างน้อยก็เป็นยิ้มแสนอ่อนโยนละนะ

    ฉันบิดผ้าเช็ดหน้าในมือ  เพราะเรื่องราวในอดีต  ฉันจะชอบพกผ้าเช็ดหน้าราวกับเป็นเครื่องลาง  มันทำให้ฉันรอดพ้นจากพ่อผู้โหดร้ายมาได้

    “พี่อ่านหนังสือออกใช่ไหม?”

    “เด็กโง่  พี่เรียนหนังสือนะ”

    เธอโพล่งออกมา  พร้อมทำหน้าประหลาดใจ  ที่พูดเรื่องตัวเอง  ราวกับว่าความจริงบางอย่างยังไม่หายไปจากสมอง

    “พี่จำได้แล้ว!”

    ฉันเอ่ย  ก่อนทำหน้าเจ้าเล่ห์  สมกับฉายานักสร้างบรรยากาศที่ฉันชอบตั้งให้ตัวเอง  เพื่อกลบเกลื่อนความอัปลักษณ์ภายในใจ

    “อย่างนี้ก็โทรศัพท์ให้พ่อแม่มารับ  แล้วสู่ขอโดนัทได้”

    เราประสานเสียงหัวเราะกัน   จนมีคนเดินมาร่วมวง  ฉันแอบคว่ำปาก  อยากให้โลกนี้มีแต่เราสองคน  ก่อนทำสีหน้าปกติ  นางเอกย่อมไม่แสดงสีหน้าแบบนางร้าย  เว้นจะไม่มีใครมอง

    เหอะๆ

    “พี่นานาชอบตุ๊กตาไหม?”

    คำถามไร้เดียงสานั้น  ปรารถนาเป็นคนถามด้วยใบหน้าเป็นมิตร  แม้ว่าเธอจะสวยสู้ใครหลายคนไม่ได้  กระนั้นรอยยิ้มแบบเธอ  ก็ละลายน้ำแข็งในจิตใจของผู้คน  ราวกับทำลายม่านบังใจออกจนหมด

    “ชอบสิ”

    "งั้นปรารถนาให้ยืม”

    “ขอบคุณนะ”

    เป็นประโยคสั้นๆ ที่ปรารถนาคุยกับพี่นานา  นอกจากฉันคงไม่มีใครมองออก  พี่นานาแค่พูดตามมารยาท  เธอโตเกินกว่าจะชอบของเล่นเด็กๆ พวกนั้น  แต่ที่พูดก็เพื่อเอาใจคนถามอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

    ใครอีกหลายคนอยากเข้าไปทำความรู้จักพี่นานา  แต่ก็ต้องรีรอ  เมื่อเห็นฉันทำตาขวางใส่  แถมยังกอดแขนพี่สาวคนสวยไว้  เพื่อบอกให้รู้ว่า  นี่ของโดนัท

    พี่นานาได้แต่ยิ้ม  ริมฝีปากแย้มออกจนสุด  สักวันโดนัทคนนี้จะทำให้พี่นานายิ้มอย่างจริงใจให้ได้!

     ครูดอกปีบเดินเข้ามา  ใบหน้าขุ่นมัวเสมือนคนอารมณ์เสียตลอดเวลา  เด็กในบ้านสุขใจต่างคนต่างแยกย้ายกันไปคนละทาง  เพื่อกลับไปหยิบหนังสือมาถือไว้  เสมือนกับจะมีสอบในวันคืนวันพรุ่ง

    “โดนัท! เธอลอกการบ้านเพื่อนอีกแล้ว”

     ฉันหน้าแดง  ที่จริงฉันฝากเพื่อนปลอมลายมือแล้วเขียนให้ด้วย  แต่นายคนนั้นคงลืมเปลี่ยนข้อความ

    ไม่มีใครในบ้านชอบครูดอกปีบ  ครูดุ  ใจร้าย  เจ้าระเบียบ  ลงโทษพวกเราด้วยการทำงานบ้าน  หรือต่อว่าเสียงดัง  พวกเราไม่มีครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนเด็กข้างนอกบ้านสุขใจ  และต่อให้มีครอบครัวก็ไม่แน่เสมอไปว่าจะโชคดี  ได้พ่อแม่ที่รักและเอาใจใส่

    “ถูบ้านทั้งสามชั้น  ไม่งั้นไม่ต้องกินข้าว”

    “ค่ะ”

    ฉันรับปากเสียงอ่อน

    ฉันถูชั้นที่พี่นานานั่งอยู่นานเป็นพิเศษ  ส่งสายตาหมาหงอยไปให้พี่สาวคนสวย  แต่คุณเธอก็ทำราวกับไม่เห็น เท่าที่ฉันเห็น  ตอนแรกคนจะอยากรู้จักพี่นานา  แต่ด้วยความช่างคุย  ช่างให้คำปรึกษา  คนรอบตัวพี่นานาจึงมากขึ้นเรื่อยๆ

    “ทำไมไม่ลองคิดจากมุมอีกคนบ้างล่ะ?”

    พี่นานาถามเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่มาฟ้องว่า  โดนกระแซะให้เจ็บใจ

    “เขาก็แค่คิดอิจฉาหนูไงคะ  แถมเป็นคนนิสัยไม่ดีด้วย”

    พี่สาวคนสวยยิ้มเย็น

    “ตอนโกรธ  น้องรู้สึกยังไง?”

    “อยากทำร้ายอีกฝ่าย  ทั้งคำพูดและมือไม้ค่ะ”

     “แล้วถ้าเขาโกรธ  เขาเลยทำแบบนั้นกับเรา  น้องพอจะเข้าใจมุมมองของเขาได้ไหม?”

    เธอเงียบไป  ก่อนพยักหน้างึกงัก

     ฉันนิ่งฟังด้วยความสนใจ  แล้วความขัดแย้งก็สลายไปได้เพราะพี่นานา 

    ฉันตามพี่นานา  เห็นพี่สาวคนสวยรับฟังคน  ให้คำปรึกษา  จนกลายเป็นคนสำคัญในบ้านสุขใจ  แต่ยิ่งตาม  ฉันก็พบว่าความจริง  เธอไม่ได้ดีขนาดนั้น  เธอยังคงเป็นมนุษย์ธรรมดาที่บางครั้งก็แพ้ใจตัวเอง

    วันหนึ่งตอนเช้าตรู่  แม่ของส้มเปรี้ยวมาเยี่ยมเธอที่บ้านสุขใจ  เธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว  ทำงานหนักเพื่อเก็บเงินพาลูกสาวกลับไปอยู่บ้าน  แต่ด้วยข้อจำกัด  คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวจึงต้องฝากส้มเปรี้ยวเอาไว้ที่บ้านสุขใจ

    ทั้งคู่กอดกันด้วยความคิดถึง  ก่อนแม่จะเอาของขวัญออกมา

    “สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะ  ลูกสาวคนดีของแม่”

    ตุ๊กตาหมีตัวที่หน้าตาน่าฟัด  ถูกยื่นให้ส้มเปรี้ยว  แต่เดิมพวกเราก็อิจฉาที่ส้มเปรี้ยวมีแม่ไปมาหาสู่อยู่แล้ว  ยิ่งมองเธอได้ของขวัญวันเกิดอีก  เรายิ่งทำตาแดงๆ เหมือนจะร้องไห้คิดถึงใครบางคนที่ไม่เคยอยู่เพื่อเราเลย

    ฉันกำมือแน่น  เม้มปาก  หันหน้าไปอีกทาง  สายตาที่มองด้วยความริษยาที่ก่อขึ้นเงียบๆ ทั่วห้องนั่งเล่น  ไม่เว้นพี่นานา

    คืนนั้น  ฉันนอนไม่หลับ  เหมือนที่ท่านว่า  ราตรียาวนานสำหรับคนนอนไม่หลับ  ฉันเคยแอบขนมไว้บนชั้นหนังสือในห้องนั่งเล่น  จึงแทรกตัวอย่างเงียบเชียบไปหยิบมาในยามวิกาล

    ส้มเปรี้ยวลืมตุ๊กตาหมีไว้ในห้องนั่งเล่น  แสงไฟสลัวทำให้มองไม่ชัด  เห็นแค่ว่า  มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่  และกำลังถือตุ๊กตา  ฉันเดินเข้าไปใกล้  หวังจะนั่งกินขนมบนโซฟา

    แสงจันทร์ส่องเสี้ยวหน้าเด็กหญิงคนนั้น  พี่นานากำลังทำหน้าเกลียดชัง  ง้างแขนสุด  ทำท่าเหมือนจะขว้างตุ๊กตาทิ้ง

    “เดี๋ยวก่อน!”

    ฉันร้อง  ตกใจระคนสงสาร  ฉันลองคิดในมุมพี่นานา  ก็รู้ว่าเธออยากเจอผู้ปกครองเหมือนส้มเปรี้ยว  คำว่าเอาใจเขามาใส่ใจเราดังในหัว  จนไม่นึกตัดสินพี่นานา

    “เธอมาเห็นภาพที่ไม่น่าดูของพี่จนได้”

    พี่นานาก้มมองตุ๊กตาหมีในมือ  แววตาปวดร้าว

    “ทำไมไม่มีใครมาเยี่ยมพี่บ้าง?”

    น้ำเสียงสั่นเทานั้น  ทำให้ฉันสาวเท้าเข้าไปโอบกอดพี่นานาเอาไว้  เด็กผู้หญิงที่มีความรัก โลภ  โกรธ  หลงไม่ต่างอะไรจากฉัน  ไม่มีใครปฏิเสธเสี้ยวหนึ่งในตัวเรา  ที่ร้ายกาจได้อย่างไม่น่าเชื่อ  แม้แต่ฉันยังร้ายในบางเวลา  ทำไมพี่นานาจะร้ายบ้างไม่ได้

    “โดนัทจะอยู่ข้างพี่เสมอนะ  และฉันจะไม่บอกใคร”

    “พี่รู้”

    เธอตอบอย่างอ่อนโยน  ยกมือปาดน้ำตาของตัวเอง

    “พ่อแม่พี่  อาจจะตามหาพี่อยู่ก็ได้”

    ฉันปลอบประโลมราชสีห์ตัวใหญ่  ด้วยอุ้งมือน้อยๆ ของฉัน

    “พี่ต้องได้เจอพวกท่านอีกแน่ๆ”

    ฉันดึงมือคนแพ้ใจตัวเองไปนั่งริมหน้าต่าง  อย่างรู้ว่าควรพูดอะไรเพื่อปลอบใจเธอ

    “ในป่าแบบนี้  มีดวงดาวรายล้อมให้เห็นทุกคืน  แต่พี่ไม่เห็นอาจจะเป็นเพราะพี่สว่างกว่าดาวพวกนั้น  ดูสิพี่เกือบพลาดอะไรไป  แต่ตอนนี้พี่โชคดี  พี่ได้มาดูดาวกับเด็กผู้หญิงธรรมดาๆ ที่ชอบพี่ที่สุดเลยนะ”

    “วันนี้ดาวสว่างจนตาพร่าเลย  พี่ไม่ได้ร้องไห้นะ  แค่แสงพวกนั้นสว่างเกินไป”

    ฉันเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้เธอ  เข้าใจความนัยที่อยากบอก  ว่าบางครั้งดวงจันทร์ก็ไม่สว่างโร่ตลอดเวลา

    “บางมุมเราจะเห็นดวงจันทร์สว่าง  บางมุมเราจะเห็นดวงจันทร์มืดมนลง  เพราะมันเป็นวัฏจักร  ไม่ใช่เพราะดวงจันทร์ทำอะไรผิดไป”

    เราคุยกันแล้วแยกย้ายไปเข้านอน  ในเวลาเที่ยงคืนเศษๆ  ก่อนจะแยกย้าย  เราตกลงกันว่า  เพื่อแก้นิสัยขี้อิจฉาเพื่อน  เราควรทำดีชดเชยส้มเปรี้ยว

    ตอนเช้าตรู่  ฉันดึงมือพี่นานาให้ตามฉันมา  ฝั่งหนึ่งของบ้านสุขใจ  ที่ถูกประดับประดาด้วยก้อนหินสีขาวสุดสายตา  ก่อนฉันจะผายมือออก  ให้พี่นานามอง

    “อะไรเหรอ  โดนัท?”

     “เก็บก้อนหินไปฝากส้มเปรี้ยวกัน”

    กรอบหน้าสุขุมของพี่นานาขมวดคิ้ว  เพื่อประท้วงไม่เห็นด้วย

    “ใครเขาอยากได้ก้อนหินกัน?”

    ฉันส่ายหน้าให้คนความจำเสื่อม  ก้มลงเก็บก้อนหินมน  ไร้เหลี่ยม  ไร้ปุ่มปม  แล้วชูให้เธอดู

    “เอาไว้เล่นหมากเก็บไง”

    พี่นานาดูจะไม่รู้จักการละเล่นอันนี้  ก็จริงที่สมัยนี้  เด็กในเมืองมีทีวีและอินเทอร์เน็ตใช้  ส่วนเรารู้จักของพวกนั้นผ่านรูปภาพ  และของฟุ่มเฟือยแบบนั้นมาไม่ถึงบ้านสุขใจ

    เราเลยเล่นแต่เกมยุคเก่า  เป็นหน้าที่ของฉันสินะที่ต้องสอนคนมาดขรึมคนนี้  ให้เล่นแบบพวกเรา

    เราเก็บก้อนหินได้มากพอ  แล้วเดินกลับบ้าน  ทางขรุขระทำให้พี่นานาจับมือฉันไว้  เพราะกลัวฉันลื่นหกล้ม  ใบหน้าฉันทั้งร้อนและแดง  จนฉันไม่รู้ว่าต้องทำตัวอย่างไรดี

    อีกแล้วที่อกเหมือนจะระเบิด  และตะโกนออกมาว่า

    ฉันชอบพี่!