บทที่ 3 ค่ายเพลงที่มีแต่ปัญหา

    ในมุมมองของลูกศร  ปัจจุบัน

    “คุณลูกศรคะ  เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ”

    เสียงเดินด้วยความเร่งรีบ  พร้อมลงส้นหนักๆ ดังขึ้น  ทำให้ฉันจำต้องเงยหน้าจากกองเอกสาร  ทอดมองต้นเสียงนั้นด้วยความสงสัย

    ฉันเพิ่งมากุมบังเหียนค่ายเพลงที่กำลังจะเจ๊งได้เพียงสามวัน  ก็เกิดเรื่องมากมาย  แต่เพราะเป็นคำสั่งของแม่  ทำให้ฉันจำต้องหาทางแก้ปัญหาที่เสมือนปมเชือกนี้ต่อไป

    “ว่าไป  คุณไนฟ์”

    “นักร้องของเราต้องการพบคุณลูกศรค่ะ  เธอ...”

    พูดไม่ทันจบ  ร่างบางก็ดันตัวเข้ามาในห้อง  ฉันตำหนิยัยคนนี้ในใจ  ว่าเธอช่างเสียมารยาท  แต่เมื่อเห็นดวงหน้าก็ทำให้ตะลึงงัน  เพราะฉันหาแว่นไม่เจอ  มองไม่เห็นอะไร

    “นี่มันอะไรกัน  ทำไมพวกคุณแต่งเพลงห่วยขนาดนี้”

    ฉันขมวดคิ้วอยากตอบโต้  แต่ตบะนางพญางูขาวที่บำเพ็ญเพียรมานับพันปี  ช่วยตัวฉันเองเอาไว้  ฉันยิ้มออกมา

การขำมุกตัวเอง  ทำให้มุมปากฉันยกขึ้น  ทำลายบรรยากาศตึงเครียดลง  ทำให้ผู้มาใหม่คลายอารมณ์เดือดลงได้ด้วย

     “คุณอะไรนะ...คุณไนฟ์”

    “คุณน่านฟ้าค่ะ”

    ฉันเพิ่งย้ายกลับมาจากสหรัฐ  และแทบไม่ฟังเพลงไทยมาตลอดสิบปี  ได้แต่อึ้ง  และทำอะไรไม่ถูก  ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพลงที่ดีและเพลงที่ห่วยเป็นอย่างไร

    “คุณน่านฟ้าค่ะ  เชิญนั่งลงก่อน  เราคงต้องคุยกันยาว”

    “ขอสั้นๆ ก็พอค่ะ  ฟ้าอยากได้เพลงที่ดีกว่านี้  ไม่อย่างนั้น”

     ฉันกุมขมับ  เพลงที่ดีกว่านี้  หมายความว่าเราต้องซื้อตัวนักแต่งเพลงเก่งๆ มาจากค่ายใหญ่ๆ  หรือลองเสี่ยงปั้นนักแต่งเพลงหน้าใหม่  แบบไหนก็ไม่ใช่ทางแก้ปัญหาที่ดีนัก

    “ไม่อย่างนั้น  จะทำไมเหรอคะ?”

    ฉันนั่งกอดอกจ้องมองเธอ  เหมือนมาเฟียที่นั่งฟังปัญหาเด็กประถม  แล้วด้วยเหตุนี้  เธอดูจะเกรงใจฉันมากขึ้น

    “คุณเดินเข้ามาโดยไม่นัด  เรียกร้องนั่นนี่  นี่แสดงว่าคุณเองคงเป็นนักร้องเบอร์ต้นๆ ของประเทศไทยใช่ไหมคะ?”

    คำถามเชิงแดกดันนั้น  ทำให้เธอเปลี่ยนสีหน้า  แล้วตกเป็นรองฉัน  แต่เธอก็ไม่หยุดแค่นั้น

    “ฟ้าอาจไม่ใช่นักร้องเบอร์ต้นๆ ของประเทศไทย  แต่เป็นนักร้องที่ดีที่สุดของค่ายนี้นะคะ  คุณลูกศร”

    ภาพอดีตฉายชัดในหัวของฉัน  ตอนมองหน้าน่านฟ้า

    “ลูกศร  หนูจำเอาไว้  ว่าอย่าให้ใครข่มหนูได้  หนูเป็นลูกป๊าฮง  หนูเป็นคนของตระกูลเอกนิธิ”

    แม่เป็นคนสอนฉัน  เมื่อฉันกลัวแม่บ้านจนลนลาน  ที่ทำแก้วตกแตก

    “โธ่  คุณลูกศร  เห็นใจป้าบ้างสิคะ”

    ฉันนึกถึงคำของแม่  จึงกอดอก  เสมองไปอีกทาง

    “ถ้าไม่พอใจ  ก็ลาออกสิคะ”

    ภาพตัดกลับมาปัจจุบัน  ฉันยกมือขึ้นกอดอก  อยากเอ่ยคำเดิม  แต่ก็รู้ตัวว่า  ค่ายเราต้องง้อน่านฟ้า  และฉันต้องทำแบบนี้

    “คุณน่านฟ้าคะ  ลูกศรรู้นะคะ  ว่าคุณต้องการเพลงดีๆ  เราเองก็อยากได้ยอดขายบัตรคอนเสิร์ต  หรือแฟนมีต  จากแฟนคลับคุณด้วยเหมือนกัน”

    ฉันเอาน้ำเย็นเข้าลูบ  เธอดูสงบลง  ก่อนจะหยิบแว่นตาขึ้นสวม  เพื่อดูว่าเพลงที่นักแต่งเพลงทำให้เธอนั้น  ห่วยจริงไหม  พลางยื่นมือไปรับไอแพดจากน่านฟ้า

    “ขอฟังหน่อยค่ะ”

    เมื่อสายตาคมชัดขึ้น  ฉันกลับตกตะลึงที่นักร้องเกรดบีของประเทศ  สวยขนาดนี้  ฉันกลืนน้ำลายอย่างลืมตัว  และสำลักออกมาอย่างมึนงง

    น่านฟ้ามองอากัปกิริยาด้วยแววตาของผู้ชนะ  เธอรู้แล้วว่า  ฉันประทับใจรูปร่างหน้าตาของเธอ  แล้วฉันเองมีสิทธิ์จะรู้ไหมว่าเธอคิดยังไงกับฉัน?

    เราเงียบไปชั่วครู่  เพื่อฟังเพลงที่น่านฟ้าบอกว่าห่วย  ดนตรีฟังแล้วไม่ติดหู  แม้ว่าฉันจะฟังเข้าไปห้ารอบแล้วก็ตาม  แถมเนื้อหาไม่กินใจเลยแม้แต่น้อย

    เออ  ห่วยจริง!

    ฉันเอามือสองข้างประสานกัน  ไม่ให้ยกขึ้นมาเกาหัว

    “ลูกศรสัญญาว่าจะหาเพลงดีๆ มาให้  แต่ตอนนี้คุณน่านฟ้าต้องกลับไปก่อน”

    ฉันชี้ไปที่กองเอกสาร  แล้วยักไหล่

    “ไม่ได้ค่ะ  คุณลูกศรต้องหาเพลงให้ฟ้าเดี๋ยวนี้!”

    เธอออกคำสั่ง  แต่ฉันต้องทำเป็นแข็งบ้าง

    “จะให้ไปหาที่ไหนตอนนี้”

    ฉันบ่นพึมพำความเอาแต่ใจของเธอ

    “ไม่รู้แหละ  คุณต้องหาให้ฟ้า”

    “ก็ได้ค่ะ  ถ้าอย่างนั้นก็นั่งรอตรงโซฟารับแขกอย่างเงียบๆ  ลูกศรจะทำงาน”

    ฉันเดินกลับมานั่งโต๊ะทำงาน  แอบเช็กประวัติน่านฟ้า  เธอเป็นนักร้องค่ายเรามาได้หลายปีแล้ว  ยอดฟังเพลงหลักล้านเท่านั้น  แต่หน้าตาดีจัดจนทำให้แฟนๆ คลั่งรักได้ส่วนหนึ่ง  ตอนนี้เธอไม่มีข่าวว่าควงกับใคร  เท่าที่ดูก็ไม่ได้มีข่าวเสียหายอะไร  หรือมีแต่ไม่มีใครเปิดเผยนะ? 

    จู่ๆ เธอก็เดินมาข้างหลัง  ฉันตกใจ  คลิกภาพน่านฟ้าจนมันขยายเต็มหน้าจอ

    บ้าเอ้ย!

    ฉันทำหน้าเหวอ  ใจเต้น  เหมือนนักเรียนที่ถูกจับได้ว่าแอบกินขนมในคาบเรียน

    “สนใจฟ้าขนาดนั้น  ถามตรงๆ ก็ได้นี่คะ”

    เธอยิ้มยียวน  เปรยตามองฉันราวกับรู้ทัน  ว่าฉันเองก็สนใจเธออยู่ไม่น้อย

    “ลูกศรไม่รู้จักคุณ  ไม่สิ  พี่ไม่รู้จักฟ้า  เพราะไปอยู่ต่างประเทศมานาน  ก็ต้องหาข้อมูลบ้าง”

    ใจฉันยังเต้นแรงที่ถูกจับได้  หน้าร้อนผ่าวไปหมด

    “พี่ลูกศรอายุเยอะกว่าฟ้าเหรอคะ?”

    “ค่ะ  แถมประสบการณ์เรื่องอื่นก็มากกว่าด้วย”

    ฉันหลิ่วตาให้  เกทับอย่างนึกสนุก  แล้วบรรยากาศตึงเครียดระหว่างเราก็สลายไป

    “อุ้ย  งั้นต้องเรียกอาจารย์ลูกศรซะแล้ว”

    ไนฟ์มองเราสองคนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม  ก่อนเดินออกไป  ส่วนฉันก้มหน้าทำเป็นสนใจเอกสารนิดหนึ่ง  และเกิดไอเดียอยากเช็กว่า  เรดาร์เกย์ของฉันพังหรือไม่

    “สมัยนี้เขานิยมเล่นซีรีส์ GL กัน  น้องฟ้าสนใจไหม  อาจเพิ่มฐานแฟนคลับได้เยอะเลยนะ  แถมเพลงประกอบซีรีส์ก็จะมีคนช่วยกันดันด้วย  หรือว่าฟ้าจะรังเกียจหญิงรักหญิง?”

    เธอทำแก้มป่องข้างหนึ่ง  แล้วเอานิ้วไปเคาะ  ก่อนเอ่ย

    “ฟ้าอยากร้องเพลงมากกว่าค่ะ  แถมซีรีส์ GL พูดตามตรงว่าต้องเปลืองตัวให้แฟนๆ ดูเรากับคู่จิ้นได้เสียกัน  ไม่เอาดีกว่าค่ะ”

    ฉันจับประเด็นได้แค่ว่า  เธอไม่อยากเล่นบทเลิฟซีน  แต่ก็ไม่ได้รังเกียจ GL ละนะ  ฉันระบายยิ้มออกมาด้วยความพอใจ

    “คุณไนฟ์  ตอนบ่ายสองช่วยเรียกนักแต่งเพลงทั้งหมดของเรามาด้วยนะคะ”

    ฉันอัดเสียงแล้วส่งให้เลขาส่วนตัวทางไลน์  และคำสั่งนี้ทำให้น่านฟ้ายิ้มแก้มแทบปริ

    ฉัน  นางพญางูขาวแพ้ฤทธิ์ลูกแมวเข้าซะแล้ว  เธอใช้กรงเล็บตะปบฉัน  จนเคลื่อนไหวไม่ได้  และต้องทำตามคำสั่งเพียงทางเดียวเท่านั้น

    ฉันรอเวลาด้วยความกังวลใจ  ไม่มีใครมา  จนกระทั่งชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น  เขาเป็นชายวัยยี่สิบกว่าๆ  ผมเผ้ายุ่งเหยิง  ใส่เฮดโฟนคาไว้ที่คอ  ราวกับมีตัวอักษรเขียนบนหน้าผากว่า ‘ผมเป็นนักแต่งเพลง’

   “คุณไนฟ์  แล้วนักแต่งเพลงคนอื่นๆ ล่ะคะ?”

    “เราเหลือนักแต่งเพลงคนนี้คนเดียวค่ะ  คุณลูกศร”

    ฉันรู้สึกได้ว่า  ความบรรลัยเข้าประชิดตัวแล้ว  ก่อนหันหน้าไปมองเลขาด้วยความงงงัน!