บทที่ 16 เพลงดีๆ ของน่านฟ้า

  ในมุมมองของลูกศร  ปัจจุบัน

  ทั้งที่เรานั่งกันจำนวนไม่ถึงสิบคน  แต่เรากลับประชุมในห้องที่จุคนได้ราวห้าสิบคน  ฉันรู้สึกได้ว่ามือเย็นเฉียบ  พยายามจะไม่รู้สึกตื่นเต้น  จึงเขย่าขาอยู่ใต้โต๊ะ  ไม่ให้ใครรู้

  ภายในห้องประชุมมีฉัน  น่านฟ้า  คุณไนฟ์  และคุณเอสท์  นั่งมองหน้ากันด้วยความตึงเครียด  ไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นไร

  “ลูกศรเปิดประชุมเลยแล้วกัน  วันนี้เราจะคุยเรื่องเพลงที่คนทางบ้านส่งเข้ามาแข่งขัน  ต่อไปเชิญคุณเอสท์เลยค่ะ”

  เขาดูประหม่ายิ่งกว่าฉัน  เอามือเสยผมที่ยุ่งเหยิงนั้น  ผ่อนลมหายใจก่อนพูดออกมา

  “ผมชอบเพลงนี้ที่สุดแล้ว”

  เขาไม่อธิบายอะไร  แต่เปิดเพลงจากไอแพด  และเราก็นั่งใกล้กัน  จนได้ยินถนัดทุกคน

  เพลงจังหวะช้าดังขึ้น  เนื้อหาเกี่ยวกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่รู้ว่าคนที่เธอชอบคิดยังไงกับเธอ  และทั้งที่รู้แบบนั้น  ก็ห้ามใจไม่ให้รักอีกฝ่ายไม่ได้

  “ดนตรีติดหูดีนะคะ”

  น่านฟ้าเอ่ย  สีหน้าสดใส  ไพ่ใบสุดท้ายที่เธอคาดหวัง  ออกมา  และทำให้แต้มในมือได้คะแนนสูงสุด

  “แต่เพลงนี้  ยังเพิ่มลูกเล่นได้อีกเยอะ  ผมจะไปปรับจังหวะให้ทันสมัยมากขึ้นด้วย  คุณน่านฟ้าก็ร้องตามที่นักแต่งเพลงไกด์ไว้นะครับ  เดี๋ยวมาซ้อมทีเดียวตอนอัดเลย  ผมคิดว่าน่าจะวันพรุ่งนี้”

  ฉันเห็นด้วยว่ายิ่งเร็วก็ยิ่งดี  จึงฝากฝังน่านฟ้าไว้ในมือคุณเอสท์  ก่อนคุณไนฟ์จะทำหน้ายุ่ง  มองพวกเราคุยกันพักหนึ่ง  แล้วเธอก็เอ่ยออกมา

  “ภาพลักษณ์คุณน่านฟ้าชักจะมีปัญหาแล้วค่ะ”

  “ทำไมคะ?”

  ฉันเป็นฝ่ายถามกลับ

  “ก็ในเพจตามดารานักร้อง  มีภาพคุณน่านฟ้ากับคุณลูกศรเซลฟี่กันเต็มไปหมด”

  “แค่นั้น?”

  ฉันเลิกคิ้วถาม

  “แล้วรูปทำท่ากอดคอนี่ล่ะคะ  คุณลูกศร?  คิดว่ามันดูใกล้ชิดกันเกินผู้บริหารกับนักร้องในค่ายไหม?”

  ฉันจนมุมด้วยหลักฐาน  แต่ลูกศรไม่เคยจบแค่นี้

  “การเป็นLGBTQ มันน่าอายหรือคะ  คุณไนฟ์?”

  “แต่แฟนคลับคุณน่านฟ้ากว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์เป็นผู้ชายนะคะ”

  น่านฟ้าเคาะนิ้วบนโต๊ะ  แล้วพูดกลั้วหัวเราะ

  “แล้วยังไงคะ  ผู้ชายหลายคนก็หวงฟ้า  ไม่อยากให้มีแฟน  อีกส่วนหนึ่งก็สนับสนุนให้มีแฟนเป็นผู้หญิงด้วยซ้ำไป”

  “แต่คุณท่าน...”

  คุณไนฟ์กำลังจะพูดถึงป๊า  ในตอนนั้นเองคุณเอสท์ก็ยกมือขึ้นก่อน

  “ผมว่าไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว  เอาคุณลูกศรไปเล่นเอ็มวีคู่กับคุณน่านฟ้า  ในตอนทำเพลงใหม่นี้ดีไหมครับ?”

  ฉันคะเนเอาว่าผู้ถือหุ้นจะคิดยังไงถ้าฉันเป็นเลสฯ  จะต่อต้านหรือสนับสนุน  แต่ในใจฉัน  ฉันอยากให้ความรักของฉันเป็นเรื่องธรรมดามากกว่าตกเป็นจำเลยของสังคม  ที่ฉันชอบผู้หญิง

  “ลูกศรมีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง  น่าจะเป็นสปอนเซอร์หลักให้เราได้  เขามีศูนย์การค้าหลายที่”

  คุณไนฟ์ตาเป็นประกาย  รู้ว่าหมายถึงใคร  เธอคงเห็นด้วยกับฉันว่ามีทางที่จะทำให้ค่ายเพลงเราไปต่อ

  แต่น่านฟ้าทำหน้างอ  แล้วกอดอก  จ้องมาทางฉัน

  “คนเมื่อคืนเหรอคะ?”

  พูดเพียงเท่านี้  ทำให้ความจริงที่เราเจอกันเมื่อคืน  และมาทำงานสาย  ก็ถูกเปิดโปงออกมา

  “ที่คุณลูกศรถามที่อยู่คุณน่านฟ้า  ก็...”

  แม่เลขายกมือขึ้นชี้มาทางเรา  ฉันไม่เข้าใจ  ทำไมหน้าฉันถึงร้อนผ่าวขึ้นมา

  “มีคนเสียอาการแล้วหนึ่ง”

  เอสท์ล้อเลียนเราสองคน  เดี๋ยวนะ  ฉันผู้บริหารนะ  ไม่ใช่เพื่อนเล่น

  “ตอบฟ้ามาก่อน”

  น่านฟ้าเอื้อมเอามือมาจับแขนเสื้อฉัน  เหมือนเด็กๆ

  “แล้วเราเป็นอะไรกัน  ฟ้าถึงถามพี่แบบนี้”

  ฉันตอบคำถามด้วยคำถาม  ยังเร็วอีกหลายปีแสงที่เธอจะไล่ตามฉันทัน

  “เป็นลูกจ้างคนสำคัญ”

  เธอตอบ  เม้มปากแน่น  แล้วรอคำตอบด้วยความกระวนกระวาย

  “ถ้าเป็นแค่นั้น  พี่ก็ไม่จำเป็นต้องตอบ”

  คุณไนฟ์กับคุณเอสท์อ่านบรรยากาศแล้ว  ก็พอรู้ว่าควรทำอย่างไร  จึงเก็บของเดินออกไปจากห้องประชุม  และดูเหมือนว่าเราสองคนต้องคุยกันอีกยาว

  “พี่ไม่อยากใช้ความรู้สึกในการทำงาน  พี่อยากทำแบบมืออาชีพ”

  “ฟ้าเป็นมืออาชีพพอ  แยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้”

  ฉันระบายลมยาว  เอนหลังพิงพนักเก้าอี้

  “ฟ้ารู้ใช่ไหม  ว่าพี่จบฮาเวิร์ดมา”

  “ค่ะ  ฟ้าทราบ”

  “ไม่ใช่เพราะพี่ฉลาดหรอก  แต่เพราะพี่เป็นแค่ลูกป๊าที่เกิดจากคนใช้  แถมยังเป็นลูกผู้หญิง  พี่ต้องผ่านด่านอีกเยอะกว่าจะเป็นที่ยอมรับจากตระกูลเอกนิธิ”

  น่านฟ้าดูแปลกใจจากเรื่องเล่าของฉัน  เธอนิ่งฟัง  ฉันจึงเอ่ยต่อ

  “ทุกวันพี่จะอ่านหนังสือเตรียมสอบ  ติวกับอาจารย์จนเลิกสี่ทุ่ม  อ่านหนังสือต่อเองถึงตีสอง  แบบนี้ทุกวัน  จนร่างกายอ่อนเพลียสะสม  เลือดกำเดาไหล  เพื่อพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นค่าของพี่จากสิ่งที่พี่ทำ  ไม่ใช่ชะตาที่พี่เลือกเองไม่ได้”

  เธอเงียบงัน  เข้าใจสิ่งที่ฉันพูด  ตอบรับด้วยการพยักหน้าเบาๆ

  “แล้วฟ้าจะตอบแทนค่ายเราได้ยังไงบ้าง  จะซ้อมร้องเพลงอย่างหนักไหม?  จะพัฒนาการเต้นหรือการแสดงได้หรือเปล่า?  หรือว่าฟ้าจะใช้แค่หน้าตา   แล้วรอให้วันคืนล่วงโรย  จนหมดความนิยมไปตามกาลเวลา”

  ดูเหมือนคำพูดพวกนี้จะซึมลึกเข้าไปในหัวใจเธอ  ผ่านอาการที่เธอกำลังบอกฉันว่าเห็นด้วย  จากการพยักหน้า  ฉันรู้ว่าฉันพยายามเป็นอย่างดีเสมอ  และถ้าใครจะเป็นต้นแบบ  ฉันเองก็เป็นคนหนึ่งที่สามารถเป็นต้นแบบได้  ฉันหวังว่าเธอจะเข้าใจในสิ่งที่ฉันจะสื่อ  นั่นคือฉันต้องการให้เธอพยายามมากกว่านี้

  “ฟ้าจะพยายามให้มากกว่านี้ค่ะ  และฟ้าจะไม่ยอมถอยเรื่องอื่นด้วย”

  เธอก้มหน้า  กุมมือตัวเอง  บิดตัวไปมา

  “แล้วตอนนี้ฟ้าก็อยากจะรู้ว่า  พี่ลูกศรคิดยังไงกับฟ้า?”

  “พี่รู้ว่าฟ้าเป็นคนน่ารัก”

  ฉันคำนวณในใจ  เธอจะต้องไม่เบื่อฉัน  เธอจะต้องพยายามไขว่คว้าให้ถึงฉัน  พร้อมๆ กับทำงานอย่างหนัก  เพื่อค่ายของเรา

  “ตอบไม่ตรงคำถาม” ฉันอมยิ้ม  แล้วไม่พูดอะไรอีก

  “คนมากมายไล่ตามฟ้า  ถ้าพี่พลาดโอกาสนี้แล้ว  จะไม่มีโอกาสครั้งที่สองอีก  และถึงวันนั้นพี่จะต้องเสียใจ”

  “พี่รู้”

  ฉันตอบเสียงทุ่ม  สบตาตรงจนเธอเสมองไปอีกทาง

  “พี่ลูกศรอ่ะ”

  เธอเริ่มงอแง  แต่คนของฉันทุกคน  ฉันต้องสามารถควบคุมได้

  “ชอบฟ้าไหม?”

  “...”

  “ถ้าฟ้าตอบคำถามตรงใจพี่  พี่ถึงจะตอบ”

  “ถามมาค่ะ”

  “เดตแรก  ชอบจับมือหรือจูบ”

  ฉันหรี่ตามองเธอ  เพื่อสังเกตอาการและน่านฟ้าก็หน้าแดงจัด

  “ถ้าเป็นพี่ลูกศร  ฟ้าจูบ”

  ฉันหุบยิ้มไม่ลงจริงๆ  น่านฟ้าขยับเข้ามาใกล้  ใช้สองแขนเรียวคล้องคอฉันเอาไว้  แล้วเอ่ยแผ่วเบา

  “แสดงว่าพี่ลูกศรเป็นของฟ้าแล้วนะ”