บทที่ 14 การเอาคืนของแหย

  ในมุมมองของโดนัท  เมื่อ 15 ปีก่อน

  ฉันแค่ไม่ชอบเห็นคนถูกทำร้าย  เพราะฉันเคยถูกทำร้ายมาก่อน  ดังนั้นฉันเลยปกป้องความอยุติธรรมในแบบของฉัน  และแหยก็เป็นอีกคนที่ฉันรู้สึกอยากปกป้อง  ฉันจึงตามเธอมาห่างๆ  ไม่ให้เธอรู้ตัว

  ภายใต้ผมปรกหน้า  ไม่สนใจผู้คน  แหยดูเย็นชา  แต่ร่างผอมบางนั้น  ทำให้เหมาะเป็นที่ระบายอารมณ์จากคนอื่น  และฉันมักรู้สึกขัดใจว่า  ทำไมเธอไม่สู้คนเสียบ้าง

  เป็นหน้าที่นางฟ้าผู้พิทักษ์อย่างฉัน  ที่ต้องแบ่งเวลาเฝ้าพี่นานา  ให้เวลากับแฟนคลับ  เพื่อมาคอยชำเลืองตาไว้ปกป้องแหย

  มหาศาลกับแหยยืนอยู่ใต้ต้นมะม่วงบริเวณบ้านสุขใจ  เขาดูตื่นเต้นที่มีคนชี้แหล่งของกินแหล่งใหม่  แต่มะม่วงลูกข้างล่างถูกสอยไปหมดแล้ว

  มหาศาลกระฟัดกระเฟียด  หมดความอดทนอีกต่อไป

  “ไหนบอกว่ามีของกินไง  ทำไมมะม่วงลูกล่างๆ ถูกเก็บไปหมดแล้ว?”

  “ก็ยังเหลือนี่”

  เธอตอบกลับเสียงเบา  ซึ่งทำให้ฉันขัดใจอย่างแรง

  “ฉันให้เวลาห้านาที  ไปหาไม้สอยมา!”

  ไอ้อ้วนมหาศาลเบ่งใส่ผู้หญิง  แทนที่จะขอร้องอย่างสุภาพ  ที่สำคัญผู้หญิงคนนั้นอ่อนแอที่สุดในบ้าน  จิตใจมันทำด้วยอะไร?

  ฉันเดือดปุดๆ และกำลังก้าวเท้าไปเอาเรื่อง  แต่ก็หยุดเท้าไว้  เมื่อเห็นแหยอมยิ้ม

  เธอชอบความทรมานเหรอเนี่ย?

  หรือกำลังจะมีเรื่องบันเทิงใจให้ดู?

  ฉันรอคอยให้แหยกลับมาพร้อมไม้สอยมะม่วง  ขณะที่มหาศาลทำท่าหงุดหงิดกับการต้องรอคอยอะไรนานๆ

  “เธอสอย  เดี๋ยวฉันเก็บเอง”

  ฉันเห็นแหยหันหน้าไปอีกทาง  แล้วระบายยิ้มตอนที่มหาศาลไม่ได้มอง

  แรกเริ่มแหยก็สอยมะม่วงตามปกติ  ไม้สอยมะม่วงไม่มีตะกร้อคอยรับลูก  ดังนั้นเมื่อสอยแล้วมะม่วงจึงตกลงข้างล่าง  ในที่สุดมหาศาลก็ตระหนักว่า  มะม่วงสุกที่ถูกสอยพวกนั้นช้ำและแตกเมื่อร่วงลงพื้น

  “เดี๋ยวเธอสอยตรงนั้น  ฉันจะรับก่อนมันตกพื้น”

  “ได้”

  แหยตอบสั้นๆ  กระชับไม้สอยไว้ในมือแน่น

  มหาศาลรับมะม่วงอย่างกับจับวาง  และในขณะที่เขาก้มลงมองพื้นนั้นเอง  รังมดแดงก็หล่นลงใส่หัวเขา  มดแดงจำนวนมากพวกนั้น  แตกฮือบนหัวมหาศาล!

  “อ๊ากกกกก”

  มหาศาลตะโกนออกมา  ในตอนนี้มดแดงเป็นกองทัพกัดตามส่วนต่างๆ ของมหาศาล

  ฉันตกใจจนอ้าปากค้าง  หันไปสะกิดพี่นานาที่นั่งอยู่ข้างกาย  ซึ่งนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นรวม

  “พี่นานาคะ  รีบไปกันเถอะ”

  พี่นานาไม่ตอบ  แต่ดีดตัวขึ้นยืน  แล้ววิ่งไปช่วยมหาศาล  เจ้าตัวดิ้นพล่านอย่างทรมาน  ปัดมดแดงออกจากตัว  เขาร้องโหยหวน  โดยที่แหยยืนดูอยู่เฉยๆ ไม่เข้าไปช่วย

  “เอามดแดงออกก่อนค่ะ”

  ฉันบอกพี่นานา  ก่อนปัดมดแดงที่เห็นอยู่รอบกายมหาศาล  เสียงของพวกเราดัง  จนครูดอกปีบรีบวิ่งมาดู

  “พามหาศาลไปล้างตัว  แล้วประคบเย็น”

  “ค่ะ”

  เราตอบสั้นๆ ก่อนจูงมือมหาศาลไป

  “ดีนะที่เขาไม่แพ้พิษของมดแดง  ไม่อย่างนั้น  ครูไม่อยากจะคิด”

  มหาศาลเอาแต่ดิ้นพล่าน  แต่จนแล้วจนรอด  เขาไม่ได้ซักทอดไปถึงแหย  เพราะถ้าพูดเรื่องนี้  ความผิดทั้งหมดที่เขาทำ  จะถูกเปิดเผยออกมา

  ฉันเห็นแหยทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา  ดูอารมณ์ดี  และหยิบขนมเค้กช็อกโกแลตใส่ปาก  อย่างมีความสุข

  บางอย่างในใจฉันบอกตัวเองว่า  ฉันไม่ได้คิดไปเอง  แหยไม่ใช่คนธรรมดาอย่างที่เราคิด  และฉันควรเฝ้าระวังไม่ให้มหาศาลเอาคืนแหย  หลายวันมานี้ฉันจึงตามแหยต้อยๆ

  ท่ามกลางป่า  ปกคลุมด้วยต้นไม้ใกล้บ้านเรา  ฉันเห็นแหยหยิบลูกนกขึ้นมาจากพื้น  เธอยิ้มอ่อน  กุมมันไว้ในมือ  ในนาทีต่อมา  ครูดอกปีบก็ปรากฏตัวขึ้น  แล้วแย่งลูกนกไปจากแหย

  ครูผู้ดุร้ายคนนี้  กำลังจะบีบลูกนกให้ตายคามือหรือ?  ฉันประมวลทางออก  แล้วใช้จุดแข็งของตัวเองให้เป็นประโยชน์

  “ทุกคนมานี่เร็ว  แหยเจอลูกนก  หน้าตาน่ารักด้วยแหละ  ครูดอกปีบก็อยู่  เรามาช่วยส่งลูกนกคืนแม่มันกันเถอะ”

  เหล่าแฟนคลับฉันลุกขึ้นเดินมาหาเรา  ที่บัดนี้ครูดอกปีบไม่แสดงสีหน้าว่ารู้สึกอย่างไร  ฉันคิดว่าทางนี้ดีที่สุด  เพราะไม่ต้องเป็นปฏิปักษ์กับใคร  จึงเรียกคนมาเป็นพยานเยอะๆ คนร้ายจะได้ไม่กล้าลงมือ

  ฉันว่าครูคนนี้ไม่น่าไว้ใจ  แต่มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของฉัน  ฉันจึงหันมาสนใจแต่พี่นานาเหมือนเคย  ราวกับลืมไปแล้วว่าตัวเองเพิ่งจะไม่สบอารมณ์กับพี่เขามาก่อน

  แล้วแหยก็เดินผ่านหน้าฉันไป  ลมพัดมาวูบใหญ่   พัดเอาผมที่ปรกหน้าเธอออก  จนฉันเห็นเต็มตาว่าแหยก็เป็นคนสวยคนหนึ่ง  สักวันฉันจะแอบตัดผมหน้าม้าเธอ  แหยจะได้เลิกถูกแกล้ง  แต่หันมาถูกชม  เหมือนคนสวยส่วนใหญ่  เช่นฉันล่ะนะ

  ผ่านไปหลายวัน  มหาศาลเดินเข้ามาหาแหยอย่างตั้งใจ  รอยแดงยังอยู่ตามเนื้อตัว  และใบหน้าเต็มไปด้วยโทสะ  บัดนี้เขาพร้อมแล้วที่จะเอาเรื่องคนไม่มีทางสู้

  “ถ้าใครพูดเรื่องนี้ให้ครูดอกปีบฟัง  เจอดีแน่”

  มหาศาลประกาศก้อง  กอดอก  หันมาทำตาข่มทุกคนในห้องนั่งเล่น

  แหยดูตกใจกลัวจนตัวสั่น  ฉันแอบลุ้นให้เธอกล้าหาญเหมือนวันนั้น  หรือฉันคิดไปเอง  ว่าเธอไม่ได้แหยเหมือนฉายา

  “นายอยากได้ขนมเหรอ?”

  แหยถาม  เธอดูตัวสั่น  แต่ก็พยายามแข็งใจพูดออกมา

  “นังนี่!”

  มหาศาลโกรธ  เขาดึงผมแหย  แล้วลากจนตัวปลิว  หากเปรียบเป็นมวย  แหยก็ไม่ใช่คู่ชกของมหาศาลเลยสักนิด

  “ช่วยด้วย!”

  แหยร้องลั่น  ทุกคนจ้องมอง  แต่ไม่มีใครก้าวขาออกไป  แม้แต่ฉันหรือพี่นานา

  “ถ้าพวกเธอยอมไอ้อ้วนนี่  พวกเธอจะต้องโดนมันกดขี่ตลอดไป  แต่ถ้าเราร่วมมือกัน  มหาศาลจะทำอะไรเราไม่ได้”

  ฉันว่าประโยคนี้ไม่ได้เกิดขึ้นมาลอยๆ  แต่แหยคงตกผลึกมาเป็นอย่างดี  ฝูงชนเริ่มหันมามองหน้ากัน  และมีคนก้าวขาออกมา

  “หยุดรังแกแหยสักที”

  “ใช่”

  ฝูงชนตอบรับ  ทุกคนยืนขึ้นเพื่อแสดงความเอาจริง  ในบัดนี้มหาศาลทำหน้าหวาดกลัว  และก้าวไปด้านหลัง

  “หยุดรังแกพวกเราด้วย”

  “ใครเข้าพวกกับมหาศาล  เราจะแบนไปด้วย”

  พี่นานาดูตกใจกับประโยคนั้น  เธอตัวแข็งทื่อ  จึงหันหลังให้มหาศาล  แล้วก้าวมายืนข้างฝูงชน  โดยไม่มีแม้แต่คำอำลา

  คำพูดของแหยทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก  ทำให้หลายวันมานี้  มหาศาลไม่กล้าไถขนมใครอีกต่อไป  ไม่ว่าจะเป็นที่ลับหรือที่แจ้ง

  แต่หากเซ้นส์ของฉันไม่ผิดพลาด  ริมทะเลหรือแหยคนนี้  ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างที่เราเคยรู้จัก  และฉันจะตามสืบว่าความจริงคืออะไรกันแน่

  ฉันเดินตามแหยไปยังโรงไม้ใกล้บ้านสุขใจ  ดวงตาเบิกโพล่ง  เมื่อเห็นแหยลับมีด  เตรียมเชือกป่านมัดใหญ่  เธอยกมันขึ้นด้วยแรงอย่างล้นเหลือ  แถมเขย่ายาเม็ดอีกกระปุกในมือ  พร้อมทำสีหน้าประสงค์ร้าย  และมีรอยยิ้มน่าขนลุกอีกด้วย