บทที่ 17 นี่ไม่ใช่แหยที่เรารู้จัก

  ในมุมมองของโดนัท เมื่อ 15 ปีก่อน

  เวลาเที่ยงคืนเป็นช่วงเวลาที่ทุกคนหลับไปหมดแล้ว แต่กลับเป็นเวลาแห่งภารกิจของฉันกับพี่สาวคนสวย  เธอขยี้ตา เดินโซเซเข้ามาหาฉัน ที่หยิบขนมเข้าปากอยู่ในห้องนั่งเล่น

  ขอบอกเลยว่า ตั้งแต่เมื่อวาน เหล่าขนมได้รับการปกป้องจากชนส่วนใหญ่ในบ้านสุขใจ

  “มีอะไรเหรอ?”

  พี่นานาหาวหวอด ก่อนรู้ตัวว่าเสียกิริยา เลยยกมือปิดปากตัวเอง

  “พี่เคยบอกว่าพี่ชอบโดนัท  จำได้ไหม?”

  “พี่จำได้”

  ฉันยิ้มเขินอาย ส่วนเธอก็ยิ้มตอบ เราเงียบในช่วงเวลาอันแสนสุขนั้น ก่อนฉันจะพูดต่อ

  “ถ้าอย่างนั้น พี่จะทำเรื่องดีๆ เพื่อฉันได้ไหม?”

  เธอนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนพยักหน้า แววตาทอดความอบอุ่นมาให้ฉัน

  “ได้สิ”

  “โดนัทอยากให้เราตามแหย”

  “เพราะ?”

  “เธอดูอันตรายกว่าที่คิด”

  “แต่มันไม่ใช่ธุระอะไรของเรา”

  “เพื่อความบันเทิง”

  ฉันเผลอเอ่ยความในใจ  ก่อนดัดแปลงคำพูดใหม่

  “ไม่สิ โดนัทว่าเรื่องนี้มันแปลกๆ”

  ฉันจึงเล่าสิ่งที่เห็นให้พี่นานาฟัง

  “โดนัทอาจคิดไปเองก็ได้”

  พี่สาวคนสวยยกมือขึ้นจับคางตัวเอง  ขมวดคิ้วน้อยๆ แล้วจ้องตาฉันอย่างซื่อตรง

  “แต่เซ้นส์ของโดนัทไม่เคยพลาด”

  พี่นานาเปลี่ยนมาอมยิ้ม  แล้วทำสีหน้ากรุ่มกริ่ม  มันทำให้ฉันสงสัยว่าเธอคิดอะไรอยู่

  “ถ้าเพื่อได้อยู่ใกล้โดนัท  พี่ยินดี”

  “บ้า”

  ฉันยิ้ม  ก้มหน้างุด ก่อนช้อนตามองเธอ  แต่ไม่อาจสู้สายตาตรงที่กำลังบอกว่ารักฉันได้เลย

  เช้าวันถัดมา เราสองคนเลือกที่นั่งกินข้าวข้างๆ แหย ปกติแล้วจะไม่มีใครพูดคุยกับแหยมากนัก เพราะเธอหวงพื้นที่ส่วนตัว ถ้าจะมีก็เป็นการขอให้ช่วยทำอะไรมากกว่า

  “แหยชอบไก่ไหม?”

  ฉันพยายามชวนคุย แต่บทสนทนาดังกล่าว ทำให้พี่นานาเลิกคิ้วสูง หายไปใต้เรือนผม

  “อ่ะ เราแบ่งให้”

  แหยก็คือแหย ยอมยกไก่ให้ฉัน โดยที่ฉันยังไม่ได้ร้องขอ”

  “เรารู้ว่ามันอร่อย”

  แหยยิ้มฝืดฝืน ตักไก่ให้ฉันจนหมด ก่อนลุกหนีไป พี่นานายื่นหน้ามากระซิบ

  “โดนัท!  น้องทำอะไรลงไป?”

  ฉันกำลังรู้สึกพลาดเรื่องการเข้าหาเป้าหมายอย่างแหย  แต่คำว่า ‘น้อง’ ดังก้องในหัวฉัน

  “พี่เรียกโดนัทว่าน้อง?”

  “ใช่”

  พี่นานาส่งยิ้มแสนสวยมาให้  จนหัวใจฉันเต้นผิดจังหวะไป

  “เรียกอีก”

  ฉันขอร้อง ปิดรอยยิ้มพึงใจไม่มิด

  “ไม่ล่ะ”

  “นะๆๆๆๆ”

  “น้องโดนัทคะ เราตามแหยไปกันได้หรือยัง?”

  โอ๊ย ฉันจะคลั่งรักได้มากกว่านี้อีกไหม? ฉันอยากหอมแก้มพี่สาวตรงหน้า แล้วตีตราให้เธอเป็นของฉันตลอดไป

  หลังตั้งสติเสร็จ เราสะกดรอยตามแหยไป และเพราะวันนี้เป็นวันหยุด แหยเลยไปเที่ยวจนทั่วภูเขา ซึ่งเป็นที่ตั้งของบ้านสุขใจ

  แหย เอามือกางออกแล้ววิ่งขึ้นทางเหนือไปเรื่อยๆ  ท่ามกลางดอกหญ้าสูง  ลมเย็นพัดมาต้องกายเรา  แหยน่าจะรู้สึกได้ว่าไม่ได้อยู่ตามลำพัง  จึงหันหลังกลับมามอง

  ฉันกับพี่นานาก้มหลงหมอบ  ดีที่ดอกหญ้าพวกนั้นสูงประมาณเอว  แหยจึงไม่พบสิ่งผิดปกติอะไร

  เราผ่านลานดอกหญ้า มาถึงเชิงป่าที่มีแมกไม้ปกคลุม ลูกนกกำลังส่งเสียงร้อง ฉันคิดในใจว่าแหยช่างอ่อนโยน

  แหยหยิบลูกนกลงมาจากรัง  แล้วเอาไหมพรมมัดปีกลูกนกเอาไว้  ทิ้งมันกลับรัง  แล้วเดินจากไป เธอแกว่งแขนไปมาอย่างอารมณ์ดี

  ฉันกับพี่นานาสบตากัน  เราขนลุกซู่ ที่พบเห็นการกระทำอันไร้ความปราณี ต่อสิ่งมีชีวิตที่ไม่สามารถปกป้องตัวเองได้

  “เห็นไหม? โดนัทบอกแล้ว  ว่าแหยไม่ปกติ”

  “อืม แสดงว่า วันที่ครูดอกปีบแย่งลูกนกมาจากแหย เพราะครูรู้?”

  เราต่างคนต่างนิ่งอึ้ง  รอให้แหยจากไป ก่อนพากันปีนขึ้นไปแก้ไหมพรมให้ลูกนกตัวน้อย  ที่ขนยังไม่งอกเต็มที่นัก

  “โดนัทว่า เรื่องนี้มันเข้าเค้าอยู่นะ”

  “ยังไงคะ?”

  “แหยชอบเล่นพันเชือก  แล้วดูเงื่อนที่แหยพันสินคะ  แกะยากมาก”

  “พี่ว่า นี่อาจไม่ใช่เหยื่อรายแรกของแหยก็ได้ และท่าทางของแหยที่เราเห็น ก็เป็นเพียงการตบตาเท่านั้น!”

  “โดนัทว่า แหยแกล้งทำตัวเป็นเหยื่อ เพื่อแอบรังแกคนหรือสัตว์โดยไม่ให้ใครสงสัย!”

  เราสบตากันโดยอัตโนมัติ  ด้วยดวงตาเบิกโพลง  โดยไม่รู้เลยว่าจะแก้ปัญหานี้อย่างไรดี

      หลังจากนั้น  ตลอดทั้งอาทิตย์  ฉันกับพี่นานาก็เอาตัวไปใกล้แหยตลอดเวลา พูดคุยกับเธอ หรือบางครั้งก็แค่ทำให้เธอตระหนักว่ามีคนอยู่ใกล้ๆ

  นานวันเข้า ใบหน้าเย็นชาของแหย  ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดเล็กๆ ไปจนถึงหงุดหงิดเบอร์สูงสุด   แหยดูหงุดหงิดไปหมด  ตลอดเวลาที่เห็นหน้าฉันและพี่นานา

  ฉันตื่นนอนในเช้าวันใหม่  และกำลังจะลงบันไดไปเพื่ออาบน้ำ  เงามืดพัดผ่านหลังฉันไป  ก่อนโดนกระแทกตรงกลางหลัง

  “ว๊าย!”

  ฉันร้องก่อนหล่นบันไดนับยี่สิบขั้น  เสียงร้องนี้ทำให้ใครหลายคนเดินมาดู  ฉันรู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อเท้า  ไม่แม้แต่จะลุกขึ้นด้วยตัวเองได้

  พี่นานาวิ่งมานั่งลงข้างๆ ฉัน  สำรวจทั่วตัวฉัน  ก่อนทำสีหน้ากังวล

  “ขึ้นหลังพี่ พี่จะพาไปห้องปฐมพยาบาล”

  ฉันปลื้มกับความเอาใจใส่ของเธอ  เธอไม่ได้มีแววตาอยากได้รับความสนใจ  เหมือนที่เคยแสดงออกกับคนอื่นๆ  แต่กลับมองตาฉันอย่างจริงใจ

  “เร็วสิคะ โดนัท”

  “ในประโยคมีคำหายไป”

  ฉันจึงไม่ขยับตัว จนกว่าจะได้ยินคำที่ต้องการ แววตาซุกซนของฉันฉายออกมา และพี่นานาก็รับรู้ได้

  “น้องโดนัท”

  เธอพูดก่อนพาฉันไปห้องพยาบาล  ครูดอกปีบพันผ้าพันแผลให้ที่ข้อเท้าฉัน  ตอนนั้นฉันรู้สึกเสียวแปลบเวลาเดิน  แต่ด้วยยาทาก็ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นไม่น้อย

.

.

  หลังกินข้าวเที่ยงเสร็จ  ก่อนเรียนหนังสือด้วยตัวเอง  พวกเรามานั่งเล่นที่ห้องนั่งเล่นรวม  เมื่อไม่มีอะไรให้ทำ  จึงนั่งพูดคุยกัน  แต่แหยกลับไปอยู่กับไหมพรมนั่นอีกแล้ว  ฉันไม่สบายใจเลย

  เสียงรถขับผ่านหน้าบ้าน  ทำให้ฉันชะเง้อคอไปดูด้วยความสงสัย เด็กสาวรุ่นฉันเดินลงจากรถ สีหน้าเธอเศร้าสร้อย สวมเสื้อดำทั้งชุด มีกระเป๋าใบเล็กติดตัวมา

  “ทุกคน นี่ก้อนข้าว เธอจะมาอยู่กับเราตั้งแต่วันนี้”

  ครูดอกปีบประกาศแบบไม่ลงรายละเอียด ปล่อยให้เจ้าตัวมีสิทธิ์เต็มร้อยที่จะเล่าหรือไม่เล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟัง

  ฉันอดไม่ได้ที่จะเช็กสายตาพี่นานา  แต่เธอแค่มองอย่างใคร่รู้เหมือนกับฉัน  แหยกลับมีพวงหน้าแดงระเรื่อ  ตัดกับผมสีดำขลับ  ยามจดจ้องก้อนข้าว

  มือไม้ของแหยอยู่ไม่สุข  ราวกับกำลังกระซิบความในใจให้กับผู้มาใหม่

  ไม่แน่นะความรักอาจทำให้คนเราเปลี่ยนไป

  ก้อนข้าวไม่คุยกับใครเลย ได้แต่หยิบสมุดวาดภาพเล่มเล็กมานั่งสเก็ตรูปคนบ้าง  สัตว์บ้าง วิวทิวทัศน์บ้าง

  แหยเดินตรงไปหาก้อนข้าว  เธอไม่มีความเขินอายแสดงออกมาให้จับได้ และไม่มีความลังเลในดวงตาของเธอ

  “สเก็ตภาพเราหน่อย”

  “ชื่อล่ะ?”

  แหยมีท่าทีแปลกใจที่ก้อนข้าวถามอย่างนั้น  เพราะแม้แต่ฉันเอง  ก็ไม่เคยได้ยินใครถามชื่อเธอมาก่อนเลย

  “ริมทะเล ชื่อเล่นทะเล”

  “หรือที่ทุกคนรู้จักว่า  แหย”

  มหาศาลกลับมากัดแหย  ฉันไม่เห็นสายตาแหย  แต่เธอเม้มปาก  และจ้องไปที่ก้อนข้าว  ไม่สนใจมหาศาลแม้แต่น้อย

  “เราจะให้ขนมเป็นของตอบแทน”

  “ไม่ต้องหรอก เรากำลังหาแบบอยู่พอดี แต่เธอต้องรวบผมนะทะเล”

  แหยทำหน้ากังวล ก่อนยินยอมทำตาม ก้อนข้าวอ้าปากอย่างลืมตัว เมื่อเห็นดวงหน้าสวยของแหย และตั้งแต่วันนั้น ข่าวที่ว่าแหยหน้าตาดี ก็แพร่สะพัดไปทั่ว!