บทที่ 19 เมื่อน่านฟ้าหยุดหายใจ

  ในมุมมองของลูกศร  ปัจจุบัน

  ฉันกดปุ่มโทรศัพท์เครื่องโบราณ  เรียกเลขาเข้ามาหา  ด้วยความรู้สึกน้อยใจที่แม้แต่โทรศัพท์เครื่องใหม่  เราก็ไม่มีปัญญาจะเปลี่ยน

  “คุณไนฟ์  คุณพร้อมทำงานหนัก  เพื่อทำให้ค่ายเพลงเราไปรอดไหม?”

  เธอมองฉันด้วยแววตาส่องประกาย  ก่อนยกกำปั้นขึ้น  แล้วตะโกนเสียงดัง

  “พร้อมค่ะ  บอส!”

  “ดีมาก  ถ้าอย่างนั้นเราจะประชุมทุกวันจันทร์  เพื่อวางแผนว่า  อาทิตย์นี้จะดีกว่าอาทิตย์ที่แล้วยังไง”

  “แต่..เรามีกันแค่สี่คน”

  “ลูกศรไว้ใจคุณไนฟ์นะคะ”

  ฉันประกาศ  จ้องเธอด้วยดวงตานิ่ง

  “ค่ะ  คุณลูกศร”

  เธอเสียงอ่อนลง  เมื่อไม่รู้ว่าแผนของฉันคืออะไร

  “คุณไนฟ์  จะต้องไปคุมการผลิตเอ็มวีตัวใหม่กับน่านฟ้า  แต่ในฐานะเลขา  แค่ส่งตารางงานมาให้ลูกศรก็พอ”

  เธอกลืนน้ำลาย  ทำท่าลำบากใจ

  “แต่เราไม่มีงบ”

  “เราจะหาสปอนเซอร์  เรื่องนั้นปล่อยให้ลูกศรจัดการเอง  คุณไนฟ์ช่วยดูแลเด็กที่จะมาออดิชั่นกับเข้าค่ายเรา  ให้คุณเอสท์ตัดสินผลแข่งขัน  ส่วนคนที่ผ่านออดิชั่น  น่านฟ้าต้องเป็นคนสอนทั้งร้องและเต้น  เฉพาะอันดับหนึ่งจะได้ออกซิงเกิ้ลกับเรา”

  ฉันนิ่งไปชั่วครู่  หลังพรั่งพรูทุกอย่างออกมา  แล้วนึกอะไรออกอีก

  “อ้อ  คนที่แต่งเพลงให้น่านฟ้าวันก่อน  จะเป็นคนแต่งเพลงให้ผู้ชนะด้วย  เราต้องจัดการอะไรอีกหลายอย่าง  เตรียมใจไว้ให้พร้อม  รถไฟเหาะกำลังจะมาแล้ว!”

.

.

  ฉันนั่งในห้องประชุมบอร์ดบริหารร่วมกับเฮียธนู  ในนั้นมีบอร์ดบริหารครบทุกคน  รวมทั้งเฮียธนู  แม่ใหญ่  ฉัน  และใครอีกหลายคน

  ก่อนหน้านั้นฉันเปิดคลิปเสียงที่เฮียธนูกับแม่ใหญ่  พูดเรื่องให้เงินใต้โต๊ะบอร์ดบริหาร  ที่เฮียและแม่ใหญ่ให้พวกเขาอย่างลับๆ  เพื่อคุมเสียงโหวตให้เป็นของเฮียแต่เพียงผู้เดียว

  “ลูกศรจะไม่ปากโป้ง  ถ้าเฮียให้ลูกศรขอเงินบอร์ดบริหาร  ค่ายเองก็ใกล้จะเจ๊ง  เฮียก็กำลังเข้าตาจน  ทำไมเราสองคนพี่น้องไม่ร่วมมือกัน”

  เฮียขมวดคิ้ว  หันซ้ายหันขวา  มองหาใครสักคน  ฉันเดาว่าเฮียกำลังมองหาแม่ใหญ่

  “ไม่เอาน่าเฮีย  แม่ใหญ่ก็ช่วยเฮียไม่ได้  ลูกศรแค่ต้องการทุนไปต่อลมหายใจเอ็นแชนทิงมิวสิค  ลูกศรไม่ได้ขโมยบอร์ดบริหารไปจากเฮียสักหน่อย”

  เฮียธนูดูอ่อนลง  เมื่อได้ยินคำพูดพวกนั้น

  “ก็ได้”

  “ต้องอย่างนั้น  เฮียตัดสินใจไม่ผิดหรอก”

  ฉันกระซิบกระซาบกับเฮีย  ก่อนเข้าประชุมเล็กน้อย

  และที่ฉันไม่บอกเฮียคือ  ฉันดึงตัวน่านฟ้าที่ผ่านการฝึกร้องเพลงมาอย่างหนัก  มาร่วมประชุมในวันนี้ด้วย

  ก่อนหน้านั้นก็แอบสั่งให้พนักงานเปิดเครื่องเสียงชั้นยอดที่ติดตั้งอยู่ในห้องประชุม  ให้ใช้การได้เป็นอย่างดี

  ฉันแนะนำตัวก่อนหันไปพยักหน้าให้น่านฟ้าที่นั่งอยู่ข้างฉัน  เธอยืนขึ้นก่อนถือไมค์ลอย  แนะนำด้วยท่าทางน่ารัก  แม้ว่าคนส่วนใหญ่จะรู้จักเธอดีอยู่แล้ว 

  น่านฟ้าร้องเพลงใหม่ของเธอ  คุณภาพเสียงดังกังวาน  อ่อนหวาน  และด้วยหน้าตาชวนหลงใหลนั้น  ทำให้ชายวัยกลางคนผู้เป็นบอร์ดบริหารถึงกับเคลิ้ม  แล้วยกมือถือขึ้นถ่ายคลิป  ฉันแอบเห็นคนหนึ่งซึ่งมักจะทำท่าเคร่งเครียดเวลาประชุม  ถึงกับไลฟ์ด้วยซ้ำ

  เมื่อเพลงจบลง  ทุกคนก็ปรบมือพึงพอใจ

  “ในเวลาแค่สองอาทิตย์  ลูกศรใช้คนเพียงห้าคน  กับเงินก้นถุงที่ยังเหลือ  ปั้นเพลงจากนักแต่งเพลงหน้าใหม่  แถมประชาสัมพันธ์ค่ายเราให้ดังขึ้นด้วย  แล้วอาทิตย์หน้าเราจะเริ่มถ่ายเอ็มวีกัน  ถ้าท่านรู้สึกทึ่ง  ขอเสียงปรบมือให้ทีมงานเราด้วยค่ะ”

  เสียงปรบมือดังขึ้นอย่างกระตือรือร้น

  “นักร้องหนึ่งคนอาจทำเงินให้เราได้หลักสิบล้านบาท  แล้วถ้าเราออดิชั่นเด็กรุ่นใหม่  ท่านไม่คิดหรือว่า  เงินที่ท่านจะมีมติให้บริษัทลูกอย่างเอ็นแชนทิงมิวสิค  จะทำเงินได้คุ้มสมความตั้งใจ”

  ฉันบิวท์อารมณ์เต็มที่  และเห็นแววตาคลั่งไคล้คนสวยมาจากกรรมการทุกคน  ไม่เว้นเฮียธนู

  “ขอเงินลงทุนเพิ่มในเอ็นแชนทิงมิวสิคด้วยค่ะ”

  กรรมการคนหนึ่งยกมือขึ้น

  “คุณลูกศรต้องใช้เงินเท่าไหร่ครับ?”

  ฉันประกาศตัวเลขออกไป  แล้วก็เห็นมือโผล่ในอากาศมากมาย

  “เยส!”

  ฉันร้องในใจ  หันไปสบตาศิลปินในค่าย  ก่อนหันไปเห็นเฮียธนูทำหน้าไม่พอใจ  ที่ถูกแย่งซีน  และแย่งน่านฟ้าไป

  แต่  แล้วใครแคร์

.

.

  ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับน่านฟ้าพัฒนาขึ้นทุกวัน  นับตั้งแต่ถ่ายเอ็มวีด้วยกัน  ฉันขยี้แก้มอีกฝ่าย  นอนตัก  สบตา  ในการถ่ายทำเอ็มวี 

  ก่อนปล่อยเพลงออกไปสู่สาธารณชน  เพื่อหลีกเลี่ยงความกดดัน  ก่อนผลลัพธ์จะออก  ฉันเลยอยากไปไหนกับเธอตามลำพัง

  “จะจ้องฟ้าอีกนานไหมคะ?”

  “จ้องจนกว่าจะรู้ว่าฟ้าคิดยังไงกันแน่”

  เธอเบะปาก  กอดอก

  “มีพลังจิตเหรอคะ?  ก็ฟ้าเคยบอกแล้วไง  ว่าพี่ลูกศรเป็นของฟ้าแล้ว”

  “แปลว่า  พี่ไม่มีสิทธิ์มองคนอื่น”

  “ใช่ค่ะ  แต่ฟ้ามีสิทธิ์มอง”

  “เอ้า  ขี้โกงนี่นา”

  ฉันประท้วง  หันไปมองด้านคนขับ  ซึ่งน่านฟ้าอาสาจะขับเอง

  “ฟ้าล้อเล่นค่ะ  พี่ลูกศรทำใจให้สบายนะคะ  เดี๋ยวบ่ายนี้ผลก็ออกแล้ว  ว่ายอดวิวถึงแสนไหม?”

  “พี่กังวล”

  ฉันยกมือขึ้นกัดเล็บ  น่านฟ้าตีมือฉัน  ก่อนจับพวงมาลัยมั่น

  “ไปเที่ยวกัน  ไปเที่ยวบ้านฟ้า”

  “ลุย!”

  เรานั่งรถไปต่างจังหวัด  วิวสองข้างทางมีแต่ป่านไม้รก  และหนาตาขึ้นเรื่อยๆ  ยิ่งไกลเมือง  จิตใจฉันก็ผ่อนคลายอย่างเป็นไปเอง

  “พี่อยากเข้าห้องน้ำอ่ะค่ะ”

  ฉันบิดตัวไปมา  น่านฟ้าจอดให้ฉันริมต้นไม้ต้นหนึ่ง

  “ฟ้า!”

  “ล้อเล่นค่ะ  พี่ลูกศรยิ้มหน่อยสิคะ”

  “ถ้าได้เข้าห้องน้ำ  จะยิ้มกว้างๆ  เลยค่ะ”

  โชคดีที่มีปั๊มไม่ไกลจากตรงนั้น  ฉันทำธุระส่วนตัวก่อนออกมาพบว่า  น่านฟ้าหายตัวไป!

  “ฟ้า!”

  ฉันตะโกนก้อง  แต่ไม่มีวี่แววเธอ ฉันจึงเดินไปถามเด็กปั๊ม  พวกเขาส่ายหน้า  ไม่เห็นอะไรผิดปกติ

  ฉันโทรหาเธอ  แต่เสียงเรียกดังเพียงครู่  ก่อนถูกตัดสายไป  ฉันวิ่งไปตามถนน  ตะโกนเรียกเธอ  กลัวอันตราย  กลัวไปสารพัด  แต่ก็หาน่านฟ้าไม่เจอ

  จนกระทั่งเห็นรถน่านฟ้ากำลังไหลลงจากเนิน  โดยมีไอ้โม่งเป็นคนผลักรถ  มันเป็นคนของใคร  และเบื้องล่างก็เป็นสระน้ำขนาดใหญ่  โดยที่น่านฟ้ายังอยู่ในนั้น  เกิดอะไรขึ้น?  ทำไมเธอไม่ออกมา  ทำไมไม่เหยียบเบรก 

  หรือว่าจะเป็นเฮียธนู  แต่เฮียธนูชอบเธอ  เฮียจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร  ฉันรีบวิ่งไปหาน่านฟ้า  ในขณะที่รถค่อยๆ จมลงในน้ำ

  แต่ฉันว่ายน้ำไม่เป็น  ฉันจึงรีรอ  เรียกให้คนมาช่วย  ส่วนไอ้โม่งวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

  กระนั้น  ฉันก็พุ่งตัวลงไปในน้ำ  ที่น่านฟ้าจมลงไปแล้วพักหนึ่ง  ฉันพบว่าน้ำสูงแค่อกฉัน  แต่น่านฟ้ากลับจมลงในท่านั่ง  ฉันดึงเธอออกมาจากรถ

  ทั้งที่น่านฟ้าของฉัน  หยุดหายใจไปแล้ว!