บทที่ 20 กระแสของน่านฟ้า

  ในมุมมองของลูกศร  ปัจจุบัน

  น่านฟ้าแน่นิ่งจนฉันใจหาย  ฉันเขย่าตัวเธอครั้งแล้วครั้งเล่า  แต่เธอไม่มีปฏิกิริยาเลยแม้แต่น้อย  น้ำตาฉันไหลลงสู่ใบหน้าของเธอ  ในที่สุดน่านฟ้าก็สำลักออกมา   เธอใช้เวลาสักพักกว่าจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น

  “ฟ้า”

  ฉันเรียกเธอเสียงแผ่ว  ใบหน้าแสดงความกังวล  น้ำตาของฉันยังหยดลงเรื่อยๆ บนใบหน้าของเธอ  น่านฟ้าที่รู้ตัวกอดฉันแน่น

  “ฟ้าเป็นไงบ้าง?”

  เธอรู้ตัวอย่างเต็มที่แล้ว  ก่อนเอ่ยประโยคนี้ออกมา

  “เวรกรรมมีจริง  ฟ้าเคยทำคนตาย  แล้วตอนนี้ฟ้าก็เกือบตาย  เพื่อชดใช้ความผิดนั้น”

  “หมายความว่ายังไง  แต่ตอนนี้ฟ้าต้องไปโรงพยาบาลก่อน”

  ก่อนหน้านั้น  ฉันเรียกรถฉุกเฉินมา  เบอร์ 1669 รถฉุกเฉินพาเราไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด

  ตอนลงจากรถฉุกเฉิน  มีผู้คนจดจำเธอได้  หลายคนจึงยกกล้องมือถือ  ไลฟ์น่านฟ้าที่ถูกเข็นเข้าห้องฉุกเฉิน  หลายคนเริ่มตั้งคำถาม  แล้วสืบเรื่องของน่านฟ้า  จากนั้นเรื่องที่เธอโดนลอบทำร้าย  ก็แพร่ไปทั่วประเทศไทย

  “คุณที่เป็นนางเอกเอ็มวีของน่านฟ้าใช่ไหมคะ?”

  นักข่าวคนหนึ่งเห็นฉันยืนกระวนกระวายหน้าห้องฉุกเฉินเป็นคนเอ่ยทัก  พร้อมไมค์และตากล้อง  ฉันอยากหนีไปจากความวุ่นวาย  แต่ไม่อยากละสายตาจากห้องฉุกเฉิน

  “ค่ะ”

  ฉันตอบเพียงสั้นๆ แต่ในหัวคำนวณไว้แล้ว  ว่าก่อนจะตอบคำถามอะไรสำหรับข่าวนี้  ค่ายเราต้องได้ประโยชน์ขั้นสุด

  “เกิดอะไรขึ้นคะ?”

  “น่านฟ้าถูกวางยาสลบแล้วผลักรถลงน้ำค่ะ”

  ฉันตอบ  สีหน้าเคร่งเครียด

  “สงสัยว่าใครเป็นคนทำคะ?”

  แน่นอนว่าฉันไม่อาจบอกความจริงทั้งหมดได้  ฉันจึงตอบแต่เพียงว่า

  “ไม่ทราบเลยค่ะ”

  ฉันดีใจที่นักข่าวเล่นประเด็นนี้  แต่ความปลอดภัยของน่านฟ้าก็สำคัญ

  “ดิฉันแจ้งตำรวจไปแล้ว”

  “คุณน่านฟ้าไปขัดผลประโยชน์ของใครหรือเปล่าคะ?”

  “ลูกศรเพิ่งรู้จักเธอได้ไม่นาน  แต่ไม่เคยได้ยินเธอพูดเรื่องนี้ให้ฟังเลยนะคะ”

  “คุณอะไรนะคะ?”

  “เรียกลูกศรก็ได้ค่ะ”

  “มากันสองคนเหรอคะ?”

  “ค่ะ  เรามาเปลี่ยนบรรยากาศ  เพราะกดดันเรื่องยอดวิวเอ็มวี”

  “ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครคะ?”

  นักข่าวถามฉัน

  “ดิฉันเป็นเจ้าของค่ายเอ็นแชนทิงมิวสิคค่ะ”

  เธอมองฉันด้วยแววตากระหายใคร่รู้ความจริง  ซึ่งนั่นตรงกับความต้องการของฉันพอดี

  “แล้วบังเอิญมาเล่นเอ็มวีด้วยกัน”

  “แฟนๆ จิ้นเราสองคน  หลังจากภาพที่เรา  เอ่อ...ค่อนข้างใกล้ชิดกัน  ก็เลยเล่นเอ็มวีเอาใจแฟนๆ น่ะค่ะ”

  “อ๋อ”

  นักข่าวลากเสียง  แต่ทำหน้าไม่เชื่อ

  “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ  เราก็แค่พี่น้องกัน”

  “แหม  ตอบตามสูตรเลยนะคะ”

  “คุณลูกศรเป็นฮีโร่เลย  แบบนี้มีหวังเกินพี่น้องกันไหม?”

  ฉันหลบสายตา  ทำเป็นเอียงอาย  ก่อนตอบ

  “ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของเวลาค่ะ”

  ไม่นานนัก  น่านฟ้าก็ถูกเข็นเข้าห้องพักรักษาตัว   โดยมีฉันเฝ้าไข้  เธอหลับตลอดตั้งแต่ถูกเข็นเข้าห้องมา  ฉันยกมือพนมขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้เอ็มวีของเรามียอดเยอะๆ

  “สิบสองชั่วโมง  สองแสนวิว”

  ฉันตาโตเท่าไข่ห่าน  อยากปลุกน่านฟ้ามาร่วมดีใจ  แต่ปล่อยให้เธอพักผ่อนจะดีกว่า

  ฉันเปิดทีวีดูข่าวเด่นสำหรับวันนี้  และข่าวแรกก็เป็นข่าวของน่านฟ้า  กินเวลาไพรม์ไทม์ทุกสำนักข่าว  โดยมีฉันเป็นคนให้สัมภาษณ์

  อุ้ย  เราก็ขึ้นกล้องเหมือนกันนะ

  ฉันสะบัดหน้า  แล้วโฟกัสไปที่ผลลัพธ์  ที่ฉันวางหมากไว้  การแสดงท่าทางเอียงอาย  แล้วตอบปฏิเสธว่าเราไม่มีอะไรกัน  ทำให้คนยิ่งจับเราสองคนจิ้น  แถมประวัติน่านฟ้ายังถูกขุดขึ้นมาอีก  เพราะสังคมให้ความสนใจหญิงสาวอาภัพผู้หน้าตาดี  กระแสโซเชียลของเธอจึงดังอย่างมาก

  “คุณน่านฟ้า  นอกจากจะเป็นเหยื่ออาชญากรรมในครั้งนี้  ตอนเด็กๆ  เธอยังเคยโดนผู้ปกครองทำร้าย  จนต้องมาอยู่สถานสงเคราะห์เด็ก”

  นักข่าวถ่ายภาพแฟนคลับที่รอหน้าโรงพยาบาล  แฟนๆ กำลังชูป้ายให้กำลังใจน่านฟ้า  และเหมือนที่ฉันเคยรู้  กว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์เป็นผู้ชาย

  “หายไวไวนะ”

  “เรารักน่านฟ้า”

  เสียงตะโกนดังมาจากทางทีวี  ฉันยิ้มพราย  สมใจที่เด็กในค่ายกำลังโดนแสงอย่างเต็มที่

.

.

  เช้าวันถัดมา  ฉันตื่นขึ้นมาก็พบว่าน่านฟ้าทำหน้าเครียด  แล้วหันมามองฉัน

  “เป็นอะไรคะ?”

  ฉันถามแล้วลูบหัวเธอ  สัมผัสได้ว่า  เธอพอใจการกระทำนี้อยู่เหมือนกัน

  “ฝันร้ายทั้งคืนเลย”

  “โอมเพี้ยง  ฝันร้ายจงหายไป”

  น่านฟ้ายิ้มที่ฉันทำเหมือนเธอเป็นเด็ก

  “รู้ตัวไหมตอนนี้  ข่าวมีแต่เรื่องของฟ้า”

  “จริงเหรอคะ?”

  แล้วเสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้น 

  “คุณไนฟ์โทรมา”

  ฉันสัมผัสหน้าจอ  ก่อนนั่งลงตามเดิม  เปิดลำโพงให้น่านฟ้าฟัง

  “คุณลูกศรคะ  คุณน่านฟ้ามีคนโทรมาจองตัวเพียบเลยค่ะ  ทั้งพรีเซ็นเตอร์  อีเว้นท์  ถ่ายแบบ  สัมภาษณ์  คิวเต็มจนถึงหกเดือนข้างหน้าเลยค่ะ”

  ฉันขนลุก  ก่อนหันมาสบตาน่านฟ้า

  “ที่สำคัญ  คุณลูกศรกับคุณน่านฟ้า  ก็มีข่าวว่าคบกันด้วยนะคะ  แบตมือถือไนฟ์หมดไปสองรอบแล้ว  รีบๆ กลับมาทำงานด่วนเลยค่ะ”

  ฉันวางสาย  ก่อนระบายยิ้มให้คนหน้าสวย

  “เรารอดแล้ว!”

.

.

  หลังจากนั้นสองวัน

  เราสองคนถูกเชิญมาออกอีเว้นท์ด้วยกัน  ที่ศูนย์การค้าแห่งหนึ่ง  แน่นอนว่าคนอยู่เบื้องหลังงานนี้  คือ คุณมหาสมุทร  และฉันก็สมนาคุณมาที่ห้างให้เป็นพิเศษ  ในฐานะที่เขาสปอนเซอร์เอ็มวีให้เราสองคนด้วย

  ฉันไม่คุ้นกับการโดนมองมากนัก  แต่เมื่อยืนบนบันไดเลื่อน  ก็พบว่าห้างแทบแตกเป็นอย่างไร  ผู้คนยื่นมือถือมาถ่ายเราสองคน  มีป้ายไฟ  และเสียงตะโกนอย่างบ้าคลั่ง  จากเหล่าผู้ชาย!

  “น่านฟ้า!”

  ผู้คนตะโกนเรียกเธอ  จนฉันแอบตื่นเต้นแทนน่านฟ้าไม่ได้  แน่นอนว่าฉันคำนวณมาเป็นอย่างดี

  ฉันค่อย ๆ ทัดปอยผมที่ปรกหน้าเธอไว้ข้างหู  เลื่อนหน้าฉันเข้าไปใกล้อย่างจงใจ  เสียงกรี๊ดจากผู้ชาย  ใช่ อ่านไม่ผิดหรอก  เสียงกรี๊ดดังขึ้น  พร้อมแสงแฟลชมาจากทั่วสารทิศ

  น่านฟ้ายิ้มให้ฉัน  ฉันรู้สึกเหมือนมองปูนปั้นจากศิลปินเอกระดับโลก   สัดส่วนหน้าตาเธอไร้ที่ติ  ทำเอาฉันลืมหายใจ

  กลับเป็นฉันเองที่หน้าร้อนผ่าว  เมื่อรู้แก่ใจว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของฉันคนเดียว

  “โบกมือให้แฟนๆ หน่อยค่า”

  เอ็มซีเอ่ยขึ้น  เธอเป็นทั้งดาราและพิธีกรปากกล้า  ในวัยสี่สิบกว่าๆ 

  น่านฟ้าและฉันจึงโบกมือให้แฟนๆ  เอ็มซีรอจนเราไปยืนบนเวที  จัดที่นั่ง  แล้วเริ่มสัมภาษณ์

  “ถามแทนแฟนๆหน่อย  ใครชอบใครก่อน”

  เสียงกรี๊ดดังขึ้น  ไม่ใช่แค่ถามว่าคบกันจริงไหม  แต่ถามว่าใครชอบใครก่อน!

  น่านฟ้าคลี่ยิ้ม  ก่อนตอบคำถามที่ทำให้ฉันใจสั่น

  “ฟ้าเองค่ะ”

  ถ้าวิศวกรไม่ได้ดูแลการก่อสร้างศูนย์การค้าแห่งนี้  ฉันว่าแรงกระทืบเท้าและเสียงกรี๊ดของแฟนๆ คงทำให้ตึกถล่มลงมาได้เลย!