บทที่ 18 แหยเองก็อยากมีเพื่อน

  ในมุมมองของโดนัท  เมื่อ 15 ปีก่อน

  ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่  แต่อยู่ๆ  ฉันก็เห็น  แหยร้องไห้กับครูดอกปีบใต้ต้นหูกวาง  ไม่ไกลจากบ้านสุขใจ

  ครูลูบหลังแหย  เช็ดน้ำตา  และจัดผมให้แหยอย่างอ่อนโยน

  “ไม่ยักรู้  ว่าครูมีมุมแบบนี้ด้วย  เห็นปกติเอาแต่ทำหน้ายักษ์”

  ส้มเปรี้ยวเอ่ย  ตอนมองภาพนั้น  และพวกเราได้แต่สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับแหย  โดยไม่มีใครได้รับคำตอบ  เพราะแหยมีโลกส่วนตัวสูงมาก

  เวลาผ่านไปอีกหลายวัน  แหยเดินเข้ามาหาเราสองคน

  “เราขอนั่งด้วยคนได้ไหม?”

  ฉันกับพี่นานาเงยหน้าขึ้นมอง  ก่อนหันมามองหน้ากันอย่างประหลาดใจ

  “ได้สิ  แหย”

  ฉันตอบรับ  แต่จู่ๆ ก้อนข้าวที่เดินตามมา  ก็นั่งลงเยื้องกับฉัน  แล้วทำสิ่งที่ไม่มีใครเคยทำ

  “ทะเลอยากเป็นเพื่อนกับทุกคนน่ะ”

  ก้อนข้าวเรียกแหยว่า ‘ทะเล’!

  แหยตบโต๊ะให้เป็นจังหวะ  แล้วพูดว่า

  “เอาละเว้ย  เอาละวา  เพื่อทำให้ฉันมีพวกพ้อง  ฉันคงต้องตลก  จนติดตลาด”

  พวกเราหัวเราะอย่างถูกใจ  ฉันว่าแหยหน้าแดงระเรื่อตอนที่ร้องเพลงออกมาอย่างนั้น

  “แหย  เอ๊ย  ทะเล  ไม่ต้องสันทนาการขนาดนั้นก็ได้”

  ฉันเอ่ยกลั้วหัวเราะ

  “เราไม่เคยมีเพื่อน  เลยไม่รู้ว่าต้องทำไง”

  “แล้วก้อนข้าวไม่ใช่เพื่อนทะเลเหรอ?”

  ก้อนข้าวตัดพ้อ  ทำหน้าไม่พอใจ  แต่เพียงแวบเดียวก็กลับไปทำหน้าตามปกติ

  “ยิ้มไว้ก่อน  แล้วเดี๋ยวเราก็มีเรื่องคุยกันเอง”

  ฉันเป็นคนมอบเคล็ดลับให้แหย  ไม่สิ  ทะเล  คนใหม่

  “อืม  ขอบใจนะ  โดนัท”

  พี่นานาที่นั่งสังเกตมาครู่ใหญ่  เอ่ยออกมาอย่างกับผู้ใหญ่คนหนึ่ง

  “พี่รู้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นกับแหย  ในช่วงเวลาที่ผ่านมา  พี่เองก็ไม่รู้ว่าคืออะไร  แต่เรามาเป็นเพื่อนกันเถอะนะ”

  “ค่ะ  พี่นานา”

  แหยยิ้มบางๆ  เรามองไม่เห็นดวงตาเธอ  เพราะผมยังปรกหน้าอยู่  ราวกับบอกเป็นนัยว่า  ถึงอยากทำความรู้จัก  แต่ก็จะยอมให้รู้จักได้แค่บางส่วนเท่านั้น

  “ทะเล  เธอต้องเปลี่ยนแปลงอีกอย่างนะ”

  ก้อนข้าวหันมาจ้องริมทะเลตาเป็นมัน  เหมือนเสือที่จ้องจะตะครุบเหยื่อ  ขอเพียงสบโอกาสเท่านั้น

  “อะไรเหรอ?”

  ก้อนข้าวตักข้าวคำสุดท้าย  แล้วเดินไปด้านหลังเจ้าตัว  ก่อนรวบผมให้เธอ  ถักเปียให้อย่างสวยงาม  ความงามที่ถูกปกปิดไว้ถูกเผยออกมาอีกครั้ง

  “เจ้าหญิงพะยะค่ะ  กระหม่อมขอน้อมรับพระบัญชา”

  ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ่มนุ่มละมุน  ราวกับราชองค์รักษ์

  “บ้าน่ะ”

  ริมทะเลปัดมืออย่างขัดเขิน  พวกเราหัวเราะกันเบาๆ กับท่าทีของเธอ

  “โธ่  ทูนหัวของบ่าว  ช่างเข้ากับผมทรงใหม่เหลือเกิน”

  พี่นานาเล่นกับเขาด้วยคน  พวกเราหัวเราะร่วมกัน  ฉันเห็นด้วยหางตาว่ามหาศาลกำลังมองมาทางพวกเรา  ด้วยแววตาโกรธแค้น  แต่ใครจะสน  ในเมื่อระบบการปกครองของบ้านสุขใจในขณะนี้  ประชาชนเป็นใหญ่

  “มีอีกเรื่องนะ  โดนัท”

  ริมทะเลเอ่ยกับฉัน  แววตานิ่ง  จนฉันแปลกใจ

  “คนที่ผลักเธอตกบันได  เขาฝากเรามาขอโทษ  เขาบอกว่าจะไม่ทำอย่างนั้นอีก”

  อันที่จริง  ฉันก็พอรู้ว่าเป็นใคร  เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา  ฉันไม่ได้ทำให้ใครโกรธ  นอกจากริมทะเลเพียงคนเดียว  แต่ในเมื่อเจ้าตัวขอโทษเป็นนัยแบบนั้นแล้ว  ก็แล้วกันไป  ฉันระบายยิ้มให้แทนคำตอบ

.

,

  ฉันไม่เคยนับคืนวันในขณะที่อยู่บ้านสุขใจ  วันนี้ฉันตื่นแต่เช้าตามปกติ  แล้วเดินลงมาขลุกที่ห้องนั่งเล่น  แต่ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

  ห้องนั่งเล่นที่เดิมมีแต่เก้าอี้และโต๊ะให้พวกเราพักผ่อนหย่อนใจ  บัดนี้ถูกประดับประดาด้วยลูกโป่งหลากสีสัน  มีสายรุ้งห้อยระโยงระยาง  เสียงเพลงจากลำโพงดังเป็นจังหวะสนุกสนาน  เปิดคลอเบาๆ และแถมด้วยกล่องของขวัญวางเรียงกองใหญ่

  “หนึ่ง  สอง  สาม...”

  ฉันนับกล่องของขวัญพวกนั้น  แล้วก็พบว่าเท่ากับจำนวนพวกเราทุกคน  ครูดอกปีบมองสีหน้าตื่นตะลึงของฉัน  แล้วอมยิ้มอยู่ในที

  “เผื่อว่าเธอจะลืม  ว่าวันนี้วันเด็ก”

  ฉันรู้มานานแล้วว่าครูคอยช่วยเหลือพวกลูกนกจากแหย  ช่วยมหาศาลจากมดแดง  ช่วยทำให้พวกเราอยู่กันอย่างสงบสุข  โดยแม้ครูจะดูดุไปบ้าง  แต่ที่ครูทำไปก็เพราะหวังดีจากใจ  ฉันจึงเข้าไปโอบกอดครู  ท่านทำหน้าแดง  แล้วกอดกลับอย่างนุ่มนวล

  “นี่ไมค์”

  ครูส่งมาให้ฉันพร้อมรอยยิ้ม  แต่กลับทำให้ฉันอึดอัดใจ 

  “หนูพูดไม่เก่งค่ะครู”

  “ช่วยร้องเพลงปลุกเพื่อนๆ ที”

  ฉันรับไมค์มาอย่างจำใจ  ก่อนระลึกได้ว่า  แก้วเสียงของฉันค่อนข้างพิเศษอยู่อย่าง  คือใสกังวาน  และสามารถร้องเสียงสูงได้ตามใจนึก  ฉันเลือกเพลงใสๆ เกี่ยวกับหญิงสาวที่รอคอยความรักมาตลอด  ซึ่งท่อนฮุกติดน่าจะติดอยู่ในหัวทุกคน

  ฉันเริ่มเห็นศีรษะโผล่ออกมาจากบันไดทีละคน  แววตาพวกเขาสงสัยใคร่รู้  ว่าเสียงเพราะพริ้งราวกับนกการเวกนั้นเป็นของใคร

  เมื่อรวบรวมคนได้มากพอแล้ว  ฉันก็เลือกร้องเพลงฮิตของพุทธศักราชนี้  ให้ทุกคนร้องไปพร้อมกัน

  ฝีมือรวมคนของฉันเด็ดอย่าบอกใครเชียว

  จากนั้นสายตาฉันก็ประสานเข้ากับสายตาพี่สาวคนสวย  ฉันลืมเนื้อร้องไปหมด  ก่อนหันมามองพื้น  เพื่อพอจะร้องต่อไปได้

  ขนมและน้ำหวานเตรียมไว้อย่างไม่อั้น  ฉันเห็นมหาศาลไปเติมขนมกับน้ำหวานอย่างน้อยห้าครั้งไปแล้ว

  ริมทะเลเลือกที่นั่งข้างก้อนข้าวอย่างสบายใจ  แม้จะไม่ได้พูดคุยอะไรกัน  แต่ก็ไม่ได้มีทีท่าอึดอัดอะไร

  “เดี๋ยวเราไปเติมโคล่าให้”

  ริมทะเลเสนอตัว  ก้อนข้าวพยักหน้าแล้วยิ้มหวาน  ในตอนนั้นเอง  มหาศาลเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว  ชนเข้ากับริมทะเล

  “ขอโทษที  เราเดินไม่ดูเอง”

  แม้จะเอ่ยแบบนั้น  แต่สีหน้าไม่มีความรู้สึกผิดแต่อย่างใด  มหาศาลราดโคล่าใส่ริมทะเลอย่างจงใจ  ก่อนทิ้งแก้วเปล่าลงพื้น

  “ฝากเก็บด้วยแล้วกัน”

  “ไอ้หมอนี่สมควรได้รับบทเรียน”

  ฉันเอ่ยกับพี่นานา  ไม่ไกลจากจุดเกิดเหตุ

  ริมทะเลเดินมาสมทบกับพวกเรา  ที่กำลังคิดอะไรไม่ออกว่าจะจัดการกับมหาศาลอย่างไรดี?

  “ทะเลได้ยินมาว่า  มหาศาลชอบเสี่ยง  แถมยังชอบกิน  เรามาใช้นิสัยนี้ให้เป็นประโยชน์ดีกว่า”

  เราปรึกษากันเงียบๆ ก่อนประกาศออกทางไมค์

  “ขอตัวแทนสามคน  เพื่อเล่นเกมชิงรางวัลเป็นช็อกโกแลตกล่องใหญ่  กล่องนี้”

  พี่นานาชูของรางวัล  มีคนยกมือขึ้นมากมาย

  “แต่ถ้าแพ้  ก็ต้องโดนปรับด้วย”

  มือที่ยกขึ้นก็ลดลง  จนเหลือแค่สามคน  ได้แก่  มหาศาล  ส้มเปรี้ยว  และพี่นานา

  แน่นอนว่าฉันสร้างเงื่อนไขเกม  เพื่อมหาศาลโดยเฉพาะ

  “เราจะให้กินวิบาก  ใครกินผลไม้สามอย่างนี้หมดก่อนชนะ  รับของรางวัลไปเลย  ส่วนคนแพ้ถูกหักค่าขนมนะ”

  ผลไม้สามอย่างวางเรียงกัน  มีกล้วย  มะละกอ  และลูกเสาวรส  อย่างละโหล

  “กินหมดนี้อิ่มแน่เลย  แล้วจะเป็นการลงโทษได้ไง?”

  ก้อนข้าวเอ่ยแบบเข้าใจไม่เต็มร้อย  หันไปสบตากับริมทะเลที่ยืนอยู่ข้างตน

  “เดี๋ยวก็รู้”

  ริมทะเลเอ่ยพลางกอดอก  เก็บรอยยิ้มเยาะไว้ไม่ให้ใครเห็น

  “สาม  สอง  หนึ่ง  เริ่ม!”

  มหาศาลกินกล้วยหวีหนึ่งหมดอย่างรวดเร็ว  มะละกอครึ่งลูก  เสาวรสอีกหกลูก  ในขณะที่พี่นานากับส้มเปรี้ยวแกล้งกินช้าๆ  ตามหลังมหาศาลอีกไกล  พวกเธอกินกล้วยไม่หมดด้วยซ้ำ

  จนในที่สุด  มหาศาลก็ชูสองมือขึ้น  เพื่อแสดงว่าเขากินหมดเป็นคนแรก  แม้ว่าจะเก็บสีหน้าอิ่มไว้แค่ไหนก็ตาม  แต่ทุกคนรู้ว่ามหาศาลมาถึงจุดอิ่มที่สุดแล้ว

  “และผู้ได้ช็อกโกแลตกล่องนี้ไป  คือ  มหาศาล!”

  ฉันประกาศก้อง  มหาศาลยิ้มกว้าง  เอามือตบพุงตัวเอง

  พวกเรายังร่วมงานวันเด็กอีกพักใหญ่  ก่อนแยกย้ายกันเข้าไปนอนในตอนหัวค่ำเหมือนเดิม

  ก่อนขึ้นเตียงนอน  เรามานั่งรอหน้าห้องน้ำชาย  เพื่อดูผลงานที่ทำไว้ร่วมกัน  มหาศาลปวดท้องเข้าห้องน้ำ   ถ่ายท้องเอาของกินที่เอาเข้าปากจนหมด  เขาเอามือกุมท้อง  หลังเข้าๆ ออกๆ จากห้องน้ำหลายรอบ

  ริมทะเลยิ้มเยาะที่แม้จะเห็นแล้วว่า  ผลไม้พวกนั้นเป็นยาถ่ายชั้นดี  แต่มหาศาลมองข้ามไป  และตะกละจนทำตัวเองเดือดร้อน

  มหาศาลมองพวกเราด้วยใบหน้าแดงก่ำ  เป็นที่รู้กันว่าเขาโดนบทเรียนเข้าให้แล้ว  และบทเรียนนี้ไม่มีใครบังคับเขาได้  หากเขาไม่อยากทำมันด้วยตัวเอง