“หลักฐานคาตัว...กับบทเรียนทวนความจำฉบับทรราช”

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านไหมสีทองเข้ามาในห้องบรรทมมังกรอย่างโหดร้าย ไป๋ซิน ค่อยๆ ปรือตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหมือนกระดูกทุกชิ้นในร่างกายถูกถอดออกมาขัดเงาแล้วประกอบเข้าไปใหม่ นางรู้สึกหนักอึ้งและอ่อนเปลี้ยไปหมดทั้งร่าง ทว่าความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความ "โล่งสบาย" ที่เกินไปหน่อย...

ผิวพรรณของนางสัมผัสกับผ้าปูเตียงไหมเย็นเฉียบโดยตรง และเมื่อนางพยายามจะขยับตัวกลับพบว่ามีลำแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อพาดกอดเอวของนางไว้แน่นจากด้านหลัง สัมผัสอุ่นร้อนจากแผ่นอกกว้างที่แนบชิดอยู่กับแผ่นหลังเปลือยเปล่าของนาง ทำเอาสติที่ยังงัวเงียกระเจิงหายไปในพริบตา!

(เดี๋ยวนะ...เมื่อคืนข้าไม่ได้ใส่ชุดนอนนี่นา...แล้วข้าใส่ชุดตอนไหน? หรือว่า...)

ไป๋ซินใจสั่นระรัว นางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างแผ่วเบา โดยมีผ้าห่มไหมสีทองที่ปักลายมังกรช่วยปกปิดยอดปทุมถันไว้ได้อย่างหมิ่นเหม่ นางหันไปมองกระจกเงาบานยักษ์ที่ตั้งอยู่ข้างเตียง และภาพที่สะท้อนกลับมาก็ทำให้นางแทบจะหยุดหายใจ!

บนผิวพรรณขาวนวลประดุจหิมะที่เคยสะอาดสะอ้าน บัดนี้กลับมี "รอยรัก" สีกุหลาบเข้มและอ่อนกระจายอยู่เต็มไปหมด ราวกับจิตรกรเอกบรรจงแต้มสีชาดลงบนผ้าขาว รอยนั้นชัดเจนที่สุดตรงซอกคอระหง ไล่ลงมาตามลาดไหล่ เนินอก และรอยจางๆ ที่หน้าท้อง...ทุกจุดคือหลักฐานชั้นดีว่าเมื่อคืนนี้นางถูก "มังกร" เขมือบไปกี่ครั้ง!

"ฮือออ...นี่มันไม่ใช่แค่รอยแล้ว นี่มันคือการปั๊มตราจองชัดๆ!" นางพึมพำเสียงสั่น พลางพยายามใช้ผมยาวสลวยมาปิดบังรอยที่คอ แต่รอยมันมีเยอะเกินกว่าที่ผมจะบังมิด

"ตื่นมาสำรวจตราประทับของข้าแต่เช้าเชียวนะ ไป๋ไป๋"

เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความพึงใจดังขึ้นข้างหู พร้อมกับแรงดึงจากมือหนาที่ฉุดร่างบางให้ล้มลงมานอนจมกองฟูกอีกครั้ง เย่จวินเหยียนพลิกตัวขึ้นมากดร่างนางไว้ แววตาคมกริบของเขาดูสดใสและมีชีวิตชีวาผิดกับตอนก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง

"ปล่อยนะเจ้าคะ! ท่านมังกรหัวขโมย! ท่านอาศัยจังหวะข้าเมายา...ทำเรื่องลามกกับข้า!"

ไป๋ซินหน้าแดงก่ำ พยายามใช้มือดันอกแกร่งของเขาไว้ แต่ผิวเนื้อที่สัมผัสกันกลับทำให้นางใจเต้นแรงกว่าเดิม

"ข้าลามก? ไป๋ไป๋...เจ้าจำวีรกรรมตัวเองไม่ได้เลยหรือไง?”

เย่จวินเหยียนกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์

"เมื่อคืนเจ้าเป็นคนกระโจนใส่ข้าก่อน แถมยังบ่นงึมงำว่าทำไม 'แครอทหัวนี้มันแกะยากจัง' พลางดึงทึ้งเสื้อผ้าข้าจนขาดรุ่งริ่ง...เจ้าจำตอนที่เจ้าอ้อนขอให้ข้า 'ป้อนแครอท' ให้ไม่ได้รึ?"

"ข้า...ข้าพูดแบบนั้นเหรอเจ้าคะ!"

ไป๋ซินอยากจะบ้าตาย ภาพลางๆ เริ่มผุดขึ้นมา...ภาพที่นางเป็นฝ่ายซุกหน้าเข้าหาแผงอกเขาแล้วชมว่า

"กลิ่นฝ่าบาทหอมจัง"

พร้อมกับใช้ขาเกี่ยวเอวเขาไว้ไม่ให้ไปไหน

"ใช่...แถมเจ้ายังบอกว่ารอยพวกนี้มันสวยดี อยากให้ข้าทำเพิ่มอีกเยอะๆ ด้วยนะ"

เขาแกล้งโน้มตัวลงมาจนปลายจมูกชนกัน

"เจ้ามันร้ายกาจกว่าที่ข้าคิดไว้มากนัก...เจ้ากระต่ายสายรุก"

"ไม่จริง! ข้าต้องโดนยาพิษจนเสียสติแน่ๆ ข้าจำไม่ได้เลยสักนิด!"

ไป๋ซินเถียงคอเป็นเอ็นพลางหลับตาปี๋

"จำไม่ได้รึ? เห็นทีข้าคงต้อง 'ทวนความจำ' ให้เจ้าใหม่...ทีละขั้น...ทีละตอน...อย่างใจเย็นที่สุด”

เย่จวินเหยียนกระซิบเสียงพร่า

"ทวน...ทวนยังไงเจ้าคะ?"

"เริ่มจากตรงนี้..."

เขาประทับจุมพิตลงบนรอยรักที่ซอกคอเบาๆ จนไป๋ซินตัวสั่น

"จำได้ไหมว่าเมื่อคืนเจ้าครางชื่อข้าแบบไหนตอนที่ข้าทำแบบนี้?"

"มะ...ไม่รู้เจ้าค่ะ!"

“งั้นขยับมาตรงนี้..."

เขาเลื่อนริมฝีปากลงมาที่ลาดไหล่ บรรจงขบเม้มซ้ำรอยเดิมอย่างแผ่วเบาจนนางหลุดเสียงหวานออกมา

"และที่ขาดไม่ได้...คือท่าทางที่เจ้าขึ้นมานั่งบนตัวข้า แล้วบอกว่า 'ฝ่าบาท...ข้าอยากเป็นยอดมงกุฎของท่าน' ไงล่ะ"

" ข้าพูดคำเน่าๆ แบบนั้นด้วยเหรอเจ้าคะ!"

ไป๋ซินรีบเอาผ้าห่มคลุมโปงหนีความอาย แต่เย่จวินเหยียนกลับดึงมันออกอย่างง่ายดาย

"ในเมื่อจำไม่ได้...ข้าก็จะทำให้เจ้าจำให้ได้...จนกว่าเจ้าจะร้องขอความเมตตาเหมือนเมื่อคืน!"

เย่จวินเหยียนไม่ปล่อยให้นางได้เถียงต่อ เขาปิดปากนางด้วยจุมพิตที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนยิ่งกว่าเดิม มือหนาลูบไล้ไปตามเรือนร่างเปลือยเปล่าที่เขาเพิ่งสำรวจมาทั้งคืนอย่างถวิลหา ไป๋ซินที่ตอนแรกดิ้นรน กลับเริ่มอ่อนระทวยและตอบสนองต่อสัมผัสของมังกรหนุ่มอย่างเลี่ยงไม่ได้

เช้าวันนั้น ตำหนักเฉินซีจึงไม่ได้เงียบเหงาอย่างที่ควรจะเป็น เสียงหัวเราะหยอกล้อปนเสียงครางแผ่วๆ ของ "คนกับกระต่าย" ในร่างโฉมงาม ดังคลอไปกับลมหนาว...และแน่นอนว่าเย่จวินเหยียนทวนความจำให้นางจนไป๋ซินจำได้แม่นยำทุกรายละเอียด...รวมถึงรอยรักใหม่ที่เพิ่มขึ้นมาอีกเท่าตัว!