Home / แฟนตาซี / ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย / “แครอท 1 หัว แลกกับ 1 จูบ”

Share

“แครอท 1 หัว แลกกับ 1 จูบ”

Author: ChengXiang.C
last update publish date: 2026-08-22 11:49:27

"ปุ้ง!"

เสียงที่เย่จวินเหยียนเริ่มจะเกลียดเข้าไส้ดังขึ้นอีกครั้งท่ามกลางความเงียบสงัดในห้องทรงพระอักษร ควันสีขาวจางหายไปหลงเหลือเพียงเจ้าก้อนขนหูยาวสีขาวสะอาดที่นั่งตาปริบๆ อยู่บนกองฎีกาสำคัญ และที่สำคัญไปกว่านั้น...ชุดสีน้ำเงินเข้มที่นางเคยใส่อยู่ บัดนี้กองระเกะระกะหลุดลุ่ยอยู่บนโต๊ะ เพราะมันมีขนาดใหญ่เกินกว่าที่ร่างกระต่ายตัวน้อยจะสวมใส่ไว้ได้!

"แครอทหิมะหมดฤทธิ์ไวขนาดนี้เลยรึ?"

เย่จวินเหยียนถอนหายใจยาวพลางวางพู่กันในมือลง เขาช้อนอุ้มเจ้าก้อนขนขึ้นมาวางบนฝ่ามือแกร่ง

"ดูสิ ทำชุดข้าเปื้อนหมึกหมดแล้ว 'ไป๋ไป๋' ของข้า"

ไป๋ซินในร่างกระต่ายส่งเสียง ปี๊ด...อย่างอ่อนแรง หูยาวๆ ของนางตกลู่ลงข้างลำตัวอย่างน่าเวทนา นางพยายามจะเอาจมูกสีชมพูมาถูไถที่นิ้วโป้งของเขาอย่างออดอ้อนเพื่อขอแครอทประทังชีวิต นางหิวจนแสบท้องไปหมด พลังงานวิญญาณในร่างมันหดหายจนรู้สึกเหมือนร่างมนุษย์ที่เพิ่งสัมผัสมาเป็นเพียงความฝันที่เลือนลาง

"อยากกินแครอทสินะ"

ฮ่องเต้หนุ่มกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก แววตาคมปลาบวาววับอย่างมีแผนการร้ายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเคร่งขรึม เขาหยิบแครอทหิมะหัวสุดท้ายของวันขึ้นมา กลิ่นหอมหวานของมันทำเอาเจ้ากระต่ายน้ำลายสอ แต่แทนที่จะส่งให้ไป๋ซิน เขากลับวางมันลงบนโต๊ะห่างๆ

"แต่เจ้าต้องรู้ไว้อย่างนะไป๋ซิน...ตอนนี้เสื้อผ้าของเจ้ากองอยู่ตรงนั้น"

เขาปรายสายตามองชุดสาวใช้ที่ว่างเปล่า

"หากเจ้ากินแครอทแล้วกลายร่างกลับมาตอนนี้ เจ้าจะไม่มีเสื้อผ้าติดกายแม้แต่ชิ้นเดียว เจ้าแน่ใจหรือว่าอยากจะล่อนจ้อนต่อหน้าข้าในร่างมนุษย์?"

ไป๋ซินในร่างกระต่ายชะงักกึก หูยาวๆ ตั้งชันด้วยความตกใจ (ปี๊ด! จริงด้วย! ข้าลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท!)

นางเริ่มทำตัวไม่ถูก จะกินก็กลัวโป๊ จะไม่กินก็หิวจนจะขาดใจ

"แต่ข้ามีทางช่วย..."

เย่จวินเหยียนแสร้งทำเป็นหวังดีขั้นสุด

"ข้าพึ่งจะศึกษาตำราลับมา เขาบอกว่าการถ่ายทอด 'พลังหยาง' จากมนุษย์ที่มีไอจักรพรรดิเข้มข้นจะช่วยให้เจ้าคงร่างคนได้มั่นคงขึ้น และที่สำคัญ...พลังของข้าจะช่วย 'ตรึง' อาภรณ์ที่ข้าจะมอบให้ไม่ให้หลุดร่วงง่ายๆ แต่เจ้าต้องยอมให้ข้าถ่ายทอดพลังผ่านการ 'สัมผัสจุดยุทธศาสตร์' เท่านั้น"

ไป๋ซินที่หิวจนหน้ามืดตามัวพยักหน้ายอมรับเงื่อนไขทันทีโดยไม่ทันคิดถึงความเจ้าเล่ห์ของคนตรงหน้า

(ปี๊ด! ยอมแล้ว! เอาพลังมาเลย!)

เย่จวินเหยียนยื่นแครอทให้นางงับคำใหญ่ แสงสีเงินวาบขึ้นทันที! และในวินาทีที่ร่างบางอรชรเริ่มปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มควัน เย่จวินเหยียนก็ไวกว่าความคิด เขาคว้า เสื้อคลุมมังกรตัวยาวสีดำสนิท ของเขาเข้าไปห่อหุ้มร่างเปลือยเปล่าของไป๋ซินเอาไว้ได้ทันท่วงที ทว่า...ความใกล้ชิดในสภาพที่ไป๋ซินมีเพียงเสื้อคลุมของเขาตัวเดียวนั้น มันกลับสร้างบรรยากาศที่วาบหวามยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว!

"อ๊ะ! ฝ่าบาท...มันเย็นๆ นะเจ้าคะ"

ไป๋ซินหน้าแดงก่ำขณะที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดกว้างของเขา ผิวเนื้อเนียนละเอียดของนางสัมผัสกับผ้าไหมเย็นเฉียบจากเสื้อคลุมของเขาโดยตรง

"ก็นี่ไง ข้าถึงต้องรีบถ่าย 'พลังหยาง' ให้เจ้าเพื่อความอบอุ่น"

ไม่รอช้า เย่จวินเหยียนโน้มหน้าลงมาทันที เขาเริ่มจาก 'จูบซับ' ที่พวงแก้มขาวเนียนอย่างหนักแน่น สัมผัสอุ่นชื้นจากริมฝีปากเขาที่กดลงบนผิวเนื้อนางทำเอาไป๋ซินตัวสั่นระริก ลมหายใจร้อนๆ ของเขาเป่ารดที่ใบหูจนนางรู้สึกเหมือนจะหลอมละลาย

ฟอด...

เขาไม่ได้แค่จูบ แต่กลับสูดดมความหอมกรุ่นจากซอกคอขาวระหงของนางอย่างหลงใหล

"พลังมันเริ่มไหลเวียนแล้วนะ เจ้าสัมผัสได้ไหม? หัวใจเจ้าเต้นแรงขนาดนี้ แสดงว่าพลังหยางของข้ากำลังทำงานได้ดีทีเดียว"

"ข้า...ข้าสัมผัสได้แต่ความร้อนจากปากท่านนั่นแหละเจ้าค่ะ! ท่านถ่ายพลังหรือจะกินหัวข้ากันแน่!"

ไป๋ซินประท้วงเสียงแผ่ว แต่สองมือเล็กๆ กลับขยุ่มสาบเสื้อคลุมมังกรไว้แน่นเพราะกลัวมันจะหลุด

"งั้นจุดสุดท้าย...เพื่อให้เจ้าไม่กลายร่างกลับไปเป็นกระต่ายต่อหน้าขุนนางในวันพรุ่งนี้"

เย่จวินเหยียนเชยคางนางขึ้นมา แววตาของเขาในยามนี้เต็มไปด้วยความโหยหาที่ยากจะปิดบัง เขาค่อยๆ ประทับจูบลงบนริมฝีปากอิ่มสีชมพูที่เปียกชื้นอย่างลึกซึ้ง

เย่จวินเหยียนไม่ได้จูบเพียงผิวเผิน แต่เขากลับขบเม้มริมฝีปากล่างของนางเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว รสชาติหวานของแครอทหิมะยังติดอยู่ที่ปลายลิ้น ผสมผสานกับรสสัมผัสที่เร่าร้อนของฮ่องเต้จอมเจ้าเล่ห์ ไป๋ซินสมองขาวโพลนไปหมด นางเผลอเผยอริมฝีปากรับสัมผัสจากเขาอย่างไม่รู้ความ

"อื้อ..."

ร่างบางสั่นสะท้านอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง เสื้อคลุมมังกรที่สวมไว้หลวมๆ เลื่อนหลุดลงมาจนเผยให้เห็นลาดไหล่เนียนพ้นขอบผ้า เย่จวินเหยียนใช้ฝ่ามือร้อนผ่าวลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบางเพื่อปลอบประโลมและเร่งเร้าในเวลาเดียวกัน

ผ่านไปเนิ่นนาน เขาจึงยอมผละริมฝีปากออกมาอย่างแสนเสียดาย เขามองใบหน้าที่หวานฉ่ำและดวงตาที่ปรือปรอยเพราะฤทธิ์จูบของนางด้วยความพึงพอใจ

"จำไว้...แครอท 1 หัว แลกกับ 1 จูบ...และถ้าเจ้าอยากได้ชุดใหม่ที่สวยกว่าเสื้อคลุมของข้า เจ้าอาจจะต้องจ่าย 'ค่าพลัง' มากกว่าจูบนะ 'ไป๋ไป๋' ของข้า"

ไป๋ซินที่สติพึ่งกลับมาซบหน้าลงกับอกเขาอย่างเขินอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

"ท่าน...ท่านคนบ้า! พลังหยางอะไรทำเอาข้าขาอ่อนไปหมดแล้วเนี่ย!"

เย่จวินเหยียนหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ เขาอุ้มนางขึ้นมานั่งบนตักมังกรอย่างหน้าตาเฉย

"คืนนี้...เรายังมีเวลา 'เติมพลัง' กันอีกนาน เจ้าสาวใช้ฝนหมึก ของข้า"

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “บัลลังก์หงส์ มงกุฎแครอท และพันธสัญญาแห่งหัวใจ”

    แสงทองอร่ามของยามเช้าสาดส่องลงเหนือหลังคากระเบื้องเคลือบของพระราชวังหลวง บรรยากาศในวันนี้เต็มไปด้วยความปีติยินดีที่แฝงไปด้วยความโกลาหลเล็กน้อยตามฉบับของว่าที่ฮองเฮาองค์ใหม่ เสียงแตรสังข์และระฆังทองดังกังวานไปทั่วเก้าประตูวัง บ่งบอกถึงจุดเริ่มต้นของพระราชพิธีสถาปนาฮองเฮาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์อาณาจักรมังกรภายในตำหนักรับรอง ไป๋ซิน ยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่เคยใช้ฝึกวิชา นางถูกห้อมล้อมด้วยนางกำนัลนับสิบคนที่กำลังช่วยกันสวมชุดพิธีการสีแดงเพลิง ปักลวดลายหงส์ทองสยายปีกด้วยดิ้นทองคำแท้ น้ำหนักของชุดและมงกุฎหงส์เก้ากษัตริย์ที่ประดับด้วยมุกราตรีทำเอาไป๋ซินถึงกับลอบกลืนน้ำลาย“อดทนหน่อยนะเพคะ”นางกำนัลคนสนิทกระซิบ“ความสง่างามต้องแลกมาด้วยความหนักเพคะ”ไป๋ซินพยายามทรงตัวให้ตรง หูกระต่ายที่เคยพุ่งพรวดออกมาตามอารมณ์บัดนี้ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้จิตที่นิ่งสนิทดุจผิวน้ำในถ้ำเหมันต์ นางมองดูเงาตัวเองในกระจกแล้วยิ้มบางๆ'จากนักแสดงสาวผู้บ้างานที่มาโผล่ในร่างกระต่ายป่

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “รสสัมผัสแห่งเหมันต์และเพลิงมังกร”

    ภายในห้องบรรทมส่วนพระองค์ที่เคยเงียบเหงาจนน่าใจหายมาตลอดเจ็ดราตรี บัดนี้ถูกเติมเต็มด้วยไอความร้อนจากอ่างน้ำวนขนาดใหญ่ที่สลักจากหยกขาวเนื้อดี กลิ่นหอมของน้ำมันกุหลาบป่าและเครื่องหอมอวลไปทั่วห้อง ผสมผสานกับกลิ่นอายมังกรที่เข้มข้นขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงของเจ้าของห้อง เย่จวินเหยียนยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ร่างแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสมส่วนยังมีร่องรอยของดินโคลนแห้งกรังจากการ "ทำศึกวัชพืช" ประปราย ทว่าสายตาคมกริบของเขากลับจับจ้องเพียงร่างระหงที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความโหยหาที่แทบจะล้นทะลัก“ข้าบอกแล้วไงเจ้าคะ...ว่าข้าจะช่วยท่านอาบน้ำเอง ท่านตรากตรำถอนหญ้ามาตั้งเจ็ดวัน ให้ข้าปรนนิบัติท่านเถิด”ไป๋ซินกระซิบบอกพลางเดินเข้าใกล้ เสียงของนางนุ่มนวลทว่ากังวานด้วยอำนาจของเซียนที่เพิ่งผ่านการฝึกปรือมาอย่างหนัก นางไม่ได้เขินอายเหมือนวันวานอีกต่อไป ดวงตากลมโตที่เคยหลบสายตาบัดนี้กลับจ้องมองมังกรหนุ่มอย่างท้าทายและเต็มไปด้วยความรักมือเรียวขาวผ่องค่อยๆ เอื้อมไปปลดสายรัดเอวที่เลอะโคลนของเย่จวินเหยียนออกอย่างเชื่องช้า สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเยียบดุจหิมะแตะต้องลงบนผิวเนื้อที่ร้อนระอุของมังกรหนุ่ม ทำให้เขาถ

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “กองทัพถอนหญ้า”

    เช้าวันที่เจ็ด...ทั่วทั้งพระราชวังหลวงดูเหมือนจะตกอยู่ในความเงียบงันที่ผิดปกติ ลมหนาวจากยอดเขาเร้นลับพัดพาม่านหมอกสีขาวบริสุทธิ์ให้ม้วนตัวเป็นเกลียว ลอยต่ำปกคลุมไปตามทางเดินหินอ่อนราวกับแดนสุขาวดี ทันใดนั้น เสียงครืนครั่นของกลไกหินโบราณก็ดังสนั่นไปทั่วหุบเขา ประตูหินหนาหนักของ “ถ้ำเหมันต์พันปี” ที่ปิดสนิทมาตลอดเจ็ดทิวาราตรีค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ส่งไอเย็นจัดที่แปรเปลี่ยนเป็นละอองน้ำแข็งพวยพุ่งออกมาดุจม่านไหมร่างระหงในชุดผ้าไหมสีขาวเรียบง่ายทว่าดูสูงศักดิ์ก้าวออกมาจากความมืดมิด ไป๋ซินในยามนี้ดูราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ผิวพรรณของนางที่เคยขาวนวลบัดนี้ดูผุดผ่องมีรัศมีสีเงินจางๆ ปกคลุมราวกับไข่มุกที่เพิ่งถูกขัดเงา ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววซุกซนและเลิ่กลั่ก บัดนี้กลับดูสุขุม เยือกเย็น และลุ่มลึกขึ้นอย่างน่าประหลาดทว่าสิ่งที่น่าอัศจรรย์ที่สุดคือ...ไม่ว่าลมหนาวจะพัดแรงเพียงใด หรือในใจของนางจะตื่นเต้นที่จะได้พบ "ใครบางคน" มากแค่ไหน หูกระต่ายเจ้าปัญหาก็ไม่พุ่งพรวดออกมาให้กวนใจอีกต่อไป นางสามารถควบคุมกระแสปราณในกายได้อย่างสมบูรณ์ กายเซียนและจิตมนุษย์หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวอย่างมั่นคง“เจ้

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ปราณน้ำแข็งสยบมังกร”

    ภายในถ้ำเหมันต์ที่ลึกซึ้งที่สุด แสงสีครามจากผลึกน้ำแข็งเริ่มหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นโอบล้อมร่างของไป๋ซินไว้ ราวกับดักแด้ที่กำลังจะลอกคราบ ผิวพรรณของนางที่เคยขาวนวลบัดนี้ดูผุดผ่องมีรัศมีสีเงินจางๆ ปกคลุม หูกระต่ายที่เคยพุ่งพรวดออกมาตามอารมณ์ บัดนี้สงบนิ่งและหดหายไปเองโดยที่นางไม่ต้องพยายามกดข่ม“เจ้าทำได้ดีมาก ไป๋ซิน”เสด็จแม่ (พระพันปี) ตรัสชมขณะมองดูสมาธิที่แน่วแน่ของนาง“ความลับของการคุมปราณเซียนไม่ใช่การกักขัง แต่นำมันมาหลอมรวมกับธรรมชาติ หากใจเจ้าเย็นดุจน้ำแข็ง ต่อให้ความร้อนแรงของปราณมังกรจะดุดันเพียงใด เจ้าก็จะยังคงเยือกเย็นและเป็นฝ่ายควบคุมมันได้”ไป๋ซินลืมตาขึ้น ดวงตาของนางส่องประกายเย็นตาแต่แฝงด้วยพลัง“ข้ารู้สึกเหมือนร่างกายเบาหวิว...ความร้อนปั่นป่วนในกายหายไปหมดแล้วเพคะเสด็จแม่”ทว่าในขณะที่การฝึกกำลังเข้าสู่ช่วงสำคัญ สัมผัสถึง “อายมังกร” ที่คุ้นเคยแต่วุ่นวายก็พุ่งเข้ามาถึงหน้าถ้ำ ณ บริเวณหน้าถ้ำเหมันต์“ฝ่าบาท! เสด็จกลับเถิดพ่ะย่ะค่ะ พระพันปีทรงกำชับไว้หนาหูว่าห้ามใครรบกวน!”กงกงพยายามวิ่งเอาตัวเข้าขวาง แต่เย่จวินเหยียนในชุดลำลองกระฉับกระเฉงกลับไม่สนใจ เขาแบกตะกร้าที่เต็มไปด

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ความลับใต้ถ้ำเหมันต์และอ้อมกอดที่ว่างเปล่า”

    ท่ามกลางหุบเขาเร้นลับหลังพระราชวังหลวง ทิศทางที่ลมเหนือพัดผ่านนำพาเอาความหนาวเย็นสุดขั้วมาสู่ทางเข้า “ถ้ำเหมันต์พันปี” สถานที่แห่งนี้คือเขตหวงห้ามที่มีเพียงเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้ามา ผนังถ้ำที่เกิดจากผลึกน้ำแข็งธรรมชาติสะท้อนแสงสีครามวาววับราวกับอัญมณีล้ำค่า ทว่าความงามนั้นกลับแฝงไปด้วยไอเย็นที่รุนแรงจนสามารถแช่แข็งปราณเซียนที่อ่อนแอได้ในพริบตาไป๋ซินในชุดผ้าฝ้ายหนาพิเศษสีขาวสะอาดตา นั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นศิลาหิมะ ร่างบางสั่นสะท้านจนฟันกระทบกันเสียงดังกึกๆหูกระต่ายยาวสีนวลที่เคยชี้ตั้งอย่างร่าเริง บัดนี้ลูบตกลงมาแนบชิดใบหูเพื่อพยายามรักษาความอบอุ่นให้ได้มากที่สุด นางพยายามโคจรลมปราณตามที่เคยเรียนมา แต่มันกลับติดขัดเพราะฤทธิ์ของ "หญ้าน้ำค้างสวรรค์" ที่ยังหลงเหลืออยู่ในกระแสเลือด ทำให้พลังของนางเดี๋ยวพุ่งพล่านเดี๋ยวอ่อนแรง“ตั้งสติหน่อย ไป๋ซิน”เสียงของพระพันปีดังขึ้นก้องกังวานในความเงียบสงบ นางประทับนั่งอยู่บนแท่นน้ำแข็งฝั่งตรงข้าม ใบหน้าที่เคยดูเ

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ผักเมามายกับความลับของกายเซียน”

    ท่ามกลางกลิ่นหอมของผักสดนานาชนิดบนโต๊ะเสวย ไป๋ซินที่บัดนี้ลืมสิ้นทุกความเขินอาย คว้าหยิบ "หญ้าน้ำค้างสวรรค์" สีฟ้าหม่นที่ดูแปลกตากว่าต้นอื่นขึ้นมาเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย นางไม่รู้เลยว่าสมุนไพรชนิดนี้แท้จริงแล้วคือ "หญ้าเมาเซียน" ที่มีฤทธิ์กระตุ้นการไหลเวียนของปราณเซียนอย่างรุนแรง หากเซียนที่มีตบะยังไม่แกร่งกล้าหรือคุมจิตไม่นิ่งทานเข้าไป...มันจะให้ผลลัพธ์ไม่ต่างจากเหล้ากลั่นพันปี!"อึก...ฝ่าบาทเจ้าคะ ทำไมแครอทมันถึงได้หมุนๆ แบบนี้ล่ะเจ้าคะ?"ไป๋ซินเริ่มนั่งไม่อยู่สุข ใบหน้าขาวนวลเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อเหมือนลูกตำลึงสุก ดวงตากลมโตเริ่มปรือปรอยปรายมองฝ่าบาทด้วยความสิเน่หาอย่างเปิดเผย นางหัวเราะคิกคักพลางคว้าแขนเสื้อปักลายมังกรของเย่จวินเหยียนมาเช็ดหน้าเช็ดตา ราวกับเขาเป็นผ้าอ้อมผืนโปรด"ไป๋ไป๋? เจ้ากินหญ้าน้ำค้างเข้าไปงั้นรึ!"เย่จวินเหยียนอุทาน พยายามจะแย่งต้นที่เหลือจากมือนาง แต่ไป๋ซินกลับชักมือหนีแล้วส่งเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ จนหมด"ข้าไม่ได้เมานะเจ้าคะ! ข้าแค่...ข้าแค่รู้สึกว่าตัวข้าเบ๊าเบาเหมือนปุยเมฆเลย ดูสิเจ้าคะ ข้าบินได้ด้วย!"ปึ๋ง!ทันทีที่พูดจบ การควบคุมพลังของนางก็พังทลายลง หูกระต่าย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status