“แครอท 1 หัว แลกกับ 1 จูบ”

"ปุ้ง!"

เสียงที่เย่จวินเหยียนเริ่มจะเกลียดเข้าไส้ดังขึ้นอีกครั้งท่ามกลางความเงียบสงัดในห้องทรงพระอักษร ควันสีขาวจางหายไปหลงเหลือเพียงเจ้าก้อนขนหูยาวสีขาวสะอาดที่นั่งตาปริบๆ อยู่บนกองฎีกาสำคัญ และที่สำคัญไปกว่านั้น...ชุดสีน้ำเงินเข้มที่นางเคยใส่อยู่ บัดนี้กองระเกะระกะหลุดลุ่ยอยู่บนโต๊ะ เพราะมันมีขนาดใหญ่เกินกว่าที่ร่างกระต่ายตัวน้อยจะสวมใส่ไว้ได้!

"แครอทหิมะหมดฤทธิ์ไวขนาดนี้เลยรึ?"

เย่จวินเหยียนถอนหายใจยาวพลางวางพู่กันในมือลง เขาช้อนอุ้มเจ้าก้อนขนขึ้นมาวางบนฝ่ามือแกร่ง

"ดูสิ ทำชุดข้าเปื้อนหมึกหมดแล้ว 'ไป๋ไป๋' ของข้า"

ไป๋ซินในร่างกระต่ายส่งเสียง ปี๊ด...อย่างอ่อนแรง หูยาวๆ ของนางตกลู่ลงข้างลำตัวอย่างน่าเวทนา นางพยายามจะเอาจมูกสีชมพูมาถูไถที่นิ้วโป้งของเขาอย่างออดอ้อนเพื่อขอแครอทประทังชีวิต นางหิวจนแสบท้องไปหมด พลังงานวิญญาณในร่างมันหดหายจนรู้สึกเหมือนร่างมนุษย์ที่เพิ่งสัมผัสมาเป็นเพียงความฝันที่เลือนลาง

"อยากกินแครอทสินะ"

ฮ่องเต้หนุ่มกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก แววตาคมปลาบวาววับอย่างมีแผนการร้ายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเคร่งขรึม เขาหยิบแครอทหิมะหัวสุดท้ายของวันขึ้นมา กลิ่นหอมหวานของมันทำเอาเจ้ากระต่ายน้ำลายสอ แต่แทนที่จะส่งให้ไป๋ซิน เขากลับวางมันลงบนโต๊ะห่างๆ

"แต่เจ้าต้องรู้ไว้อย่างนะไป๋ซิน...ตอนนี้เสื้อผ้าของเจ้ากองอยู่ตรงนั้น"

เขาปรายสายตามองชุดสาวใช้ที่ว่างเปล่า

"หากเจ้ากินแครอทแล้วกลายร่างกลับมาตอนนี้ เจ้าจะไม่มีเสื้อผ้าติดกายแม้แต่ชิ้นเดียว เจ้าแน่ใจหรือว่าอยากจะล่อนจ้อนต่อหน้าข้าในร่างมนุษย์?"

ไป๋ซินในร่างกระต่ายชะงักกึก หูยาวๆ ตั้งชันด้วยความตกใจ (ปี๊ด! จริงด้วย! ข้าลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท!)

นางเริ่มทำตัวไม่ถูก จะกินก็กลัวโป๊ จะไม่กินก็หิวจนจะขาดใจ

"แต่ข้ามีทางช่วย..."

เย่จวินเหยียนแสร้งทำเป็นหวังดีขั้นสุด

"ข้าพึ่งจะศึกษาตำราลับมา เขาบอกว่าการถ่ายทอด 'พลังหยาง' จากมนุษย์ที่มีไอจักรพรรดิเข้มข้นจะช่วยให้เจ้าคงร่างคนได้มั่นคงขึ้น และที่สำคัญ...พลังของข้าจะช่วย 'ตรึง' อาภรณ์ที่ข้าจะมอบให้ไม่ให้หลุดร่วงง่ายๆ แต่เจ้าต้องยอมให้ข้าถ่ายทอดพลังผ่านการ 'สัมผัสจุดยุทธศาสตร์' เท่านั้น"

ไป๋ซินที่หิวจนหน้ามืดตามัวพยักหน้ายอมรับเงื่อนไขทันทีโดยไม่ทันคิดถึงความเจ้าเล่ห์ของคนตรงหน้า

(ปี๊ด! ยอมแล้ว! เอาพลังมาเลย!)

เย่จวินเหยียนยื่นแครอทให้นางงับคำใหญ่ แสงสีเงินวาบขึ้นทันที! และในวินาทีที่ร่างบางอรชรเริ่มปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มควัน เย่จวินเหยียนก็ไวกว่าความคิด เขาคว้า เสื้อคลุมมังกรตัวยาวสีดำสนิท ของเขาเข้าไปห่อหุ้มร่างเปลือยเปล่าของไป๋ซินเอาไว้ได้ทันท่วงที ทว่า...ความใกล้ชิดในสภาพที่ไป๋ซินมีเพียงเสื้อคลุมของเขาตัวเดียวนั้น มันกลับสร้างบรรยากาศที่วาบหวามยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว!

"อ๊ะ! ฝ่าบาท...มันเย็นๆ นะเจ้าคะ"

ไป๋ซินหน้าแดงก่ำขณะที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดกว้างของเขา ผิวเนื้อเนียนละเอียดของนางสัมผัสกับผ้าไหมเย็นเฉียบจากเสื้อคลุมของเขาโดยตรง

"ก็นี่ไง ข้าถึงต้องรีบถ่าย 'พลังหยาง' ให้เจ้าเพื่อความอบอุ่น"

ไม่รอช้า เย่จวินเหยียนโน้มหน้าลงมาทันที เขาเริ่มจาก 'จูบซับ' ที่พวงแก้มขาวเนียนอย่างหนักแน่น สัมผัสอุ่นชื้นจากริมฝีปากเขาที่กดลงบนผิวเนื้อนางทำเอาไป๋ซินตัวสั่นระริก ลมหายใจร้อนๆ ของเขาเป่ารดที่ใบหูจนนางรู้สึกเหมือนจะหลอมละลาย

ฟอด...

เขาไม่ได้แค่จูบ แต่กลับสูดดมความหอมกรุ่นจากซอกคอขาวระหงของนางอย่างหลงใหล

"พลังมันเริ่มไหลเวียนแล้วนะ เจ้าสัมผัสได้ไหม? หัวใจเจ้าเต้นแรงขนาดนี้ แสดงว่าพลังหยางของข้ากำลังทำงานได้ดีทีเดียว"

"ข้า...ข้าสัมผัสได้แต่ความร้อนจากปากท่านนั่นแหละเจ้าค่ะ! ท่านถ่ายพลังหรือจะกินหัวข้ากันแน่!"

ไป๋ซินประท้วงเสียงแผ่ว แต่สองมือเล็กๆ กลับขยุ่มสาบเสื้อคลุมมังกรไว้แน่นเพราะกลัวมันจะหลุด

"งั้นจุดสุดท้าย...เพื่อให้เจ้าไม่กลายร่างกลับไปเป็นกระต่ายต่อหน้าขุนนางในวันพรุ่งนี้"

เย่จวินเหยียนเชยคางนางขึ้นมา แววตาของเขาในยามนี้เต็มไปด้วยความโหยหาที่ยากจะปิดบัง เขาค่อยๆ ประทับจูบลงบนริมฝีปากอิ่มสีชมพูที่เปียกชื้นอย่างลึกซึ้ง

เย่จวินเหยียนไม่ได้จูบเพียงผิวเผิน แต่เขากลับขบเม้มริมฝีปากล่างของนางเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว รสชาติหวานของแครอทหิมะยังติดอยู่ที่ปลายลิ้น ผสมผสานกับรสสัมผัสที่เร่าร้อนของฮ่องเต้จอมเจ้าเล่ห์ ไป๋ซินสมองขาวโพลนไปหมด นางเผลอเผยอริมฝีปากรับสัมผัสจากเขาอย่างไม่รู้ความ

"อื้อ..."

ร่างบางสั่นสะท้านอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง เสื้อคลุมมังกรที่สวมไว้หลวมๆ เลื่อนหลุดลงมาจนเผยให้เห็นลาดไหล่เนียนพ้นขอบผ้า เย่จวินเหยียนใช้ฝ่ามือร้อนผ่าวลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบางเพื่อปลอบประโลมและเร่งเร้าในเวลาเดียวกัน

ผ่านไปเนิ่นนาน เขาจึงยอมผละริมฝีปากออกมาอย่างแสนเสียดาย เขามองใบหน้าที่หวานฉ่ำและดวงตาที่ปรือปรอยเพราะฤทธิ์จูบของนางด้วยความพึงพอใจ

"จำไว้...แครอท 1 หัว แลกกับ 1 จูบ...และถ้าเจ้าอยากได้ชุดใหม่ที่สวยกว่าเสื้อคลุมของข้า เจ้าอาจจะต้องจ่าย 'ค่าพลัง' มากกว่าจูบนะ 'ไป๋ไป๋' ของข้า"

ไป๋ซินที่สติพึ่งกลับมาซบหน้าลงกับอกเขาอย่างเขินอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

"ท่าน...ท่านคนบ้า! พลังหยางอะไรทำเอาข้าขาอ่อนไปหมดแล้วเนี่ย!"

เย่จวินเหยียนหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ เขาอุ้มนางขึ้นมานั่งบนตักมังกรอย่างหน้าตาเฉย

"คืนนี้...เรายังมีเวลา 'เติมพลัง' กันอีกนาน เจ้าสาวใช้ฝนหมึก ของข้า"