Home / แฟนตาซี / ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย / “ศึกแม่ผัวบุกตำหนัก และภูเขาผักกาดขาว”

Share

“ศึกแม่ผัวบุกตำหนัก และภูเขาผักกาดขาว”

Author: ChengXiang.C
last update publish date: 2026-08-24 06:47:38

เช้าวันต่อมา บรรยากาศในตำหนักเฉินซีที่เคยเงียบสงบกลับคุกรุ่นไปด้วยไอแห่งความขัดแย้ง สายข่าวรายงานว่า "พระพันปี" ทรงฟื้นจากอาการพระเป็นลมด้วยความโกรธจัดจนแทบจะเผาวังหลัง และกำลังเสด็จตรงมายังตำหนักของเย่จวินเหยียนด้วยขบวนเสด็จที่ยาวเหยียด เพื่อทวงถามถึงเหตุผลของ "ราชโองการประหลาด" ที่สั่งห้ามล่าและห้ามกินกระต่ายทั่วปฐพี!

"แย่แล้ว! ฝ่าบาท...ข้าจะทำยังไงดีเจ้าคะ!"

ไป๋ซิน ในร่างมนุษย์ที่สวมชุดคลุมมังกรตัวโคร่งวิ่งวุ่นจนชายผ้าสะบัด

"พลังทิพย์ข้ามันรวนไปหมดแล้ว บางทีข้าก็วูบเป็นกระต่าย บางทีก็เด้งกลับมาเป็นคน ข้าคุมสวิตช์ตัวเองไม่อยู่แล้วเจ้าค่ะ!"

ฟุ่บ!

พูดไม่ทันขาดคำ ร่างบางของดาราสาวก็กลายเป็นก้อนขนสีขาวจ้อยตกลงไปกองกับพื้นหินอ่อน

ปึ้ง!

อีกวินาทีต่อมา นางก็กลับมาเป็นสตรีโฉมงามที่นั่งแหมะอยู่กับพื้นในท่าทางสุดเปิ่น

"ไป๋ไป๋! เจ้าตั้งสติหน่อย!"

เย่จวินเหยียน ถลาเข้าไปคว้าไหล่บางไว้

"ท่านแม่ใกล้จะพังประตูเข้ามาแล้ว ถ้าเจ้ายัง 'ติดๆ ดับๆ' แบบนี้ มีหวังหัวข้ากับหัวเจ้าได้หลุดจากบ่าพร้อมกันแน่!"

"ข้าพยายามแล้วเจ้าค่ะ! แต่มันเหมือนคนพยายามจะจามแต่จามไม่ออก พลังมันอั้นอยู่ตรงหน้าผากเนี่ย!"

ไป๋ซินหน้าเสีย

"ถ้าพระพันปีเห็นข้ากลายร่างต่อหน้า มีหวังนางได้เรียกนักพรตมาจับข้าลงหม้อถ่วงน้ำแน่ๆ!"

"ขบวนเสด็จพระพันปีถึงหน้าตำหนักแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"

เสียงหลี่กงกงตะโกนเข้ามาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

เย่จวินเหยียนไม่มีทางเลือกอื่น เขาตัดสินใจอุ้มร่างบางของไป๋ซินขึ้นมาด้วยวงแขนแกร่ง แล้วเหวี่ยงนางลงบนเตียงมังกรก่อนจะตลบผ้าห่มไหมปักลายมังกรผืนหนาหนักคลุมร่างนางไว้จนมิดชิด

"ฟังข้า...ไม่ว่าเจ้าจะกลายเป็นกระต่ายหรือร่างคน เจ้าห้ามขยับ ห้ามส่งเสียง และห้ามหายใจดังเด็ดขาด! ข้าจะจัดการท่านแม่เอง"

ภายในพื้นที่แคบๆ ใต้ผ้าห่มไหมผืนใหญ่ ไป๋ซินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในอุโมงค์มืดที่หอมกลิ่นกายของเย่จวินเหยียนจางๆ นางนอนขดตัวสั่นงันงก หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ในใจภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกโลกที่นางรู้จัก

(ขอร้องล่ะ...อย่าเพิ่งกลายร่างตอนนี้นะ อย่าเพิ่งคืนร่างตอนนี้นะ!)

ปัง!

บานประตูตำหนักถูกผลักเปิดออกแรงจนชนผนังเสียงดังสนั่น ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของสตรีผู้ทรงอำนาจที่สุดในวังหลัง

"เย่จวินเหยียน! เจ้าลูกทรพี! เจ้ากล้าสั่งห้ามกินกระต่ายเพียงเพราะสตรีแปลกหน้าคนเดียวรึ!”

เสียงพระพันปีตวาดแหวลั่นห้อง ทำเอาไป๋ซินที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มถึงกับสะดุ้งจนเกือบจะหลุดเสียงร้องออกมา

"ท่านแม่โปรดระงับโทสะ สุขภาพท่านไม่ดี ไม่ควรเครียดเรื่องอาหารเล็กน้อยเช่นนี้"

เสียงทุ้มต่ำของเย่จวินเหยียนดังขึ้นใกล้ๆ เตียง เขาพยายามวางท่าทีให้ปกติที่สุด แต่มือของเขากลับแอบกดขอบผ้าห่มไว้แน่นเพื่อไม่ให้สิ่งมีชีวิตที่อยู่ข้างใต้ขยับเขยื้อน

"เล็กน้อยรึ! เจ้าทำเอาห้องเครื่องปั่นป่วนไปหมด ข้าจะกินกระต่ายตุ๋นไม่ได้เชียวรึ!"

พระพันปีเสด็จเข้าไปใกล้เตียงมังกร สายตาคมกริบดุจหงส์จ้องมองไปที่ก้อนนูนๆ ภายใต้ผ้าห่ม

"แล้วนั่นอะไร! เจ้าซ่อนนางปีศาจนั่นไว้บนเตียงของเจ้ารึ! เปิดออกมาให้ข้าดูเดี๋ยวนี้!"

ไป๋ซินที่อยู่ใต้ผ้าห่มรู้สึกว่าเหงื่อเริ่มซึมตามไรผม และที่แย่กว่านั้น...พลังทิพย์ในกายของนางเริ่มประท้วงอีกครั้ง! นางรู้สึกได้ถึงมวลสารในร่างกายที่กำลังหดตัวลงอย่างรวดเร็ว ผิวหนังเริ่มมีขนอ่อนๆ งอกออกมา ความรู้สึกคันยิบๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง

(ไม่นะ! อย่าเพิ่งกลายเป็นกระต่ายตอนนี้! ถ้าผ้าห่มมันยุบลงไป พระพันปีต้องรู้แน่!)

ไป๋ซินพยายามเกร็งกล้ามเนื้อสุดชีวิตเพื่อคงร่างมนุษย์ไว้ แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกิน นางต้องใช้มือทั้งสองข้างอุดปากตัวเองไว้เพื่อไม่ให้เสียงครางด้วยความเจ็บปวดเล็ดลอดออกไป

"ไม่มีใครพ่ะย่ะค่ะท่านแม่ ลูกเพียงแต่ยังไม่ได้จัดเตียง"

เย่จวินเหยียนตอบพลางก้าวเข้าขวางทาง

"อย่ามาโกหก! ข้าเห็นมันขยับ!"

พระพันปีไม่ฟังเสียง นางพุ่งตัวไปที่เตียงแล้วเอื้อมมือจะกระชากผ้าห่มออก!

ในวินาทีวิกฤตนั้น ไป๋ซินตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด นางกลั้นใจ "คืนร่าง" เป็นกระต่ายในจังหวะเดียวกับที่พระพันปีกระชากผ้าห่มออกไปครึ่งหนึ่ง! ร่างของนางวูบหายไปจากร่างคน กลายเป็นก้อนขนตัวจ้อยที่เล็กกว่าเดิมหลายเท่า เย่จวินเหยียนใจหายวาบ เขาคิดว่าความลับแตกแน่แล้ว แต่ทว่า...

ด้วยไหวพริบระดับดารารางวัลตุ๊กตาทอง ไป๋ซินในร่างกระต่ายรีบใช้ฟันงับมุมหมอนมังกรเอาไว้แล้วทำท่า "นอนแผ่สองสลึง" เหมือนสัตว์เลี้ยงที่ขี้เกียจที่สุดในโลก ทันทีที่ผ้าห่มถูกเปิดออก พระพันปีก็ต้องชะงักกึก

"กระต่าย? เจ้าซ่อนกระต่ายไว้บนเตียงเนี่ยนะ เย่จวินเหยียน!" พระพันปีอุทานอย่างไม่เชื่อสายตา

"พ่ะย่ะค่ะ...ลูกบอกแล้วว่าลูก 'ติดกลิ่น' ของมัน"

เย่จวินเหยียนรีบปรับสีหน้าให้เรียบเฉยพลางอุ้มเจ้าก้อนขนขึ้นมาแนบอกอย่างทะนุถนอม (แอบบีบพุงนางเบาๆ เป็นเชิงทำโทษ) "กระต่ายตัวนี้คือกระต่ายนำโชคที่ทำให้ลูกนอนหลับสบาย ลูกเลยขาดมันไม่ได้ และนี่คือเหตุผลที่ลูกออกราชโองการคุ้มครองพวกมันทั้งแผ่นดิน...เพื่อไม่ให้ใครมาทำร้ายเพื่อนของมันได้"

พระพันปีมองลูกชายด้วยแววตาเหมือนเห็นคนบ้า

"เจ้าชอบสัตว์เดรัจฉานนี่ถึงขั้นสั่งห้ามคนทั้งแคว้นกินเนื้อรึ? เจ้าเสียสติไปแล้วจริงๆ! เอาเถอะ...ตราบใดที่มันไม่ใช่สตรีแพศยาที่ข้าคิด ข้าจะยอมถอยให้ก้าวหนึ่ง แต่เจ้าต้องไปดูตัวบุตรสาวเสนาบดีตามที่ข้าสั่งในเดือนหน้า ห้ามเลี่ยงเด็ดขาด!"

หลังจากพระพันปีเสด็จกลับไปด้วยความหัวเสียและงุนงง เย่จวินเหยียนก็วางเจ้าก้อนขนลงบนเตียง ไป๋ซินรีบคืนร่างกลับเป็นสตรีโฉมงามทันที นางหอบหายใจจนอกกระเพื่อม

"เกือบไปแล้วเจ้าค่ะ! ข้าเกือบจะหัวใจวายตายใต้ผ้าห่มของท่านแล้ว!"

เย่จวินเหยียนมองนางด้วยสายตาที่ลุ่มลึกขึ้น

"เจ้าทำได้ดีมาก ไป๋ไป๋...และเพื่อเป็นการปลอบขวัญที่เจ้าต้องไปผจญภัยใต้ผ้าห่มกับข้า (และแม่ข้า) ตามข้ามานี่"

เขาพานางไปยังอุทยานหลังตำหนักเฉินซี ซึ่งบัดนี้ถูกเนรมิตให้กลายเป็น "ภูเขาผักกาดขาว" ขนาดยักษ์ที่เรียงซ้อนกันเป็นเนินเขาสูงส่งกลิ่นหอมกรอบของผักสดๆ ยั่วน้ำลาย ผักกาดทุกลูกขาวนวลอวบอัดดุจหยกขาว มีน้ำตกน้ำแร่เล็กๆ ไหลผ่านรอบๆ เพื่อรักษาความสด

"ภูเขาผักกาดขาว...เพื่อเจ้าเพียงผู้เดียว"

เย่จวินเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไปด้วยความเปย์ระดับจักรพรรดิ "ต่อไปนี้ เจ้าอยากกินเมื่อไหร่ ก็แค่มาที่นี่ ไม่ต้องไปเสี่ยงขโมยผักในโรงครัวหรือโดนใครจับไปตุ๋นอีก"

ไป๋ซินตาโตเท่าไข่ห่าน ความเหนื่อยล้าหายไปเป็นปลิดทิ้ง นางไม่รอช้า แปลงร่างเป็นกระต่ายน้อยตัวกลมดิบแล้วกระโดดตุ๊บเข้าไปในกองภูเขาผักกาดขาวนั่นทันที นางกัดกินผักกาดกร้วมๆ ด้วยความสุขล้นปรี่ กินจนพุงกางจนแทบจะกลิ้งลงมาเป็นลูกบอลสีขาว

เย่จวินเหยียนยืนมองเจ้าก้อนขนที่กำลังมีความสุขกับภูเขาผักกาดด้วยรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง

"กินไปเถอะไป๋ไป๋...ขุนเจ้าให้พุงกางแบบนี้ ข้าจะได้จับเจ้า 'กิน' คืนได้ง่ายๆ ตอนเจ้าเป็นร่างคน"

ไป๋ซินที่กำลังเคี้ยวผักกาดอยู่อย่างเพลินๆ ถึงกับหูตั้งชัน

(เอ๊ะ...ทำไมประโยคนี้มันฟังดูอันตรายกว่าพระพันปีอีกล่ะเจ้าคะ!)

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “บัลลังก์หงส์ มงกุฎแครอท และพันธสัญญาแห่งหัวใจ”

    แสงทองอร่ามของยามเช้าสาดส่องลงเหนือหลังคากระเบื้องเคลือบของพระราชวังหลวง บรรยากาศในวันนี้เต็มไปด้วยความปีติยินดีที่แฝงไปด้วยความโกลาหลเล็กน้อยตามฉบับของว่าที่ฮองเฮาองค์ใหม่ เสียงแตรสังข์และระฆังทองดังกังวานไปทั่วเก้าประตูวัง บ่งบอกถึงจุดเริ่มต้นของพระราชพิธีสถาปนาฮองเฮาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์อาณาจักรมังกรภายในตำหนักรับรอง ไป๋ซิน ยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่เคยใช้ฝึกวิชา นางถูกห้อมล้อมด้วยนางกำนัลนับสิบคนที่กำลังช่วยกันสวมชุดพิธีการสีแดงเพลิง ปักลวดลายหงส์ทองสยายปีกด้วยดิ้นทองคำแท้ น้ำหนักของชุดและมงกุฎหงส์เก้ากษัตริย์ที่ประดับด้วยมุกราตรีทำเอาไป๋ซินถึงกับลอบกลืนน้ำลาย“อดทนหน่อยนะเพคะ”นางกำนัลคนสนิทกระซิบ“ความสง่างามต้องแลกมาด้วยความหนักเพคะ”ไป๋ซินพยายามทรงตัวให้ตรง หูกระต่ายที่เคยพุ่งพรวดออกมาตามอารมณ์บัดนี้ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้จิตที่นิ่งสนิทดุจผิวน้ำในถ้ำเหมันต์ นางมองดูเงาตัวเองในกระจกแล้วยิ้มบางๆ'จากนักแสดงสาวผู้บ้างานที่มาโผล่ในร่างกระต่ายป่

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “รสสัมผัสแห่งเหมันต์และเพลิงมังกร”

    ภายในห้องบรรทมส่วนพระองค์ที่เคยเงียบเหงาจนน่าใจหายมาตลอดเจ็ดราตรี บัดนี้ถูกเติมเต็มด้วยไอความร้อนจากอ่างน้ำวนขนาดใหญ่ที่สลักจากหยกขาวเนื้อดี กลิ่นหอมของน้ำมันกุหลาบป่าและเครื่องหอมอวลไปทั่วห้อง ผสมผสานกับกลิ่นอายมังกรที่เข้มข้นขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงของเจ้าของห้อง เย่จวินเหยียนยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ร่างแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสมส่วนยังมีร่องรอยของดินโคลนแห้งกรังจากการ "ทำศึกวัชพืช" ประปราย ทว่าสายตาคมกริบของเขากลับจับจ้องเพียงร่างระหงที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความโหยหาที่แทบจะล้นทะลัก“ข้าบอกแล้วไงเจ้าคะ...ว่าข้าจะช่วยท่านอาบน้ำเอง ท่านตรากตรำถอนหญ้ามาตั้งเจ็ดวัน ให้ข้าปรนนิบัติท่านเถิด”ไป๋ซินกระซิบบอกพลางเดินเข้าใกล้ เสียงของนางนุ่มนวลทว่ากังวานด้วยอำนาจของเซียนที่เพิ่งผ่านการฝึกปรือมาอย่างหนัก นางไม่ได้เขินอายเหมือนวันวานอีกต่อไป ดวงตากลมโตที่เคยหลบสายตาบัดนี้กลับจ้องมองมังกรหนุ่มอย่างท้าทายและเต็มไปด้วยความรักมือเรียวขาวผ่องค่อยๆ เอื้อมไปปลดสายรัดเอวที่เลอะโคลนของเย่จวินเหยียนออกอย่างเชื่องช้า สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเยียบดุจหิมะแตะต้องลงบนผิวเนื้อที่ร้อนระอุของมังกรหนุ่ม ทำให้เขาถ

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “กองทัพถอนหญ้า”

    เช้าวันที่เจ็ด...ทั่วทั้งพระราชวังหลวงดูเหมือนจะตกอยู่ในความเงียบงันที่ผิดปกติ ลมหนาวจากยอดเขาเร้นลับพัดพาม่านหมอกสีขาวบริสุทธิ์ให้ม้วนตัวเป็นเกลียว ลอยต่ำปกคลุมไปตามทางเดินหินอ่อนราวกับแดนสุขาวดี ทันใดนั้น เสียงครืนครั่นของกลไกหินโบราณก็ดังสนั่นไปทั่วหุบเขา ประตูหินหนาหนักของ “ถ้ำเหมันต์พันปี” ที่ปิดสนิทมาตลอดเจ็ดทิวาราตรีค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ส่งไอเย็นจัดที่แปรเปลี่ยนเป็นละอองน้ำแข็งพวยพุ่งออกมาดุจม่านไหมร่างระหงในชุดผ้าไหมสีขาวเรียบง่ายทว่าดูสูงศักดิ์ก้าวออกมาจากความมืดมิด ไป๋ซินในยามนี้ดูราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ผิวพรรณของนางที่เคยขาวนวลบัดนี้ดูผุดผ่องมีรัศมีสีเงินจางๆ ปกคลุมราวกับไข่มุกที่เพิ่งถูกขัดเงา ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววซุกซนและเลิ่กลั่ก บัดนี้กลับดูสุขุม เยือกเย็น และลุ่มลึกขึ้นอย่างน่าประหลาดทว่าสิ่งที่น่าอัศจรรย์ที่สุดคือ...ไม่ว่าลมหนาวจะพัดแรงเพียงใด หรือในใจของนางจะตื่นเต้นที่จะได้พบ "ใครบางคน" มากแค่ไหน หูกระต่ายเจ้าปัญหาก็ไม่พุ่งพรวดออกมาให้กวนใจอีกต่อไป นางสามารถควบคุมกระแสปราณในกายได้อย่างสมบูรณ์ กายเซียนและจิตมนุษย์หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวอย่างมั่นคง“เจ้

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ปราณน้ำแข็งสยบมังกร”

    ภายในถ้ำเหมันต์ที่ลึกซึ้งที่สุด แสงสีครามจากผลึกน้ำแข็งเริ่มหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นโอบล้อมร่างของไป๋ซินไว้ ราวกับดักแด้ที่กำลังจะลอกคราบ ผิวพรรณของนางที่เคยขาวนวลบัดนี้ดูผุดผ่องมีรัศมีสีเงินจางๆ ปกคลุม หูกระต่ายที่เคยพุ่งพรวดออกมาตามอารมณ์ บัดนี้สงบนิ่งและหดหายไปเองโดยที่นางไม่ต้องพยายามกดข่ม“เจ้าทำได้ดีมาก ไป๋ซิน”เสด็จแม่ (พระพันปี) ตรัสชมขณะมองดูสมาธิที่แน่วแน่ของนาง“ความลับของการคุมปราณเซียนไม่ใช่การกักขัง แต่นำมันมาหลอมรวมกับธรรมชาติ หากใจเจ้าเย็นดุจน้ำแข็ง ต่อให้ความร้อนแรงของปราณมังกรจะดุดันเพียงใด เจ้าก็จะยังคงเยือกเย็นและเป็นฝ่ายควบคุมมันได้”ไป๋ซินลืมตาขึ้น ดวงตาของนางส่องประกายเย็นตาแต่แฝงด้วยพลัง“ข้ารู้สึกเหมือนร่างกายเบาหวิว...ความร้อนปั่นป่วนในกายหายไปหมดแล้วเพคะเสด็จแม่”ทว่าในขณะที่การฝึกกำลังเข้าสู่ช่วงสำคัญ สัมผัสถึง “อายมังกร” ที่คุ้นเคยแต่วุ่นวายก็พุ่งเข้ามาถึงหน้าถ้ำ ณ บริเวณหน้าถ้ำเหมันต์“ฝ่าบาท! เสด็จกลับเถิดพ่ะย่ะค่ะ พระพันปีทรงกำชับไว้หนาหูว่าห้ามใครรบกวน!”กงกงพยายามวิ่งเอาตัวเข้าขวาง แต่เย่จวินเหยียนในชุดลำลองกระฉับกระเฉงกลับไม่สนใจ เขาแบกตะกร้าที่เต็มไปด

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ความลับใต้ถ้ำเหมันต์และอ้อมกอดที่ว่างเปล่า”

    ท่ามกลางหุบเขาเร้นลับหลังพระราชวังหลวง ทิศทางที่ลมเหนือพัดผ่านนำพาเอาความหนาวเย็นสุดขั้วมาสู่ทางเข้า “ถ้ำเหมันต์พันปี” สถานที่แห่งนี้คือเขตหวงห้ามที่มีเพียงเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้ามา ผนังถ้ำที่เกิดจากผลึกน้ำแข็งธรรมชาติสะท้อนแสงสีครามวาววับราวกับอัญมณีล้ำค่า ทว่าความงามนั้นกลับแฝงไปด้วยไอเย็นที่รุนแรงจนสามารถแช่แข็งปราณเซียนที่อ่อนแอได้ในพริบตาไป๋ซินในชุดผ้าฝ้ายหนาพิเศษสีขาวสะอาดตา นั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นศิลาหิมะ ร่างบางสั่นสะท้านจนฟันกระทบกันเสียงดังกึกๆหูกระต่ายยาวสีนวลที่เคยชี้ตั้งอย่างร่าเริง บัดนี้ลูบตกลงมาแนบชิดใบหูเพื่อพยายามรักษาความอบอุ่นให้ได้มากที่สุด นางพยายามโคจรลมปราณตามที่เคยเรียนมา แต่มันกลับติดขัดเพราะฤทธิ์ของ "หญ้าน้ำค้างสวรรค์" ที่ยังหลงเหลืออยู่ในกระแสเลือด ทำให้พลังของนางเดี๋ยวพุ่งพล่านเดี๋ยวอ่อนแรง“ตั้งสติหน่อย ไป๋ซิน”เสียงของพระพันปีดังขึ้นก้องกังวานในความเงียบสงบ นางประทับนั่งอยู่บนแท่นน้ำแข็งฝั่งตรงข้าม ใบหน้าที่เคยดูเ

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ผักเมามายกับความลับของกายเซียน”

    ท่ามกลางกลิ่นหอมของผักสดนานาชนิดบนโต๊ะเสวย ไป๋ซินที่บัดนี้ลืมสิ้นทุกความเขินอาย คว้าหยิบ "หญ้าน้ำค้างสวรรค์" สีฟ้าหม่นที่ดูแปลกตากว่าต้นอื่นขึ้นมาเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย นางไม่รู้เลยว่าสมุนไพรชนิดนี้แท้จริงแล้วคือ "หญ้าเมาเซียน" ที่มีฤทธิ์กระตุ้นการไหลเวียนของปราณเซียนอย่างรุนแรง หากเซียนที่มีตบะยังไม่แกร่งกล้าหรือคุมจิตไม่นิ่งทานเข้าไป...มันจะให้ผลลัพธ์ไม่ต่างจากเหล้ากลั่นพันปี!"อึก...ฝ่าบาทเจ้าคะ ทำไมแครอทมันถึงได้หมุนๆ แบบนี้ล่ะเจ้าคะ?"ไป๋ซินเริ่มนั่งไม่อยู่สุข ใบหน้าขาวนวลเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อเหมือนลูกตำลึงสุก ดวงตากลมโตเริ่มปรือปรอยปรายมองฝ่าบาทด้วยความสิเน่หาอย่างเปิดเผย นางหัวเราะคิกคักพลางคว้าแขนเสื้อปักลายมังกรของเย่จวินเหยียนมาเช็ดหน้าเช็ดตา ราวกับเขาเป็นผ้าอ้อมผืนโปรด"ไป๋ไป๋? เจ้ากินหญ้าน้ำค้างเข้าไปงั้นรึ!"เย่จวินเหยียนอุทาน พยายามจะแย่งต้นที่เหลือจากมือนาง แต่ไป๋ซินกลับชักมือหนีแล้วส่งเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ จนหมด"ข้าไม่ได้เมานะเจ้าคะ! ข้าแค่...ข้าแค่รู้สึกว่าตัวข้าเบ๊าเบาเหมือนปุยเมฆเลย ดูสิเจ้าคะ ข้าบินได้ด้วย!"ปึ๋ง!ทันทีที่พูดจบ การควบคุมพลังของนางก็พังทลายลง หูกระต่าย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status