"เมื่อกระต่ายต้องอาบน้ำพร้อมฮ่องเต้"

ภายในห้องสรงส่วนพระองค์อันกว้างขวางถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกสีขาวจางๆ จากไอน้ำร้อน กลิ่นหอมกรุ่นของดอกกุหลาบป่าและสมุนไพรล้ำค่าอบอวลไปทั่วบริเวณ สระมรกตขนาดใหญ่ที่สลักเสลาจากหยกทั้งก้อนรองรับน้ำแร่ธรรมชาติที่ไหลรินลงมาอย่างต่อเนื่องจนเกิดเสียงกระเซ็นกระทบหินอ่อนเบาๆ ราวกับเสียงดนตรี ทว่าท่ามกลางความหรูหรานั้น กลับมีเสียงโวยวายเล็กๆ ที่ฟังดูหวาดกลัวดังประสานกับเสียงน้ำ

"ไม่เอา! ข้าไม่ลง! ท่านจะฆ่าข้าหรือไง ไอ้ฮ่องเต้ใจร้าย!"

ไป๋ซิน ในชุดมังกรสีดำตัวโคร่งบัดนี้กำลังใช้มือน้อยๆ ทั้งสองข้างเกาะขอบเสาหินอ่อนที่เย็นเฉียบไว้แน่นจนเล็บแทบฝังเข้าไปในเนื้อหิน นางมองไปยังผิวน้ำที่กระเพื่อมไหวด้วยแววตาหวาดกลัวสุดขีด สัญชาตญาณกระต่ายในตัวนางกรีดร้องบอกว่าน้ำคือศัตรูตัวฉกาจที่จะทำให้ขน (ที่ตอนนี้กลายเป็นผิวเนียนๆ) ของนางเปียกปอนและหนาวสั่นจนอาจเสียชีวิตได้

"ไป๋ซิน...เจ้าเป็นมนุษย์แล้ว จะมากลัวน้ำเหมือนตอนเป็นเดรัจฉานได้อย่างไร"

เย่จวินเหยียน เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพลางเดินช้าๆ เข้าไปหานาง เขาอยู่ในสภาพที่มีเพียงผ้าไหมสีขาวบางๆ พันกายท่อนล่างไว้หลวมๆ เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็นจากศึกสงครามที่ดูน่ามองอย่างประหลาดจนไป๋ซินเผลอกลืนน้ำลาย

"มนุษย์ก็จมน้ำตายได้นะ! แล้วน้ำนี่มันกว้างหยั่งกับทะเลสาบเลยนะ! ข้าไม่ลงเด็ดขาด!"

นางส่ายหน้าพัลวันจนผมสีนิลสลวยสะบัดไปมา

เย่จวินเหยียนสาวเท้าเข้าไปประชิดตัวไป๋ซินจนแผ่นหลังของนางติดกับเสาหิน เขาก้มลงกระซิบชิดใบหู

"ตอนเจ้าเป็นกระต่าย...ข้ายังจับเจ้าล้างพุง ขัดอุ้งเท้าให้เจ้าออกบ่อยไป ตอนนั้นข้าเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ตอนนี้จะมาอายหรือมากลัวอะไรอีก หืม?"

ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนไป๋ซินสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างกายเขา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของชาและไม้จันทน์หอมจากตัวเขาทำให้ใจนางสั่นระรัว

"นั่นมันตอนข้าเป็นกระต่าย! ตอนนี้ข้าเป็นสตรีนะ ท่านจะมาดูพุงข้าแบบเดิมไม่ได้!"

"ถ้าเจ้าไม่ลงไปเอง...ข้าจะเป็นคนอุ้มเจ้าลงไป และข้าจะไม่รับประกันว่าผ้าที่เจ้าใส่อยู่มันจะยังอยู่ครบชิ้นหรือไม่"

เขาขู่เสียงพร่า สายตาคมกริบกวาดมองร่างนางอย่างเปิดเผย ริมฝีปากหยักยกขึ้นอย่างผู้ที่เหนือกว่า

ไป๋ซินกลืนน้ำลายอึกใหญ่ สุดท้ายก็ต้องยอมจำนนต่อสายตาเผด็จการคู่นั้น เย่จวินเหยียนประคองร่างบางที่สั่นเทาค่อยๆ ก้าวลงไปในสระมรกต ทันทีที่ผิวเนื้อสัมผัสกับน้ำอุ่น ไป๋ซินก็อุทานออกมาด้วยความตกใจและรีบกระโดดเข้าเกาะหลังของเย่จวินเหยียนทันที! ขาเรียวสวยเกี่ยวเอวเขาไว้แน่น ส่วนแขนก็กอดคอเขาไว้ราวกับลิงน้อยเกาะแม่

"ว้าย! มันร้อน! มันเปียก! ท่านปล่อยข้าขึ้นไปนะ!"

เย่จวินเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง สัมผัสจากทรวงอกนุ่มนิ่มที่เบียดเสียดกับแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเขาทำให้อุณหภูมิในร่างกายของฮ่องเต้หนุ่มพุ่งสูงยิ่งกว่าน้ำในสระ เขาสูดลมหายใจลึก พยายามข่มอารมณ์พลุ่งพล่านแล้วค่อยๆ แกะมือนางออกให้มาเผชิญหน้ากัน

"ใจเย็นๆ...เห็นไหม มันอุ่นสบายจะตายไป”

เขาประคองเอวคอดกิ่วของนางไว้เพื่อให้หยัดยืนอยู่ในน้ำได้ ท่ามกลางไอน้ำที่พวยพุ่ง ชุดมังกรสีดำที่นางสวมอยู่บัดนี้เปียกโชกจนแนบเนื้อไปกับส่วนโค้งส่วนเว้าที่ซ่อนเร้นมาตลอด เย่จวินเหยียนถึงกับลำคอแห้งผากเมื่อเห็นภาพตรงหน้าชัดๆ เนื้อผ้าที่เปียกชื้นแนบไปกับเนินอกอิ่ม และเรียวขาที่โผล่พ้นน้ำออกมาเพียงเล็กน้อย ยิ่งยั่วยวนใจเขาเหลือเกิน

"นิ่งซะ...ข้าจะช่วยเจ้าเอง”

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงอย่างที่ไม่เคยใช้กับใครมาก่อน

เย่จวินเหยียนกดไหล่นางให้นั่งลงบนแท่นหินใต้น้ำที่สูงเพียงเข่า แล้วหยิบน้ำมันหอมสกัดจากดอกมะลิขึ้นมา เขาเริ่มใช้นิ้วเรียวยาวสางเส้นผมสีนิลที่ยาวสลวยของนางอย่างเบามือ เขาเทน้ำแร่อุ่นๆ รดลงบนศีรษะไป๋ซินอย่างทะนุถนอม ราวกับว่านางคือสมบัติล้ำค่าที่เปราะบางที่สุดในโลก

ไป๋ซินที่ตอนแรกดิ้นรนกลับเริ่มรู้สึกเคลิบเคลิ้ม สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาที่นวดคลึงไปตามหนังศีรษะมันช่างผ่อนคลายจนนางเผลอคราง

"อือ..."

ออกมาเบาๆ นางค่อยๆ หลับตาพริ้มและเอนศีรษะซบไปที่หน้าขาแกร่งของเขาอย่างลืมตัว กลิ่นหอมสะอาดจากตัวเขาที่โชยมาปะทะจมูกยิ่งทำให้นางสบายใจจนเกือบหลับ

"สบายไหม?"

เขาถามพลางจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่บัดนี้มีหยดน้ำเกาะพราวตามขนตาและพวงแก้มสีระเรื่อ ดวงตาคมปลาบของเขากวาดมองไล่จากดวงหน้าลงมายังลำคอระหงที่เชิดขึ้นเผยผิวขาวเนียน และลาดไหล่ที่เสื้อผ้าถลาร่นลงมาเกือบถึงเนินอก

"สบาย...เจ้าค่ะ...ฝ่าบาทมือนุ่มกว่าที่ข้าคิดนะ"

นางตอบเสียงใสโดยที่ยังไม่ลืมคำที่เขา "ฝึก" ให้พูด มือเล็กๆ ของนางเผลอไปคว้าข้อมือเขาไว้แน่นเพื่อซับความรู้สึกผ่อนคลาย

เย่จวินเหยียนมองดูสาวน้อยตรงหน้าด้วยแววตาที่สั่นไหว กำแพงความเย็นชาที่เขาสร้างมาทั้งชีวิตเพื่อปกป้องตัวเองจากวังหลวงที่โหดร้าย บัดนี้มันกลับพังทลายลงเพียงเพราะกระต่ายน้อยที่แปลงร่างเป็นสาวงามนางนี้ เขามิได้เห็นนางเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงหรือนางห้ามอีกต่อไป แต่นางคือ "ความสุข" เพียงหนึ่งเดียวในตำหนักที่แสนอ้างว้างแห่งนี้ ที่เขาอยากจะกอดรัดไว้แนบกายไปชั่วชีวิต

"ไป๋ไป๋...ต่อไปไม่ต้องกลัวนะ ตราบใดที่มีข้าอยู่ตรงนี้...น้ำพวกนี้ก็ทำอะไรเจ้าไม่ได้"

เขาเชยคางนางขึ้นมาสบตา แววตาคมปลาบที่เคยดุดันบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความรักใคร่ลึกซึ้ง ความปรารถนาที่ยากจะควบคุมแผ่ออกมาจากร่างของเขา ไป๋ซินที่มองสบตาเขาก็รู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น นางเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา และในวินาทีนั้นเอง...นางก็รู้ตัวว่าทรราชคนนี้ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด แต่น่าหวั่นไหวจนใจจะละลายเสียมากกว่า เขาค่อยๆ โน้มใบหน้าลงไปหาใบหน้าเปียกชื้นของไป๋ซินอย่างเชื่องช้า ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่สอดประสานกันท่ามกลางไอน้ำที่ฟุ้งกระจาย ริมฝีปากของเขากำลังจะแตะต้องกับริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อของนาง...