“คนทั้งวังสงสัย...ฝ่าบาทพาสาวที่ไหนมานอนในห้อง?”

บรรยากาศที่เกือบจะหลอมละลายเมื่อครู่กลางสระมรกตพังทลายลงในพริบตาเดียว!

"ฮัด...ฮัดชิ้วววว!"

ไป๋ซินจามออกมาสุดแรงจนตัวโยน กลิ่นเกสรดอกมะลิที่เข้มข้นเกินไปในอ่างน้ำทำให้จมูกรั้นๆ ของนางคันยิบ และนั่นคือชนวนเหตุแห่งความบรรลัย! แสงสีเงินจางๆ วาบขึ้นรอบตัวนางอีกครั้งท่ามกลางความตกแตลึงของ เย่จวินเหยียน ที่ริมฝีปากเกือบจะแตะกับกลีบปากนุ่มอยู่แล้วเพียงอึดใจเดียว

ปุ้ง!

ควันสีขาวจางๆ กระจายตัวออก และแทนที่อ้อมกอดของเขาจะมีดรุณีนางงามผู้อ่อนช้อย กลับกลายเป็นเจ้าก้อนขนสีขาวกลมดิบที่เปียกโชกจนขนลีบติดตัว กระโดดแวบออกจากอ่างน้ำหยกมรกตไปยืนสั่นแหง็กๆ อยู่บนพื้นหินอ่อน ทิ้งให้ฮ่องเต้หนุ่มนั่งค้างเติ่งอยู่กลางสระด้วยอารมณ์ที่...'ค้าง' ยิ่งกว่าสิ่งใดในใต้หล้า เขามองดูริมฝีปากตัวเองที่สัมผัสได้เพียงอากาศธาตุ ก่อนจะมองเจ้าตัวดีที่ตอนนี้กำลังสะบัดน้ำใส่ชั้นวางเครื่องลายครามอย่างเริงร่า

"ไป๋...ไป๋...ซิน...”

เย่จวินเหยียนกัดฟันกรอดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขามองเจ้ากระต่ายตัวแสบที่ตอนนี้เอาจมูกฟุดฟิดเลียอุ้งเท้าตัวเองอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

"เจ้ามัน...เจ้าก้อนขนทำลายบรรยากาศ! ข้าควรจะสั่งห้องเครื่องเอาเจ้าไปตุ๋นทำน้ำแกงเสียเดี๋ยวนี้!"

เขาถอนหายใจยาวพลางลูบหน้าตัวเองแรงๆ เพื่อระงับอารมณ์พลุ่งพล่านที่ยังพลุ่งพล่านอยู่กลางกาย ก่อนจะก้าวขึ้นจากสระในสภาพที่น้ำเกาะตามมัดกล้ามแกร่ง เขาคว้าผ้าไหมหนานุ่มมาเช็ดตัวให้เจ้าตัวแสบที่พยายามจะวิ่งหนี แววตาของเขาในยามที่มองเจ้าก้อนขนเปียกๆ นั้น เต็มไปด้วยความหมั่นไเขี้ยวและเอ็นดูจนปิดไม่มิด

ทว่า...เรื่องราวความวุ่นวายไม่ได้จบเพียงแค่นั้น เพราะในขณะที่ฮ่องเต้กำลังง่วนอยู่กับการ "เป่าขน" ให้กระต่ายอยู่นั้น ข่าวลือเรื่อง 'เสียงสตรี' และ 'กลิ่นหอมหวาน' ที่ลอยออกมาจากตำหนักเฉินซีตลอดทั้งคืนก็ได้แพร่กระจายไปทั่ววังหลังราวกับไฟลามทุ่ง

เช้าวันต่อมา ณ หน้าท้องพระโรง...

เหล่าขุนนางเฒ่าต่างพากันกระซิบกระซาบ แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยแกมจับผิด โดยเฉพาะ 'อัครเสนาบดีหลี่' ที่มีบุตรสาวเป็นถึงหลี่กุ้ยเฟยผู้กุมอำนาจวังหลัง เขาพยายามยื่นหน้าเข้ามาถามลองเชิงเย่จวินเหยียนขณะที่พระองค์กำลังประทับบนบัลลังก์มังกรด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

"ฝ่าบาท...กระหม่อมได้ยินมาว่า ช่วงนี้ตำหนักเฉินซีปิดม่านหนาทึบ ทั้งยังมีเสียงเจื้อยแจ้วของสตรีดังแว่วออกมา ไม่ทราบว่าฝ่าบาททรงรับ 'นางบำเรอ' ลึกลับจากที่ใดมาหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ? หากเป็นเช่นนั้นจริง ควรทำเรื่องรับแต่งตั้งให้ถูกต้องตามกฎวังหลวง มิควรซ่อนเร้นให้นินทา..."

เย่จวินเหยียนปรายสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกมองขุนนางเฒ่าผู้นั้น มือหนาที่วางบนที่เท้าแขนสลักมังกรกำแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน เขาจะบอกได้อย่างไรว่านางบำเรอที่ว่าน่ะ...ตอนนี้กำลังแอบนอนแทะแครอทและทำเปิ่นๆ อยู่ใต้โต๊ะทรงงานของเขา!

"หุบปากซะ เสนาบดีหลี่"

เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจทำให้ทั้งห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก

"นั่นไม่ใช่สตรีลึกลับที่ไหน แต่เป็น 'สาวใช้ฝนหมึก' ส่วนพระองค์ที่ข้าคัดเลือกมาด้วยตนเอง นางมีหน้าที่ดูแลงานเอกสารสำคัญลับสุดยอด และข้าไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนเข้าไปรบกวนนางทั้งสิ้น!"

"สาวใช้ฝนหมึก...ส่วนพระองค์?"

เหล่าขุนนางทวนคำด้วยความงงงวย วังหลวงแห่งนี้ไม่เคยมีตำแหน่งที่ฟังดู 'เฉพาะเจาะจง' ขนาดนี้มาก่อน!

"ใช่...และนางมีโรคประจำตัว คือผิวพรรณบางเบาแพ้แสงแดดและขี้อายอย่างยิ่ง หากใครกล้าเข้าไปด้อมๆ มองๆ หรือรบกวนการทำงานของนางในตำหนักโดยไม่ได้รับอนุญาต...ข้าจะถือว่าเป็นการล่วงละเมิดความลับราชการ และมีโทษประหารเจ็ดชั่วโคตร!"

การประกาศกร้าวของฮ่องเต้ทำให้ไม่มีใครกล้าซักไซ้ต่อ แต่นั่นกลับยิ่งกระตุ้นความริษยาของเหล่าสนมในวังหลัง โดยเฉพาะหลี่กุ้ยเฟยที่ถึงกับกำผ้าเช็ดหน้าจนยับยู่

ตัดกลับมาที่ห้องทรงพระอักษร...

"นี่! ท่านบอกว่าข้าเป็นสาวใช้ฝนหมึกเหรอ? ชื่อฟังดูตลกจัง"

ไป๋ซินในร่างคน (ที่เพิ่งแปลงกลับมาได้เพราะแอบกินแครอทหิมะหัวที่สี่เข้าไป) นั่งหน้ามุ่ยอยู่บนโต๊ะทรงงานของเย่จวินเหยียน

นางอยู่ในชุดสีน้ำเงินเข้มลวดลายเรียบง่ายแต่เนื้อผ้าชั้นเลิศที่ เย่จวินเหยียนเตรียมไว้ให้ มือข้างหนึ่งถือแท่งหมึกราคาแพง อีกข้างกำลังพยายามจะเอาพู่กันขนจามรีมาปัดๆ ตามแก้มตัวเองเหมือนพู่ปัดแป้งแต่งหน้า

"ก็นางห้ามมันสะดุดตาเกินไป ตำแหน่งสาวใช้นี่แหละจะทำให้เจ้าอยู่ข้างกายข้าได้ตลอดเวลาโดยที่ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่มย่าม"

เย่จวินเหยียนที่กำลังอ่านฎีกาเอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตาแอบเหลือบมองลาดไหล่เนียนของนางเป็นระยะ

"แต่เจ้าต้องจำไว้ ห้ามส่งเสียงร้อง 'ปี๊ด' หรือเผลอกระโดดออกไปนอกหน้าต่างเหมือนตอนเป็นกระต่ายเด็ดขาด เข้าใจไหม?"

"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ...ฝ่าบาทททท"

ไป๋ซินลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท นางเริ่มฝนหมึกอย่างมันมือ แต่เพราะไม่เคยทำ หมึกจึงกระเด็นเปื้อนหน้าผากมนและปลายจมูกรั้นจนดูเหมือนแมวด่าง เย่จวินเหยียนมองดูแล้วถึงกับต้องกุมขมับ เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือนางไว้

"ไป๋ไป๋...เจ้าฝนหมึกหรือจะขุดดินขุดทราย? ค่อยๆ ทำ..."

ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าของนางกำนัลอาวุโสจากตำหนักพระพันปีดังขึ้นที่หน้าประตูอย่างกะทันหัน!

"ฝ่าบาท...พระพันปีทรงทราบข่าวเรื่องสาวใช้คนใหม่ จึงทรงให้หม่อมฉันนำน้ำแกงบำรุงพระวรกายมาถวาย และทรงกำชับว่าอยากจะขอพบหน้าสตรีผู้นั้นเพื่อดูมารยาทสักนิดพ่ะย่ะค่ะ..."

ไป๋ซินตาโตเท่าไข่ห่าน นางลนลานจนเกือบจะปัดแท่นหินฝนหมึกคว่ำ เย่จวินเหยียนไวกว่า เขาคว้าเอวบางของนางแล้วกดให้นั่งลงใต้โต๊ะทรงงานขนาดใหญ่ที่มีผ้าปักลายมังกรผืนหนาคลุมลงมาจนเกือบถึงพื้น

"อยู่นิ่งๆ ถ้าเจ้าส่งเสียงแม้แต่คำเดียว ข้าจะสั่งงดขนมโก๋และแครอทเจ้าตลอดชีวิต!"

เขาขู่เสียงกระซิบที่ข้างหูจนนางขนลุก

ไป๋ซินมุดอยู่ใต้โต๊ะพลางอุดปากแน่น นางเห็นรองเท้าบูทหนังสีดำของเย่จวินเหยียนอยู่ใกล้แค่เอื้อม กลิ่นไม้หอมและกลิ่นกายบุรุษเพศจากตัวเขาที่วนเวียนอยู่ในที่แคบๆ ใต้โต๊ะทำให้นางใจสั่นระรัวพิลึก

แต่ทว่า...นิสัยกระต่ายซุกซนมันดันกำเริบในเวลาไม่เป็นเรื่อง!

นางเห็นปลายเชือกผูกพู่หยกที่ห้อยลงมาจากฉลองพระองค์ของเขา มันแกว่งไปแกว่งมาเย้ายวนใจเหมือนหางหญ้า ไป๋ซินเผลอเอื้อมมือไปตะปบเล่น และเริ่ม "เอาจมูกฟุดฟิต" ดมที่หน้าขาแกร่งของฮ่องเต้หนุ่มเพราะความสงสัยในกลิ่นที่หอมเย้ายวนนั้น

เย่จวินเหยียนที่กำลังแสร้งทำเป็นอ่านฎีกาคุยกับนางกำนัลอยู่หน้าโต๊ะถึงกับตัวแข็งทื่อเป็นหิน! เขาความรู้สึกได้ถึงมือนุ่มๆ ที่กำลังลูบไล้อยู่แถวหัวเข่า และที่ร้ายกว่านั้นคือลมหายใจอุ่นๆ ของนางที่เป่ารดผ่านเนื้อผ้าไหมบางเบาเข้ามาตรงจุดที่ไวต่อสัมผัสที่สุด...เขากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นรูป พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้พร่าสั่น

"ขอบใจ...วางน้ำแกงไว้ที่โต๊ะข้างนั่นแล้วไปซะ ข้ามีงานล้นมือ ไม่ว่างจะให้ใครเข้าพบทั้งนั้น!"

"แต่ฝ่าบาท...พระพันปีทรงตรัสว่า..."

"ข้าบอกให้ไป! ไม่ได้ยินหรืออย่างไร!"

เขาตวาดเสียงเข้มจัดจนนางกำนัลสะดุ้งสุดตัว รีบวางถาดน้ำแกงแล้ววิ่งหนีออกไปจากตำหนักทันที

พอเสียงประตูปิดสนิท เย่จวินเหยียนก็เลิกผ้าคลุมโต๊ะขึ้นทันที! เขาพบว่าสาวน้อยจอมแสบกำลัง 'งับ' ปลายสายคาดเอวเขาเล่นพลางเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาด้วยแววตาใสซื่อ

"ไป๋ซิน! เจ้าอยากให้ข้าคลั่งตายใต้โต๊ะนี่ใช่ไหม!"

เขาคว้าข้อมือนางแล้วลากออกมาจากใต้โต๊ะ ไป๋ซินหัวเราะคิกคักจนตาหยี

"ก็ท่านบอกให้อยู่นิ่งๆ ข้าเบื่อข้าเลยหาอะไรทำแก้เซ็งไงเจ้าคะ ฝ่าบาทตัวหอมจังเลย"

เย่จวินเหยียนมองใบหน้าที่เปื้อนคราบหมึกสีดำเป็นจุดๆ ของนาง ท่าทางไม่รู้ความของไป๋ซินยามอยู่ในชุดมนุษย์มันช่างขัดกับความเย้ายวนที่นางไม่รู้ตัว เขาใช้นิ้วเชยคางนางขึ้นมาแล้วใช้แขนเสื้อของตัวเองค่อยๆ เช็ดคราบหมึกให้นางอย่างเชื่องช้า สายตาของเขานุ่มนวลลงจนไป๋ซินเริ่มหน้าแดง

"เจ้ากระต่ายจอมป่วน...เจ้าไม่รู้หรอกว่าการซ่อนเจ้าไว้ในห้องนี้ มันยากลำบากกว่าการออกไปรบกับแคว้นรอบข้างเสียอีก"

เขาจ้องมองริมฝีปากอิ่ม

"หากใครมาเห็นเจ้าในสภาพที่น่ารังแกเช่นนี้เข้า...ข้าคงต้องฆ่าคนทั้งวังเพื่อปิดปากพวกมันแน่ๆ เพราะข้าไม่มีวันยอมให้ใครได้เห็นเจ้า...นอกจากข้าคนเดียว"

ไป๋ซินชะงักไปเมื่อสัมผัสได้ถึงกระแสความหึงหวงที่รุนแรงในน้ำเสียงนั้น นางเริ่มรู้ตัวแล้วว่า สถานะ 'สาวใช้ฝนหมึก' นี้ ไม่ได้มีไว้เพื่อบังหน้าอย่างเดียว แต่มันคือกรงทองที่เขาสร้างขึ้นเพื่อเก็บซ่อนนางไว้ในอ้อมอกเพียงผู้เดียว...และนั่นทำให้หัวใจของนางเริ่มเต้นจังหวะเดียวกับเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้