Home / แฟนตาซี / ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย / “ราชโองการสายเปย์...สั่งยกเลิกเมนูเนื้อกระต่ายทั้งแผ่นดิน!”

Share

“ราชโองการสายเปย์...สั่งยกเลิกเมนูเนื้อกระต่ายทั้งแผ่นดิน!”

Author: ChengXiang.C
last update publish date: 2026-08-23 21:19:46

เสียงหัวเราะของเย่จวินเหยียนที่ดังสนั่นตำหนักเฉินซีในรอบหลายปี ทำให้เหล่าขันทีและนางกำนัลที่เฝ้าอยู่ด้านนอกถึงกับมองหน้ากันด้วยความเลิกลั่ก โดยเฉพาะ หลี่กงกง ขันทีคนสนิทที่รับใช้มานานจนผมเริ่มหงอก เขาถึงกับน้ำตาคลอด้วยความปลาบปลื้มที่เห็นนายเหนือหัวมีความสุข

"ฝ่าบาทหัวเราะรึ? หรือว่าวันนี้ดินฟ้าอากาศจะเปลี่ยนไปในทางที่ดี"

หลี่กงกงพึมพำพลางประคองถาดน้ำแกงโสมตุ๋น

"ข้าต้องเข้าไปดูเสียหน่อย เผื่อฝ่าบาทจะทรงพระสำราญจนยอมพักผ่อนเสียที"

หลี่กงกงค่อยๆ ผลักบานประตูตำหนักที่ปิดไม่สนิทออกอย่างแผ่วเบา แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักจนถาดในมือแทบร่วง! แสงเทียนภายในห้องทรงพระอักษรสะท้อนภาพเงาลงบนม่านมุกที่กั้นส่วนแท่นบรรทมมังกรไว้...

เขามองเห็นร่างของฝ่าบาทที่ประทับอยู่บนตักมังกร แต่ที่น่าตกใจคือมี "เงาของสตรีผมยาว" นั่งซ้อนอยู่บนตักของพระองค์! แถมฝ่าบาทยังโอบกอดนางไว้ด้วยท่าทางทะนุถนอมประหนึ่งสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต

"นั่น...นั่นมัน..."

หลี่กงกงอ้าปากค้าง สมองหมุนติ้ว หรือว่าฝ่าบาทจะแอบซ่อนนางสนมลับไว้จริงๆ!

ภายในม่านมุก ไป๋ซินที่กำลังเคี้ยวแครอทหิมะอย่างเอร็ดอร่อยหูตั้งชันทันทีเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า

"ฝ่าบาท! มีคนมาเจ้าค่ะ!"

เย่จวินเหยียนขมวดคิ้วมุ่น แววตาเปลี่ยนจากอ่อนโยนเป็นดุดันในพริบตา เขากดศีรษะไป๋ซินให้ซุกเข้ากับอกกว้างแล้วตวาดเสียงกร้าว "ใครบังอาจเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต! อยากโดนตัดหัวหรืออย่างไร!"

"ขะ...ข้าน้อยเองพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท!"

หลี่กงกงรีบคุกเข่าลงหน้าม่าน ตัวสั่นงันงก

"ข้าน้อยเพียงแต่...นำน้ำแกงตุ๋นที่คุณหนูหลี่ (กุ้ยเฟย) และพระพันปีทรงกำชับมาให้ฝ่าบาทบำรุงพระวรกายพ่ะย่ะค่ะ!"

ไป๋ซินที่กำลังจะร่ายเวทจำแลงกายกลับเป็นกระต่ายถึงกับชะงักเมื่อได้ยินคำว่า "น้ำแกงตุ๋น" กลิ่นหอมโชยมาแตะจมูกนาง แต่มันเป็น กลิ่นที่ทำให้นางขนลุกซู่ไปทั้งตัว!

"น้ำแกงอะไร?"

เย่จวินเหยียนถามเสียงเรียบ พลางใช้มือลูบหลังไป๋ซินที่เริ่มสั่นเทา

"ทูลฝ่าบาท...เป็น 'เนื้อกระต่ายตุ๋นยาจีน' สูตรพิเศษจากวังหลังพ่ะย่ะค่ะ พระพันปีทรงตรัสว่าช่วงนี้ฝ่าบาททรงงานหนัก เนื้อกระต่ายป่าชั้นเลิศจะช่วยให้ร่างกายอบอุ่นและเสริมพลังหยางพ่ะย่ะค่ะ!"

ปัง!

ไป๋ซินถีบตัวออกจากอ้อมกอดฝ่าบาททันที นางลืมความกลัวว่าจะความลับแตกไปสิ้น ร่างบางในชุดคลุมมังกรที่ยาวกรอมเท้าถลาออกไปประจันหน้ากับหลี่กงกงที่หน้าม่านมุกทันที!

"กระต่ายตุ๋นรึ! ใครบังอาจกินกระต่าย!"

ไป๋ซินแผดเสียงลั่นพร้อมน้ำตาที่คลอเบ้า

"กระต่ายออกจะน่ารัก นุ่มนิ่ม นิสัยดี (ยกเว้นข้าที่มึนไปหน่อย) พวกท่านทำลงได้ยังไง! ใจร้าย! ใจยักษ์ใจมารที่สุด!"

หลี่กงกงเงยหน้าขึ้นมองสตรีโฉมงามที่จู่ๆ ก็โผล่ออกมาดุด่าเขาด้วยใบหน้าแดงก่ำ นางงดงามจนเขาลืมหายใจ แต่ที่น่าตกใจกว่าคือ...นางสวมฉลองพระองค์ของฝ่าบาทอยู่!

"เจ้า...เจ้าเป็นใครกัน!"

หลี่กงกงละล่ำละลัก

"ข้าจะเป็นใครไม่สำคัญ! แต่ท่านจะกินเพื่อนข้าไม่ได้!"

ไป๋ซินคว้าถาดน้ำแกงนั่นมา แล้วร้องไห้โฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

"ฮือออ...เจ้ากระต่ายน้อย เจ้าช่างน่าสงสารนัก เกิดมานุ่มฟูแท้ๆ แต่กลับต้องมาอยู่ในหม้อดินแบบนี้!"

"ถ้าเจ้าไม่หยุดร้อง ข้าจะสั่งจับกระต่ายมาเพิ่มนะ"

เย่จวินเหยียนมองดูไป๋ซินที่ร้องไห้จนตัวโยน ใจของเขาที่เคยแข็งแกร่งดุจหินผากลับอ่อนยวบยาบราวกับขี้ผึ้งลนไฟ เขาเดินเข้าไปใกล้ร่างบางที่สั่นเทา พยายามจะยื่นมือไปประคองแต่นางกลับสะบัดตัวหนีด้วยความน้อยใจ

"ไป๋ไป๋...ใจเย็นก่อน มันก็แค่แกงหม้อเดียว"

เขาพยายามใช้น้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่มังกรหนุ่มจะทำได้

"หม้อเดียวก็ไม่ได้เจ้าค่ะ! ท่านรู้ไหมว่าถ้าข้าไม่ทะลุมิติมาเป็นคน ข้าก็อาจจะไปอยู่ในหม้อนั้นก็ได้! ท่านมันคนไร้หัวใจ! ท่านจะกินข้าใช่ไหม!"

ไป๋ซินร้องไห้จนหน้าแดงก่ำ

เย่จวินเหยียนถอนหายใจยาวพลางยิ้มขำในลำคอ เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

"ถ้าข้าจะกินเจ้า...ข้าไม่กินแบบตุ๋นยาจีนหรอก ข้ามี 'วิธีทาน' ที่อร่อยกว่านั้นเยอะ...และข้าก็บอกเจ้าแล้วไงว่าข้าติดกลิ่นเจ้า ไม่ได้ติดใจเนื้อกระต่ายหม้อนี้"

"ท่าน! ยังจะมาเล่นมุกอีกเหรอ!"

ไป๋ซินค้อนขวับ

"เอาล่ะๆ ข้าขอโทษ"

เขาเช็ดน้ำตาให้นางอย่างเบามือ

"ถ้าเจ้าไม่หยุดร้องไห้ ข้าจะสั่งให้ห้องเครื่องไปกวาดต้อนกระต่ายมาทั้งป่ามาทำน้ำแกงเพิ่มอีกสิบหม้อ ดีไหม?"

"ท่านกล้าเหรอ!"

ไป๋ซินเบิกตากว้างพร้อมจะอาละวาดอีกรอบ

"ข้าล้อเล่น..."

เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะดึงร่างนางเข้ามากอดแน่น

"ข้าจะยอมตามใจเจ้าครั้งใหญ่เลยก็ได้...เพื่อแลกกับรอยยิ้มโง่ๆ ของเจ้า"

เย่จวินเหยียนหันไปมองหลี่กงกงด้วยสายตาเย็นเยียบที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบจนหลี่กงกงต้องก้มหน้าจนติดพื้น

"หลี่กงกง...เอาน้ำแกงนี่ไปทิ้งเสีย และจำไว้ว่า ต่อไปนี้หากมีใครในวังหลัง หรือแม้แต่ห้องเครื่อง บังอาจปรุงเมนูที่เกี่ยวกับกระต่ายอีก...ข้าจะสั่งประหารทั้งตระกูล!"

หลี่กงกงเบิกตากว้าง

"แต่ฝ่าบาท...พระพันปีทรงโปรด..."

"ข้าบอกว่าห้าม คือห้าม!"

เย่จวินเหยียนตวาดก้อง

"และพรุ่งนี้เช้า...จงออกราชโองการประกาศไปทั่วทั้งแคว้นเย่ ห้ามราษฎรล่ากระต่าย ห้ามค้าขายเนื้อกระต่าย และห้ามมีเมนูเนื้อกระต่ายบนโต๊ะอาหารเด็ดขาด! ใครฝ่าฝืนมีโทษโบยร้อยไม้และจำคุกสิบปี!"

ไป๋ซินหยุดร้องไห้ทันที นางมองหน้าเย่จวินเหยียนอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

(โห...นี่ข้าแค่ร้องไห้ ท่านถึงกับสั่งแบนเนื้อกระต่ายทั้งแคว้นเลยเหรอเนี่ย!)

"พอใจหรือยัง?"

เย่จวินเหยียนหันมาถามนาง "คราวนี้เลิกทำหน้าเหมือนกระต่ายโดนน้ำร้อนลวกได้แล้วนะ"

ไป๋ซินยิ้มออกมาทั้งน้ำตา นางโผเข้ากอดเอวเขาแน่น

"ฝ่าบาท...ท่านหล่อที่สุดในสามโลกเลยเจ้าค่ะ! ต่อไปนี้ข้าจะฝนหมึกให้ท่านอย่างดีเลย!"

เย่จวินเหยียนกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาโน้มตัวลงกระซิบที่ข้างหูนาง "ฝนหมึกอย่างเดียวน่ะไม่พอหรอก...ราชโองการนี้แลกมาด้วยความลำบากของข้านัก เจ้าต้องจ่าย 'ค่าพลัง' ให้ข้าเป็นพิเศษ...และข้าจะทวงคืนทุกบาททุกสตางค์เมื่อถึงเวลา!"

หลี่กงกงที่ยังคุกเข่าอยู่ถึงกับเหงื่อตก

(โอ้...ฝ่าบาทของข้า ทรงคลั่งรักถึงขั้นสั่งเปลี่ยนกฎหมายแผ่นดินเพื่อก้อนขนเพียงตัวเดียวรึนี่! แต่อย่าเพิ่งดีใจไปเถิดสตรีลึกลับ...เพราะพระพันปีทรงไม่มีทางยอมปล่อยเรื่องเมนูโปรดหายไปง่ายๆ แน่!)

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “บัลลังก์หงส์ มงกุฎแครอท และพันธสัญญาแห่งหัวใจ”

    แสงทองอร่ามของยามเช้าสาดส่องลงเหนือหลังคากระเบื้องเคลือบของพระราชวังหลวง บรรยากาศในวันนี้เต็มไปด้วยความปีติยินดีที่แฝงไปด้วยความโกลาหลเล็กน้อยตามฉบับของว่าที่ฮองเฮาองค์ใหม่ เสียงแตรสังข์และระฆังทองดังกังวานไปทั่วเก้าประตูวัง บ่งบอกถึงจุดเริ่มต้นของพระราชพิธีสถาปนาฮองเฮาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์อาณาจักรมังกรภายในตำหนักรับรอง ไป๋ซิน ยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่เคยใช้ฝึกวิชา นางถูกห้อมล้อมด้วยนางกำนัลนับสิบคนที่กำลังช่วยกันสวมชุดพิธีการสีแดงเพลิง ปักลวดลายหงส์ทองสยายปีกด้วยดิ้นทองคำแท้ น้ำหนักของชุดและมงกุฎหงส์เก้ากษัตริย์ที่ประดับด้วยมุกราตรีทำเอาไป๋ซินถึงกับลอบกลืนน้ำลาย“อดทนหน่อยนะเพคะ”นางกำนัลคนสนิทกระซิบ“ความสง่างามต้องแลกมาด้วยความหนักเพคะ”ไป๋ซินพยายามทรงตัวให้ตรง หูกระต่ายที่เคยพุ่งพรวดออกมาตามอารมณ์บัดนี้ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้จิตที่นิ่งสนิทดุจผิวน้ำในถ้ำเหมันต์ นางมองดูเงาตัวเองในกระจกแล้วยิ้มบางๆ'จากนักแสดงสาวผู้บ้างานที่มาโผล่ในร่างกระต่ายป่

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “รสสัมผัสแห่งเหมันต์และเพลิงมังกร”

    ภายในห้องบรรทมส่วนพระองค์ที่เคยเงียบเหงาจนน่าใจหายมาตลอดเจ็ดราตรี บัดนี้ถูกเติมเต็มด้วยไอความร้อนจากอ่างน้ำวนขนาดใหญ่ที่สลักจากหยกขาวเนื้อดี กลิ่นหอมของน้ำมันกุหลาบป่าและเครื่องหอมอวลไปทั่วห้อง ผสมผสานกับกลิ่นอายมังกรที่เข้มข้นขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงของเจ้าของห้อง เย่จวินเหยียนยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ร่างแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสมส่วนยังมีร่องรอยของดินโคลนแห้งกรังจากการ "ทำศึกวัชพืช" ประปราย ทว่าสายตาคมกริบของเขากลับจับจ้องเพียงร่างระหงที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความโหยหาที่แทบจะล้นทะลัก“ข้าบอกแล้วไงเจ้าคะ...ว่าข้าจะช่วยท่านอาบน้ำเอง ท่านตรากตรำถอนหญ้ามาตั้งเจ็ดวัน ให้ข้าปรนนิบัติท่านเถิด”ไป๋ซินกระซิบบอกพลางเดินเข้าใกล้ เสียงของนางนุ่มนวลทว่ากังวานด้วยอำนาจของเซียนที่เพิ่งผ่านการฝึกปรือมาอย่างหนัก นางไม่ได้เขินอายเหมือนวันวานอีกต่อไป ดวงตากลมโตที่เคยหลบสายตาบัดนี้กลับจ้องมองมังกรหนุ่มอย่างท้าทายและเต็มไปด้วยความรักมือเรียวขาวผ่องค่อยๆ เอื้อมไปปลดสายรัดเอวที่เลอะโคลนของเย่จวินเหยียนออกอย่างเชื่องช้า สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเยียบดุจหิมะแตะต้องลงบนผิวเนื้อที่ร้อนระอุของมังกรหนุ่ม ทำให้เขาถ

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “กองทัพถอนหญ้า”

    เช้าวันที่เจ็ด...ทั่วทั้งพระราชวังหลวงดูเหมือนจะตกอยู่ในความเงียบงันที่ผิดปกติ ลมหนาวจากยอดเขาเร้นลับพัดพาม่านหมอกสีขาวบริสุทธิ์ให้ม้วนตัวเป็นเกลียว ลอยต่ำปกคลุมไปตามทางเดินหินอ่อนราวกับแดนสุขาวดี ทันใดนั้น เสียงครืนครั่นของกลไกหินโบราณก็ดังสนั่นไปทั่วหุบเขา ประตูหินหนาหนักของ “ถ้ำเหมันต์พันปี” ที่ปิดสนิทมาตลอดเจ็ดทิวาราตรีค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ส่งไอเย็นจัดที่แปรเปลี่ยนเป็นละอองน้ำแข็งพวยพุ่งออกมาดุจม่านไหมร่างระหงในชุดผ้าไหมสีขาวเรียบง่ายทว่าดูสูงศักดิ์ก้าวออกมาจากความมืดมิด ไป๋ซินในยามนี้ดูราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ผิวพรรณของนางที่เคยขาวนวลบัดนี้ดูผุดผ่องมีรัศมีสีเงินจางๆ ปกคลุมราวกับไข่มุกที่เพิ่งถูกขัดเงา ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววซุกซนและเลิ่กลั่ก บัดนี้กลับดูสุขุม เยือกเย็น และลุ่มลึกขึ้นอย่างน่าประหลาดทว่าสิ่งที่น่าอัศจรรย์ที่สุดคือ...ไม่ว่าลมหนาวจะพัดแรงเพียงใด หรือในใจของนางจะตื่นเต้นที่จะได้พบ "ใครบางคน" มากแค่ไหน หูกระต่ายเจ้าปัญหาก็ไม่พุ่งพรวดออกมาให้กวนใจอีกต่อไป นางสามารถควบคุมกระแสปราณในกายได้อย่างสมบูรณ์ กายเซียนและจิตมนุษย์หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวอย่างมั่นคง“เจ้

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ปราณน้ำแข็งสยบมังกร”

    ภายในถ้ำเหมันต์ที่ลึกซึ้งที่สุด แสงสีครามจากผลึกน้ำแข็งเริ่มหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นโอบล้อมร่างของไป๋ซินไว้ ราวกับดักแด้ที่กำลังจะลอกคราบ ผิวพรรณของนางที่เคยขาวนวลบัดนี้ดูผุดผ่องมีรัศมีสีเงินจางๆ ปกคลุม หูกระต่ายที่เคยพุ่งพรวดออกมาตามอารมณ์ บัดนี้สงบนิ่งและหดหายไปเองโดยที่นางไม่ต้องพยายามกดข่ม“เจ้าทำได้ดีมาก ไป๋ซิน”เสด็จแม่ (พระพันปี) ตรัสชมขณะมองดูสมาธิที่แน่วแน่ของนาง“ความลับของการคุมปราณเซียนไม่ใช่การกักขัง แต่นำมันมาหลอมรวมกับธรรมชาติ หากใจเจ้าเย็นดุจน้ำแข็ง ต่อให้ความร้อนแรงของปราณมังกรจะดุดันเพียงใด เจ้าก็จะยังคงเยือกเย็นและเป็นฝ่ายควบคุมมันได้”ไป๋ซินลืมตาขึ้น ดวงตาของนางส่องประกายเย็นตาแต่แฝงด้วยพลัง“ข้ารู้สึกเหมือนร่างกายเบาหวิว...ความร้อนปั่นป่วนในกายหายไปหมดแล้วเพคะเสด็จแม่”ทว่าในขณะที่การฝึกกำลังเข้าสู่ช่วงสำคัญ สัมผัสถึง “อายมังกร” ที่คุ้นเคยแต่วุ่นวายก็พุ่งเข้ามาถึงหน้าถ้ำ ณ บริเวณหน้าถ้ำเหมันต์“ฝ่าบาท! เสด็จกลับเถิดพ่ะย่ะค่ะ พระพันปีทรงกำชับไว้หนาหูว่าห้ามใครรบกวน!”กงกงพยายามวิ่งเอาตัวเข้าขวาง แต่เย่จวินเหยียนในชุดลำลองกระฉับกระเฉงกลับไม่สนใจ เขาแบกตะกร้าที่เต็มไปด

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ความลับใต้ถ้ำเหมันต์และอ้อมกอดที่ว่างเปล่า”

    ท่ามกลางหุบเขาเร้นลับหลังพระราชวังหลวง ทิศทางที่ลมเหนือพัดผ่านนำพาเอาความหนาวเย็นสุดขั้วมาสู่ทางเข้า “ถ้ำเหมันต์พันปี” สถานที่แห่งนี้คือเขตหวงห้ามที่มีเพียงเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้ามา ผนังถ้ำที่เกิดจากผลึกน้ำแข็งธรรมชาติสะท้อนแสงสีครามวาววับราวกับอัญมณีล้ำค่า ทว่าความงามนั้นกลับแฝงไปด้วยไอเย็นที่รุนแรงจนสามารถแช่แข็งปราณเซียนที่อ่อนแอได้ในพริบตาไป๋ซินในชุดผ้าฝ้ายหนาพิเศษสีขาวสะอาดตา นั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นศิลาหิมะ ร่างบางสั่นสะท้านจนฟันกระทบกันเสียงดังกึกๆหูกระต่ายยาวสีนวลที่เคยชี้ตั้งอย่างร่าเริง บัดนี้ลูบตกลงมาแนบชิดใบหูเพื่อพยายามรักษาความอบอุ่นให้ได้มากที่สุด นางพยายามโคจรลมปราณตามที่เคยเรียนมา แต่มันกลับติดขัดเพราะฤทธิ์ของ "หญ้าน้ำค้างสวรรค์" ที่ยังหลงเหลืออยู่ในกระแสเลือด ทำให้พลังของนางเดี๋ยวพุ่งพล่านเดี๋ยวอ่อนแรง“ตั้งสติหน่อย ไป๋ซิน”เสียงของพระพันปีดังขึ้นก้องกังวานในความเงียบสงบ นางประทับนั่งอยู่บนแท่นน้ำแข็งฝั่งตรงข้าม ใบหน้าที่เคยดูเ

  • ฝ่าบาทขา...อย่ากินข้าเลย   “ผักเมามายกับความลับของกายเซียน”

    ท่ามกลางกลิ่นหอมของผักสดนานาชนิดบนโต๊ะเสวย ไป๋ซินที่บัดนี้ลืมสิ้นทุกความเขินอาย คว้าหยิบ "หญ้าน้ำค้างสวรรค์" สีฟ้าหม่นที่ดูแปลกตากว่าต้นอื่นขึ้นมาเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย นางไม่รู้เลยว่าสมุนไพรชนิดนี้แท้จริงแล้วคือ "หญ้าเมาเซียน" ที่มีฤทธิ์กระตุ้นการไหลเวียนของปราณเซียนอย่างรุนแรง หากเซียนที่มีตบะยังไม่แกร่งกล้าหรือคุมจิตไม่นิ่งทานเข้าไป...มันจะให้ผลลัพธ์ไม่ต่างจากเหล้ากลั่นพันปี!"อึก...ฝ่าบาทเจ้าคะ ทำไมแครอทมันถึงได้หมุนๆ แบบนี้ล่ะเจ้าคะ?"ไป๋ซินเริ่มนั่งไม่อยู่สุข ใบหน้าขาวนวลเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อเหมือนลูกตำลึงสุก ดวงตากลมโตเริ่มปรือปรอยปรายมองฝ่าบาทด้วยความสิเน่หาอย่างเปิดเผย นางหัวเราะคิกคักพลางคว้าแขนเสื้อปักลายมังกรของเย่จวินเหยียนมาเช็ดหน้าเช็ดตา ราวกับเขาเป็นผ้าอ้อมผืนโปรด"ไป๋ไป๋? เจ้ากินหญ้าน้ำค้างเข้าไปงั้นรึ!"เย่จวินเหยียนอุทาน พยายามจะแย่งต้นที่เหลือจากมือนาง แต่ไป๋ซินกลับชักมือหนีแล้วส่งเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ จนหมด"ข้าไม่ได้เมานะเจ้าคะ! ข้าแค่...ข้าแค่รู้สึกว่าตัวข้าเบ๊าเบาเหมือนปุยเมฆเลย ดูสิเจ้าคะ ข้าบินได้ด้วย!"ปึ๋ง!ทันทีที่พูดจบ การควบคุมพลังของนางก็พังทลายลง หูกระต่าย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status