“ศึกสองด้าน...เมื่อมังกรหนุ่มจะสติแตก!”

เสียงเคาะประตูตำหนักเฉินซีดังรัวราวกับกลองรบพุ่งเข้าใส่โสตประสาทของ เย่จวินเหยียน อย่างไม่ปรานี พร้อมเสียงของพระพันปีที่เข้มงวดและเต็มไปด้วยความสงสัย

"เย่จวินเหยียน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! เจ้าเงียบไปเช่นนี้ หรือว่ากระต่ายปีศาจนั่นจะทำร้ายเจ้าไปแล้ว! หากเจ้าไม่ตอบ แม่จะสั่งให้ทหารพังเข้าไปเดี๋ยวนี้!"

ภายในห้องบรรทมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกำยานมังกรและกลิ่นกายสาวที่ร้อนรุ่ม เย่จวินเหยียนกำลังตกอยู่ในวิกฤตการณ์ที่ยิ่งใหญ่กว่าการทำสงครามสิบแคว้น เขาคว้าชุดคลุมมังกรผ้าไหมผืนหนาที่สุดมาห่อร่างเปลือยเปล่าของ ไป๋ซินไว้แบบลวกๆ แต่นางในตอนนี้หาได้ให้ความร่วมมือไม่ ฤทธิ์ยากำหนัดขนานแรงที่นางกินเข้าไปแทนเขา ทำให้นางมองโลกพร่าเลือนไปหมด

"ฝ่าบาท...อย่าไปเลยนะเจ้าคะ...ข้าร้อน...ร้อนเหมือนมีไฟสุมอก"

เสียงหวานพร่ากระซิบชิดแผ่นหลังแกร่ง พร้อมกับมือเล็กๆ ที่มุดออกมาจากสาบชุดคลุมมังกร แล้วเริ่มลูบไล้ไปตามมัดกล้ามเนื้อบั้นเอวสอบของเขาอย่างซุกซน

"ไป๋ไป๋...เจ้าต้องอยู่นิ่งๆ ก่อน!"

เย่จวินเหยียนพยายามกระซิบดุพลางรวบมือนางไว้ แต่นางกลับบิดข้อมือหลุดอย่างรวดเร็ว แววตาของนางที่ปรือปรอยจ้องมองแผ่นหลังของเขาเหมือนเห็นยอดเขาสูงที่เต็มไปด้วยทุ่งแครอทชั้นเลิศ

เย่จวินเหยียนไม่มีทางเลือก เขาต้องออกไปหยุดพระพันปีให้ได้ก่อนที่ความลับเรื่องสตรีเปลือยบนเตียงมังกรจะแตก เขาตัดสินใจก้าวไปที่ประตู โดยที่มีไป๋ซินกอดเอวเขาไว้แน่นจากด้านหลัง นางซุกหน้าลงกับแผ่นหลังกว้าง ลิ้นเล็กๆ เริ่มเลียไปตามรอยแยกของสาบเสื้อคลุมมังกรของเขาอย่างหิวโหย

แกร๊ก...เขาสอดตัวออกไปนอกประตูเพียงครึ่งเดียว พยายามใช้ร่างกายกำยำของตนเองบังทัศนียภาพภายในห้องไว้มิดชิด แววตาคมกริบ ดูวาววับและแดงก่ำด้วยแรงอารมณ์ที่ต้องสะกดกลั้น

"ท่านแม่...ลูกบอกแล้วไงว่าลูกไม่สบาย และกระต่ายของลูกก็ต้องการความสงบ โปรดกลับไปเถิด!"

พระพันปีขมวดคิ้วจ้องมองลูกชายอย่างจับผิด

"ทำไมหน้าเจ้าถึงแดงก่ำเช่นนั้น? แล้วนั่น...เหงื่อกาฬไหลเต็มหน้าผากและลำคอเชียว หรือว่าเจ้าจะติดโรคระบาดจากสัตว์นั่นจริงๆ!"

ในจังหวะนั้นเอง ไป๋ซินที่อยู่ด้านหลังเย่จวินเหยียนเริ่มรุกหนักขึ้น! นางไม่ได้แค่กอด แต่นางเริ่มมุดมือเข้าไปภายใต้สาบเสื้อของเย่จวินเหยียน แล้วใช้เล็บเล็กๆ ข่วนเบาๆ ที่หน้าท้องแกร่งที่มีมัดกล้ามตึงเปรี๊ยะของเขาอย่างจงใจยั่วยวน แถมยังไล้ริมฝีปากไปตามแนวกระดูกสันหลังของมังกรหนุ่มจนเขาถึงกับตัวสั่นเทิ้มต่อหน้าทหารนับร้อย

"อึก..."

เย่จวินเหยียนขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความรู้สึกเสียวซ่านพุ่งพล่านจากปลายนิ้วของสตรีเบื้องหลังลามไปทั่วสรรพางค์กาย เขาต้องใช้มือข้างหนึ่งยันขอบประตูไว้แน่นเพื่อไม่ให้เข่าอ่อนล้มลงไปกองกับพื้น

"ลูก...ลูกไม่ได้เป็นอะไรพ่ะย่ะค่ะ แค่อากาศในห้องมัน...ร้อนระอุไปหน่อย"

"ร้อนรึ? ลมหิมะพัดแรงขนาดนี้เนี่ยนะ!"

พระพันปีพยายามจะเบียดตัวเข้ามา

"ข้าพาหมอหลวงมาแล้ว ให้เขาเข้าไปตรวจเดี๋ยวนี้"

"ไม่ได้! ห้ามใครเข้าทั้งนั้น!"

เย่จวินเหยียนตะคอกเสียงหลง เพราะตอนนี้มือของไป๋ซินเริ่ม "ล้วง" ต่ำลงไปเรื่อยๆ จนเกือบจะถึงจุดวิกฤตของความเป็นชายแล้ว! เขาตัดสินใจใช้ไม้ตายสุดท้าย

"ท่านแม่...หากท่านยังไม่เสด็จกลับ ลูกจะสั่งเผาราชโองการเลือกสนมทิ้งเสียตอนนี้ และจะไม่ออกไปว่าราชการอีกเลยตลอดทั้งเดือน!"

พระพันปีชะงักกึกด้วยความหวั่นเกรงในอารมณ์ของลูกชาย

"ก็ได้! ข้ากลับก็ได้! แต่ถ้าเจ้าเป็นอะไรไป อย่ามาหาว่าแม่ไม่เตือน!"

นางสะบัดหน้าหนีแล้วเดินจากไปพร้อมขบวนข้าราชบริพารอย่างหัวเสีย

ทันทีที่เสียงฝีเท้าห่างออกไป เย่จวินเหยียนก็ปิดประตูและล็อคกลอนดัง ปัง! เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับไป๋ซินที่ตอนนี้สลัดชุดคลุมมังกรที่ห่อร่างออกจนหมดสิ้น นางยืนเปลือยเปล่าอยู่ท่ามกลางแสงเทียนที่วูบไหว ร่างกายที่ขาวโพลนสะท้อนแสงนวลตาตัดกับรอยแดงเรื่อจากฤทธิ์ยาที่ลามไปถึงหน้าอกอิ่ม

"แครอท...ทำไมแครอทหัวนี้แกะยากจังเลยเจ้าคะ..."

ไป๋ซินพึมพำเสียงหวานปนดื้อรั้น นางเดินเข้ามาประชิดตัวเขาอีกครั้งพลางดึงทึ้งเสื้อผ้าของเย่จวินเหยียนอย่างไม่เป็นภาษา

"ท่านพี่แครอท...ช่วยข้าแกะหน่อย...ข้าอยากกิน..."

เย่จวินเหยียนมองสตรีตรงหน้าที่ทั้งน่ารักและยั่วยวนจนใจสั่น

"ไป๋ไป๋...เจ้าเห็นข้าเป็นอะไรนะ?"

"เห็นเป็น...อาหารชั้นเลิศเจ้าค่ะ"

นางเงยหน้าสบตาเขา แววตาสีทับทิมพร่าเลือนไปด้วยราคะ

"ท่านบอกว่า...1 จูบ แลกแครอท 1 หัว...ตอนนี้ข้ามีหนี้ท่านเท่าไหร่แล้วนะ? ข้าจำไม่ได้...งั้นข้าขอจ่ายทบต้นทบดอกเลยแล้วกัน!"

นางโผเข้าหาเขาคราวนี้เย่จวินเหยียนไม่ผลักไสอีกต่อไป เขาช้อนอุ้มนางขึ้นมาในอ้อมแขน แผ่นหลังของนางแนบชิดกับอกกว้างที่ร้อนพุ่งพล่าน เขาพานางไปยังเตียงมังกรแล้ววางนางลงบนฟูกที่นุ่มนวลที่สุด ก่อนจะขึ้นคร่อมร่างเปลือยเปล่าของนางไว้

เย่จวินเหยียนก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องของนาง ลมหายใจของเขาหนักหน่วงและร้อนแรงไม่แพ้นาง

"ในเมื่อเจ้าเรียกร้องหาข้าขนาดนี้...ข้าก็จะถอนพิษให้เจ้าด้วยวิธีของข้าเอง!"

เขาประกบริมฝีปากลงไปอย่างหนักแน่นและดูดดื่ม จูบครั้งนี้ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่ มีเพียงความโหยหาที่อัดอั้นมานานแสนนาน ไป๋ซินครางเครือในลำคอด้วยความพอใจ มือเล็กๆ ของนางโอบรัดรอบคอเขาพลางจิกเล็บลงบนบ่าแกร่งเพื่อระบายความเสียวซ่านที่พุ่งทะลุขีดจำกัด

"อืมมม...ฝ่าบาท..."

สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าของนางทำให้ไป๋ซินรู้สึกเหมือนกำลังลอยล่องอยู่ในวิมานเมฆ เย่จวินเหยียนบรรจง "เก็บหนี้" จากทุกตารางนิ้วบนร่างกายของนางอย่างใจเย็นและเร่าร้อนในเวลาเดียวกัน

"ไป๋ไป๋...จำไว้ว่าคืนนี้เจ้าเป็นของข้า...ไม่ใช่ในฐานะกระต่าย แต่ในฐานะสตรีของเย่จวินเหยียน"

เขาถอดชุดคลุมมังกรที่เหลือของเขาออกจนหมดสิ้น เผยให้เห็นเรือนร่างกำยำดุจเทพบุตรนักรบ ไป๋ซินมองภาพตรงหน้าด้วยความลุ่มหลงก่อนจะถูกความมืดมิดแห่งกามารมณ์เข้าครอบงำ ท่ามกลางเสียงหอบหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางลมหนาวที่พัดอยู่ภายนอก แต่ภายในเตียงมังกรนั้นกลับร้อนแรงจนแผ่นดินแทบจะหลอมละลาย!

เย่จวินเหยียนกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างฟินสุดขีด เมื่อพบว่าแม่กระต่ายสาวสายรุกตัวนี้...ช่างรสชาติล้ำเลิศและน่าประทับใจจนเขาไม่อยากให้เช้าวันใหม่มาถึงเลยทีเดียว!