บททั้งหมดของ หนี้รัก: บทที่ 11 - บทที่ 20

เดินทางมาถึงบ้านของยี่หวาตามที่อีกคนบอกทาง บ้านหลังขนาดกลางไม่เล็กเกินไป ยี่หวาให้คนขับรถจอดอยู่ด้านนอกและเธอก็ชวนพี่ตาเข้าไปด้านในด้วยกัน เข้าไปก็เจอพี่ชายมายืนรออยู่แล้ว “ยี่หวา” “พี่แม็กซ์” สองพี่น้องโผเข้ากอดกันอย่างคิดถึง “เป็นไงบ้าง” “สบายดีค่ะ แม่ล่ะคะ” “อยู่ด้านในน่ะ คุณตา..” แม็กซ์มองไปที่คนที่มาด้วย “พี่ตาเป็นคนที่ดีกับน้องที่สุดเลยค่ะ ช่วยพูดเรื่องขอไปเรียนด้วย” ยี่หวายิ้มบอก “ขอบคุณนะครับพี่ตา ขอบคุณมากจริงๆ” “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ยี่หวาเป็นเด็กน่ารักนะ.. รีบหน่อยเถอะค่ะท่านไม่ได้อนุญาตนาน” ตาเตือน “ค่ะ ไปหาแม่กันก่อนนะคะ” ยี่หวาพยักหน้ากับแม็กซ์แล้วเดินเข้าบ้านไปหาคนเป็นแม่ที่ตอนนี้นั่งอยู่บนรถเข็น “แม่ขา” “ยี่หวาลูก มาได้ยังไงหื้ม” คนเป็นแม่ว่าอย่างดีใจ “คือน้องลืมของน่ะค่ะเลยมาเอา” “ขี้ลืมจริงนะเรา แล้วนั่นใครล่ะ” ยุพินยิ้มถามคนที่เดินตามยี่หวามาด้วย ตาที่มองเห็นสภาพของคนเป็นแม่ของเด็กคนนี้แล้

ยี่หวาพาตัวเองให้ลุกขึ้น แม้ขาจะยังสั่นอยู่แต่ก็เดินไปจนถึงขอบสระ เธอนั่งลงขอบสระ ขาเรียวหย่อนลงในน้ำแล้วมองภาคินที่จ้องเธออยู่เช่นเดียวกัน “คุณ..ขา คือ หนู ว่ายน้ำไม่เป็น” ยี่หวาบอกอย่างกลัวๆ “แล้วกลัวน้ำรึเปล่า” ภาคินถาม “ไม่ค่ะ” ยี่หวาส่ายหน้า เธอไม่ได้กลัวน้ำแต่แค่ว่ายน้ำไม่เป็นเท่านั้นเอง ภาคินไม่ได้ว่าอะไรต่อ แต่เท้าที่ยังเดินถึงพื้นสาวเข้ามาใกล้ก่อนที่จะรั้งยี่หวาลงไปอย่างที่คนตัวเล็กเองก็ยังไม่ทันได้ตั้งตัว “อ๊ะ! กรี๊ดดด คุณภาคิน!!” ยี่หวาตะโกนอย่างตกใจที่โดนกระชากลงไปอย่างเร็ว เธอคว้าหาที่พึ่งและได้ลำคอหนาของภาคินเป็นที่ยึดเหนี่ยวเอาไว้ “อึก..” ยี่หวากลืนน้ำเข้าไปหลายอึก “โง่” เสียงที่พูดกระแทกออกมาทำให้ยี่หวากัดริมฝีปากตัวเองเอาไว้ “ก็คุณกระชากหนูลงมานี่ หนูตกใจ” ยี่หวาปากคว่ำช้อนตามองอย่างงอนๆ “นี่เถียงเหรอ” ภาคินมองคนที่กอดตัวเขาเอาไว้แน่น ยี่หวาหลบตาแล้วซุกลงกับซอกคอของอีกคนอย่างกลัวๆ ท่าทางเหมือนลูกนกตกน้ำที่หาที่อุ่นๆ เพื่อซุกตัวทำให้ภาคินเผลอยิ้มออกมา แต่เ

ภายในรถเงียบจนได้ยินเสียงหายใจของภาคินและยี่หวา คนตัวเล็กเหลือบมองคนข้างกายแล้วยิ้มออกมา “คุณขาไปส่งหนูทำไมเหรอคะ” ตากลมๆ ที่ช้อนขึ้นมองแล้วถามเสียงใส ยี่หวาจากที่กลัวภาคินมากเพราะอีกคนทำเหมือนเธอไม่ใช่คนแถมใจร้ายกับเธอมากๆ ด้วย แต่พออีกคนอนุญาตให้เธอไปเรียนได้แถมให้กลับไปเอาของที่บ้านแล้วได้เจอแม่ด้วย ความรู้สึกของยี่หวาที่มีต่อภาคินก็ดีขึ้นมาหน่อย และเพราะคำสอนของพี่ตาทำให้ยี่หวาเลือกที่จะพูดจาอ่อนหวานและอ้อนเหมือนที่อ้อนแม่และพี่ชาย เผื่ออีกคนจะเอ็นดูและให้กลับไปเยี่ยมแม่บ่อยๆ “...” ภาคินมองคนตัวเล็กที่ถามเสียงแจ้ว “...” ยี่หวายังมองอีกคนด้วยตาโตที่เป็นประกาย ยี่หวาในสายตาของภาคินแตกต่างจากของขัดดอกทุกๆ คนที่ผ่านมา .. แต่มันอาจจะเป็นละครฉากหนึ่งก็ได้ “แค่ทางผ่าน เงียบๆ รำคาญ” ภาคินว่าแล้วหันกลับไปมองนอกกระจก ยี่หวายู่ปากเพราะเริ่มชินกับความปากร้ายของภาคินแล้ว ชินแต่ก็รู้สึกแหละ แต่เดี๋ยวยี่หวาก็ลืมเพราะมีเรื่องให้คิดเยอะแยะไปหมดเลย ยี่หวาเงียบตั้งแต่โดนบอกว่ารำคาญ จนถึงมหา’ลัยปราโมทย์ที่นั่งข้างคนขับก็ถาม “ไ

ร่างเล็กเปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้าภาคิน ปลายนิ้วแกร่งไล้จากแก้มนิ่มลงมาจนถึงไหปลาร้าสวย ก่อนที่ปลายนิ้วจะเลื่อนมาขยี้ยอดอกชูชันของยี่หวาจนเธอสะท้านไปด้วยความเจ็บปนเสียว “อื้อ” “หึ” ภาคินหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะปลดเสื้อคุลมของตัวเองออกเช่นเดียวกัน เหลือเพียงกางเกงขายาวผ้าแพรที่สวมอยู่ ร่างหนาที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อสวย ยี่หวาสังเกตมันแล้วเมื่อวาน และตอนนี้เธอก็ได้สังเกตมันอีกครั้ง “ไหนลองขอบคุณที่มากกว่าคำพูดดูสิ” ภาคินว่าแล้วปล่อยอีกคนให้เป็นอิสระ ยี่หวาที่รู้ดีว่าอีกคนต้องการอะไร เธอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มองกล้ามหน้าท้อง ไรขนที่ลากยาวหายเข้าไปในขอบกางเกง เธอรู้ดีว่ามันไปสิ้นสุดอยู่ตรงไหน “....” “....” ความเงียบที่โอบล้อมทั้งสองคนเอาไว้ และเป็นยี่หวาที่ค่อยๆ คุกเข่าและดึงขอบกางเกงผ้าแพรนั่นลงจนแท่งร้อนดีดผึงออกมาตรงหน้า ความใหญ่โตอยู่ตรงหน้า หัวบานแดงที่มีรอยแยกยี่หวามองมันด้วยหัวใจที่เต้นรัว แม้จะเห็นมาหลายครั้งแต่ก็ยังตื่นเต้นและ..กลัวอยู่ดี “ชักช้า” เสียงเข้มเอ่ยออกมาบ่งบอกว่าไม่พอใจ ยี่หวารีบส่งมือไปโอบ

ยี่หวาที่วางสายก็มานั่งอยู่หน้าคอมเครื่องใหม่ เธอค่อนข้างตื่นเต้นเพราะนี่มันแมคบุ๊กที่เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะได้ใช้ เคยใช้ของมหา’ลัยและของลูกปอมาบ้างแล้ว เธอเลยเล่นได้ค่อนข้างคล่อง ไม่นานก็ล็อกเมลและทุกอย่างจากเครื่องเก่าเข้ามาอยู่เครื่องใหม่ และเก็บเจ้าคู่บุญในกระเป๋าเอาไว้อย่างดี ออกไปจากที่นี่วันไหนก็จะได้เอาน้องออกมาใช้ได้อีก ไอแพดเครื่องสวยที่มีพร้อมทั้งปากกาและแป้นพิมพ์ แต่ถ้ายี่หวาเอาไปใช้ที่มหา’ลัยเพื่อนได้สงสัยมากแน่ๆ เธอเลยยังไม่ได้ทำอะไรกับมันและยังเก็บมันเอาไว้ในกล่องเช่นเดิม มือถือที่มองแล้วได้แต่ถอนหายใจนี่อีก แต่ถ้าไม่ใช้คุณขาดุอีกแน่ เธอเลยค้นหาวิธีถ่ายโอนข้อมูลที่ไม่ได้มีอะไรมากเพราะเครื่องเก่าก็เป็นแค่มือถือถูกๆ เครื่องละ 6,500 บาทที่เอาไว้ติดต่อกับเพื่อนๆ เรื่องงานในกรุปไลน์และโทรหาแม่และพี่ชายเท่านั้นเอง รูปก็มีน้อยหนึ่งเพราะใช้เยอะไม่ได้ความจำเครื่องมันจะเต็มเอา ทำนู่นนี่เพลินๆ มองนาฬิกาก็ต้องตกใจเพราะตอนนี้ก็เกือบได้เวลาภาคินกลับมาแล้ว ยี่หวารีบลุกจากเก้าอี้แล้วลงมาด้านล่าง วันนี้เธออยากต้อนรับอีกคนกลับบ้านหน่อย “ลงมาไวจังค่ะ” ตาพูดเมื่อเห็นว่ายี่หวา