บททั้งหมดของ หนี้รัก: บทที่ 21 - บทที่ 30

ยี่หวาสดใสกว่าเดิมเป็นกองเลย จนได้เวลาก่อนอาหารเย็นเธอก็เดินลงมาจากในห้องแล้วมาช่วยตาจัดโต๊ะ “ยี่หวาไม่ต้องช่วยพี่จัดโต๊ะก็ได้ค่ะ” “ให้ยี่หวาได้ช่วยนะคะยี่หวาอยากช่วย.. อ้อพี่ตาขา” ยี่หวาเรียกอีกคนเมื่อนึกขึ้นได้ “คะ?” “ถ้าตอนเช้า..ยี่หวาขอลงมาทำข้าวกล่องไปมหา’ลัยได้มั้ยคะ” และคำขอของยี่หวาทำให้ตาขมวดคิ้ว “ทำไมคะ อาหารที่มหา’ลัยไม่อร่อยเหรอ” ตาถามอย่างสงสัย แต่ยี่หวาส่ายหน้าแล้วยิ้มให้ “ยี่หวาอยากประหยัดค่ะ เมื่อก่อนก็ห่อไปบ้าง เวลากับข้าวที่บ้านตอนเย็นเหลือเยอะเพราะไม่อยากให้คุณแม่ทานของค้างคืนยี่หวาเลยทำใหม่ในตอนเช้าและเอาของเมื่อวานห่อไปเรียนค่ะ” “ประหยัด? เงินที่คุณภาคินให้ก็เยอะอยู่นะคะ ไม่พอเหรอ” ถามทั้งที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้เลยว่าจะไม่พอ เดือนละหมื่นและค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับการเรียนก็แยกส่วนให้ต่างหากแบบนี้ ทานแค่มื้อเดียวเหลือด้วยซ้ำ “..คือ ยี่หวาอยากประหยัดเพื่อแบ่งให้ที่บ้านค่ะ ตอนนี้ยี่หวาไม่มีรายได้เลย เมื่อก่อนพอจะทำขนมหรือสอนพิเศษเด็กแถวบ้านได้ แต่ตอนนี้ไม่มีเลยค่

“นวดต่ออีกนิดนะคะ คุณจะได้สบาย” ยี่หวาบอกก่อนจะโน้มลงไปหา มือเล็กนวดลงกับไหล่ที่ขึ้นกล้ามเนื้อแข็ง คุณภาคินกล้ามเยอะกว่าพี่แม็กซ์อีก นวดไปมือของยี่หวาก็เมื่อยเหมือนกันแต่เห็นคุณเขาสบายตัวยี่หวาก็คิดว่าคุ้ม ยี่หวาตั้งใจนวดให้ภาคินโดยไม่รู้ว่าตอนนี้สายตาของภาคินกำลังหยุดอยู่ใบหน้าสวยของเธอ และตอนนี้มันก็ลากต่ำลงมาที่อกทั้งสองข้างที่ตอนนี้ชุดนอนบางๆ และคอกว้างๆ จนเห็นยอดอกสีชมพูอยู่รำไร “อ๊า..” ยี่หวาร้องทันทีที่อกของเธอโดนมือที่สอดเข้าไปขยำเข้าเต็มแรง “ฉันบอกว่าไม่อยากนวดแล้ว..เธอจะดื้อเหรอ ยี่หวา” ภาคินบอกเสียงเข้ม ยี่หวาที่ขยับตัวตรงเพราะทนความเสียวจากการกระทำของอีกคนไม่ไหว และแค่ยืดชุดนอนของเธอหลุดออกจากตัวอย่างง่ายดาย ยี่หวาวางมือลงบนหน้าท้องแกร่ง เรือนร่างสวยงามของยี่หวา ภาคินมองอย่างไม่เบื่อ ยี่หวาไม่รู้เลยว่าระหว่างที่เธอนั่งหนาวอยู่นั้น เจ้าแท่งร้อนหัวบานนั่นเป็นอิสระจากกางเกงนอนตัวแพงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ยี่หวามองภาคินพร้อมกับสายตาที่หวาดหวั่นเล็กน้อย เหมือนกวางน้อยที่ไม่รู้เลยว่าต้องทำยังไงเมื่อเสือร้ายอยู่ตรงหน้า เพราะจะให้หนีก็ไม่ได้

ยี่หวาแวะไปล้างมือแล้วลงมานั่งที่ของตัวเองหลังจากวิ่งกลับมาจากเอารองเท้าไปวาง “วันนี้โจ๊กหมูทรงเครื่องนะคะ” “น่ากินมากเลยค่ะพี่ตา” ยี่หวายิ้ม “ทานเยอะๆ นะคะ จะได้มีแรงเรียนหนังสือ” ตาบอกคนตัวเล็กอย่างเอ็นดู “พี่ตา มีพริกไทยมั้ยคะยี่หวาอยากได้” ยี่หวาเอ่ยขอ “อ้อ พี่ลืมเอามาเลยค่ะ ขอโทษนะคะคุณภาคิน” ตาขอโทษออกมา หันไปมองผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นคนช่วยจัดโต๊ะในวันนี้ “ถ้าคุณตาเป็นคนจัดเองคงไม่ลืมหรอกครับ” ปราโมทย์ว่าขึ้น ผู้หญิงคนนั้นก้มหน้าลงทันที “คงจะยุ่งๆ น่ะค่ะ” ตาที่ไม่ได้โทษลูกน้องแต่ฝ่ายเดียว เพราะเธอเองด้วยที่ตรวจความเรียบร้อยไม่ดีพอ “คงงั้นครับ” ปราโมทย์ว่าแล้วมองผู้หญิงที่ก้มหน้านิ่งอย่างกลัวๆ ซึ่งปกติปราโมทย์ไม่ใช่คนที่จะพูดอะไรเยอะแยะแบบนี้ แต่วันนี้แปลกไปแต่ภาคินก็เลือกที่จะเงียบเอาไว้ “เดี๋ยวไปเอามาให้นะคะ” “เดี๋ยวยี่หวาไปเอาเองก็ได้ค่ะ” ยี่หวาว่าอย่างเกรงใจ “หน้าที่เธอคือเป็นคนของฉัน ไม่ใช่คนใช้ คนที่มีสิทธิ์จะใช้หรือให้เ

พูดคุยกันเสร็จยี่หวาก็ยังเปิดหน้าไลน์เป็นของภาคิน เธอเลยเลือกรูปแรกที่ถ่ายในมือถือเครื่องใหม่ ซึ่งนั่นก็คือข้าวกล่องวันนี้แล้วส่งไปให้ภาคิน ยี่หวา : คุณขากินข้าวรึยังคะ วันนี้ข้าวกล่องของหนูน่ากินม้ากมาก ส่งรูปภาพ ยี่หวากดส่งแล้วยิ้ม แต่ก็ไม่มีร่องรอยของการอ่านเกิดขึ้น เธอยู่ปากนิดหน่อยเพราะคิดว่าภาคินก็คงงานยุ่งหรือไม่ก็คงไม่ได้สนใจมือถือ ก็เธอไม่เคยเห็นเจ้าหนี้เธอเล่นมือถือเลยตั้งแต่เข้าไปอยู่ “ทำไรอ่า” บะหมี่ถามยิ้ม “ก็..เปล่า ขึ้นเรียนกันเถอะ อิ่มแล้ว” “รีบไปไหนเนี่ย” “ร้อนนน” ยี่หวาบอกเสียงยานจนเพื่อนๆ ทั้งสองหัวเราะออกมา ยี่หวาที่กำลังเลิกเรียนได้ยินเสียงมือถือที่สั่นขึ้น หยิบขึ้นมาก็ต้องแปลกใจเพราะเป็นเบอร์ที่เธอเมมเอาไว้ว่า คุณขา “คุณขา..” ยี่หวากดรับด้วยความแปลกใจ (รออยู่ด้านล่างรีบลงมา) เสียงเข้มๆ ว่ามาตามสายแล้วกดวางสายไป เล่นเอายี่หวามองนาฬิกาตอนนี้ก็ 5 โมงพอดีเป๊ะ “อะไรของเค้าเนี่ย” ยี่หวาบ่นงึมงำ “มีอะไรอะยี่หวา” “ก็..คุณภาคินบ

“คุณขายิ้มแล้วหล่อจัง” ยี่หวาเอ่ยออกมาเบาๆ นั่นทำให้รอยยิ้มของภาคินค่อยๆ หายลงทีละนิด “...” “งือ คุณขา ยิ้มซี่” ยี่หวาจับแก้มอีกคนอย่างลืมตัวแล้วบอกให้ยิ้ม “นี่สั่ง?” “..ขอโทษค่ะ” ยี่หวาไม่กล้าพูดต่อเลยเลือกที่จะก้มหน้า แต่ก็มีมือหนามาจับแก้มแล้วช้อนใบหน้าของยี่หวาให้ขึ้นมามอง ยี่หวามองอีกคนในระยะประชิดแล้วริมฝีปากหยักก็หยัดยิ้มออกมา ยี่หวายิ้มตามเมื่อได้เห็นแบบนั้น “งื้อ หล่อ คิคิ” คนตัวเล็กกลับมาสดใสทันตา ภาคินไม่รู้ว่าที่ตัวเองทำไปมันคืออะไร แต่ไม่ใช่การง้อหรอก เพราะเขาน่ะง้อใครไม่เป็น “เพ้อเจ้อ จะแต่งตัวดีๆ หรือให้ฉันกัดเธออีก” “งื้อ ไม่ให้กัดต่อแล้วค่ะ หนูหิว” ยี่หวาบอกเสียงอ่อน นี่ก็ได้เวลาทานข้าวแล้ว “อืม ลุกสิ” “...” ยี่หวากะพริบตาปริบๆ มองอีกคน “...” ภาคินเลิกคิ้วที่อีกคนไม่ยอมลงจนต้องเลิกคิ้วเชิงถาม “ขาสั่น.. แหะๆ” ยี่หวาหัวเราะแห้งเพราะเขิน ก็มันขาสั่นนี่ และเหตุผลทำให้ภาคินกลั้นขำเอาไว้ แล้วค่อยๆ จับอีกคนให้ย